II FZ 523/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Bogusław Dauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Po 227/06 w zakresie wniosku o przewrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Po 227/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek C. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 maja 2005 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. 2. Rozstrzygniecie to zapadło w następującym stanie faktycznym: pismem z dnia 4 kwietnia 2007 r. skarżący wniósł o przywrócenie mu terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Uzasadniając wskazał, że błędne sporządzenie "zażalenia" spowodowane było złym stanem zdrowia i nie znajomością prawa. Podał także , że po przywróceniu terminu skarga kasacyjna zostanie sporządzona przez prawnika. Do wniosku o przywrócenie terminu nie dołączono żadnych załączników. 3. Postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 10. stycznia 2007 r. zostało doręczone skarżącemu 20 stycznia 2007 r. Skarga na to postanowienie została sporządzona osobiście przez skarżącego w dniu 22 stycznia 2007 r. i nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 23 stycznia 2007 r. 4. Sąd pierwszej instancji powołując się na treść art.86 § 3 oraz 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ; dalej p.p.s.a.) wskazał, że strona powołując się na fakt choroby nie wskazała, jaki charakter miało to schorzenie, czy korzystała ze zwolnienia lekarskiego, czy mogła się poruszać, a przede wszystkim w jakim okresie pomiędzy 20 lutego 2007 r. (30 dzień po doręczeniu postanowienia z 10 stycznia 2007 r.), a 4 kwietnia 2007 r. (data nadania wniosku) cierpiała na chorobę, której charakter uniemożliwił jej wniesienie skargi kasacyjnej. Wobec tego należy przyjęto, że podatnik nie uprawdopodobnił, że fakt choroby miał wpływ na niemożliwość złożenia skargi kasacyjnej w ściśle określonym terminie, a także, że pomiędzy ustaniem tej przyczyny, a złożeniem wniosku o przywrócenie terminu upłynęło nie więcej aniżeli 7 dni. Natomiast sam fakt korzystania ze zwolnienia lekarskiego nie mógł być samoistną podstawą do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Poza tym podkreślono, że stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, czyli w przedmiotowej sprawie złożenie skargi kasacyjnej sporządzonej przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego spełniającej niezbędne wymogi formalne. Zdaniem sądu pierwszej instancji złożenie wniosku o przywrócenie terminu nie mogło prolongować tego wymogu formalnego. 5. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podniesiono między innymi, że podatnik jest od dłuższego czasu w trakcie leczenia po drugim urazie głowy w wyniku pobicia i znajduje się pod opieką lekarską. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Należy w związku z tym zauważyć, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyr. NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu. Powinna ona uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, niepubl.). Oceniając zatem podane przez podatnika okoliczności zarówno zawarte we wniosku jak i w zażaleniu uznać należy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Strona nie wskazała i nie wyjaśniła w sposób należyty okoliczności związanych z jej chorobą. Nie wyjaśniła przede wszystkim w jakim okresie pomiędzy 20 lutego 2007 r. (30 dzień po doręczeniu postanowienia z dnia 10 stycznia 2007 r.), a 4 kwietnia 2007 r. (data nadania wniosku) cierpiała na chorobę, której charakter uniemożliwił jej wniesienie skargi kasacyjnej. Za słuszne uznać zatem należy twierdzenie, że podatnik nie uprawdopodobnił, iż fakt choroby miał wpływ na niemożliwość złożenia skargi kasacyjnej w ściśle określonym terminie, a także, że pomiędzy ustaniem tej przyczyny, a złożeniem wniosku o przywrócenie terminu upłynęło nie więcej aniżeli 7 dni. Dlatego też zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podatnik nie dochował szczególnej staranności przy dokonaniu czynności. W związku z tym zażalenie nie może być uwzględnione. Poza tym jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji podatnik nie dopełnił wymogu z art. 87 § 4, czyli równocześnie z wnioskiem strona nie dokonała czynności, której nie dokonała w terminie. W tej sytuacji było to złożenie skargi kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.