II OSK 1273/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Jerzy Bujko Sędziowie Zofia Flasińska Alicja Plucińska - Filipowicz ( spr.) Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej S. Spółdzielni Mieszkaniowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 maja 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 377/05 w sprawie ze skargi S. Spółdzielni Mieszkaniowej w W. na postanowienie Wojewody M. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 377/05 po rozpoznaniu skargi S. Spółdzielni Mieszkaniowej w W. na postanowienie Wojewody M. z dnia [...]. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] wydane na podstawie art. 152 § 1 kpa o wstrzymaniu z urzędu wykonania decyzji Burmistrza Gminy W-C z dnia [...] Nr [...] o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego z podziemnym garażem, jako pierwszego etapu inwestycji - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że powyższe postanowienie motywowano wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie której było wydane pozwolenie na budowę, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie. W skardze na powyższe orzeczenie administracyjne inwestor podniósł, że przedmiotowy budynek został zrealizowany, co powoduje bezprzedmiotowość wstrzymania wykonania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna wskazując na to, iż w sprawie bezspornie nastąpiło wyeliminowanie z obrotu prawnego w postępowaniu nieważnościowym decyzji, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, określoną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. W ocenie Sądu, skoro w postępowaniu wznowieniowym mogłaby zapaść odmienna od dotychczasowej decyzja, to zaskarżone postanowienie jest zasadne "gdy się zważy, iż jak twierdzi strona budowa została zakończona", gdyż fakt zrealizowania budowy w oparciu o decyzję udzielającą pozwolenia na budowę nie ma znaczenia dla wstrzymania wykonania tej decyzji w trybie art. 152 § 1 kpa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła S. Spółdzielnia Mieszkaniowa w W. reprezentowana przez adwokata W. T., zarzucając: naruszenie art. 152 kpa poprzez niezbadanie przez Sąd pierwszej instancji, czy w sprawie istnieją przesłanki wskazujące na wystąpienie prawdopodobieństwa uchylenia we wznowionym postępowaniu pozwolenia na budowę oraz naruszenie art. 141 § 4 ppsa poprzez niedokonanie ustaleń faktycznych dotyczących stanu postępowań administracyjnych mających bezpośredni wpływ na przedmiot postępowania w niniejszej sprawie. Wskazując jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenie przepisów procesowych strona podniosła, iż naruszenia te mogą mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji może stanowić naruszenie zasady ogólnej - trwałości decyzji ostatecznych. Błędne jest w tym kontekście stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż samo przekonanie co do "prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania" jest wystarczającą podstawą do zastosowania art. 152 § 1 kpa. Sąd nie wyjaśnił przy tym, czy decyzja eliminująca z obrotu prawnego pozwolenie na budowę stała się prawomocna. W tym zakresie sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem ze skargi kasacyjnej Spółdzielni. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 174 ppsa, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/. W myśl art. 175 § 1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z § 2 i 3. Przepis art. 176 ppsa stanowi, iż skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. W niniejszej sprawie wskazuje się jako zarzuty naruszenie art. 152 kpa poprzez niezbadanie przez Sąd pierwszej instancji, czy w sprawie istnieją przesłanki wskazujące na wystąpienie prawdopodobieństwa uchylenia we wznowionym postępowaniu pozwolenia na budowę oraz naruszenie art. 141 § 4 ppsa poprzez niedokonanie ustaleń faktycznych dotyczących stanu postępowań administracyjnych. Należy zauważyć, że to nie Sąd pierwszej instancji stosował jako przepis prawa procesowego art. 152 kpa w zakresie ustalenia, czy istnieją przesłanki do orzeczenia o wstrzymaniu w postępowaniu wznowieniowym wykonania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz właściwy w sprawie organ administracji publicznej, który uznał, że przesłanka taka w sprawie zachodzi, skoro z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co stanowi podstawę wznowienia, a w konsekwencji czyni prawdopodobnym również usunięcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tej przyczyny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 152 kpa nie mógł być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie mógł być również potraktowany jako usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, określającego, jakim warunkom powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku, sformułowany w skardze kasacyjnej nie tyle jako kwestionowanie wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, lecz w istocie odnoszący się do rzekomych wad postępowania wyjaśniającego /dowodowego/, podczas gdy tych kwestii nie dotyczy art. 141 § 4 ppsa, a ponadto Sąd pierwszej instancji we własnym zakresie postępowania wyjaśniającego nie przeprowadzał. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji z mocy art. 184 ppsa.