II SA/Kr 916/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. na postanowienie Wojewody z dnia 10 grudnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. (dalej: skarżąca) zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody z dnia 10 grudnia 2020 r., znak: [...]. [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. o odmowie wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obr. [...] jednostka ew. [...] W uzasadnieniu wniosku Wspólnota podała, że do uchybienia terminu doszło z uwagi na brak pozostawionego w jej skrzynce pocztowej awiza informującego o możliwości odbioru postanowienia Wojewody z dnia 10 grudnia 2021 r. Skarżąca podała, że ma "własną, opisaną skrzynkę pocztową, która jest regularnie sprawdzana i opróżniana". Skarżąca wyjaśniła też, że miała problemy z odbiorem także innej kierowanej do niej korespondencji, co jej zdaniem mogło mieć związek ze zmianą zasad doręczania przesyłek w okresie pandemii. Jednocześnie skarżąca wskazała, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 7 lipca 2021 r., kiedy to wnioskująca powzięła informację o wydaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. przez Wojewodę postanowienia znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu, zgodnie z art. 87 p.p.s.a., wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w ww. piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z powyższym, przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przywołany art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, przy czym jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli strony i nie dającej się przezwyciężyć np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. W orzecznictwie podkreśla się, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2012 r., sygn. I GZ 232/11). W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została po terminie do wniesienia skargi, który upłynął 28 stycznia 2021 r. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wraz z wnioskiem skarżąca złożyła skargę, a więc dokonała czynności, której nie dokonała w terminie. Skarżąca brak swojej winy upatruje w niepowiadomieniu jej o możliwości odbioru postanowienia Wojewody z 10 grudnia 2020 r. w placówce pocztowej (brak awiza w jej skrzynce pocztowej). Zdaniem Sądu podana okoliczność, zmierzająca w istocie do podważenia skuteczności doręczenia na podstawie przepisów art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), nie uprawdopodobnia braku winy skarżącej w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt administracyjnych przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 10 grudnia 2020 r., po dwukrotnym awizowaniu, została zwrócona do organu i włączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia, stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. (k. 15 akt Wojewody). Nie podważa skuteczności tak dokonanego doręczenia jednostronne, nie poparte żadnymi dowodami oświadczenie skarżącej o braku w skrzynce pocztowej zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Sąd nie neguje, że zdarzają się indywidualne przypadki nieprawidłowego doręczania korespondencji, w tym niezostawianie awiza przez przedstawicieli poczty. Jednakże aby wykazać ww. okoliczność skarżąca winna była przedłożyć np. dokument reklamacji usług pocztowych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2015 r., II OZ 863/15 i z 19 kwietnia 2021 r., III OZ 275/21). Mając na uwadze powyższe, należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. oddalić wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.