II SA/Sz 690/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi K. Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 123 § 1 i 2 K.p.a., art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z 2003 r. ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora Sp. z o.o. A z siedzibą w P. przy ul. [...], w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie centrum zaopatrzenia hurtowego wraz z infrastrukturą techniczną i drogową przy ul. [...] w K., na terenie działek nr [...], zawiesił postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należało przedmiotowe postępowanie zawiesić, bowiem wniosek Spółki (planowane przedsięwzięcie) dotyczy obszaru, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niedopełnienie tego obowiązku doprowadziłoby do oczywistego naruszenia prawa. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Sp. z o.o. A w P. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M. K. Zarzucając skarżonemu postanowieniu rażące naruszenie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6, 7 i 8 K.p.a. wniosła o stwierdzenie jego nieważności bądź uchylenie. W uzasadnieniu strona skarżąca podała m.in., że organ I instancji błędnie interpretuje wniosek Spółki utożsamiając powierzchnie zabudowy (12.500 m²) z planowana powierzchnią sprzedaży (do 2000m²) powołując się na poprzednie rozstrzygnięcie Kolegium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia [...] Spółka z o.o. A w P. wystąpiła do Prezydenta Miasta K. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego, polegającego na budowie centrum zaopatrzenia hurtowego – obiektów usługowo – handlowych o powierzchni12.500m² wraz z parkingiem naziemnym dla około 500 miejsc i infrastrukturą na działkach nr [...] przy ul. [...] w obrębie nr [...] w K.. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponownie zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. obszaru, wskazując, że w związku ze zmianą stanu prawnego w zakresie planowania przestrzennego od 2003 r. Rada Miejska w K. przystąpiła w 2005 r. do aktualizacji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K.. Mając na uwadze, że przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy ustalił, że warunkiem rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m² jest wyznaczenie przeznaczonych na ten cel obszarów w studium, a następnie obowiązkowe sporządzenie dla tych obszarów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, Rada Miejska w K. dokonała zmian w studium, ustalając obowiązek sporządzenia miejscowego planu dla obszaru istniejącej dzielnicy przemysłowo-składowej, oznaczonej symbolem [...], którego to obszaru dotyczy wniosek strony. Samorządowe Kolegium, podkreśliło, że zasadą jest, że postępowanie o wydanie warunków zabudowy wszczynane jest na wniosek, który wyznacza granice postępowania, co oznacza, że organ jest związany wnioskiem i powinien rozpatrzyć sprawę odnosząc się do żądania strony. W przedmiotowej sprawie treść wniosku strony nie budzi wątpliwości: przedsięwzięcie dotyczy budowy obiektu usługowo – handlowego o powierzchni zabudowy 12.500 m² w tym powierzchni sprzedaży poniżej 2.000 m² w rozumieniu przepisów art. 10 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy. Definicję powierzchni sprzedaży zawiera przepis art. 2 pkt 19 cyt. ustawy: jest to część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno – użytkową, przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług, gastronomii, powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnię magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowych itp.). Natomiast przedmiotowa sprawa dotyczy zawieszenia postępowania o wydanie warunków zabudowy, wszczętego wnioskiem strony. W tym przypadku ustawodawca w art. 62 ust. 2 cyt. ustawy nie odnosi się do treści wniosku, lecz do obszaru objętego wnioskiem inwestora. Obszar ten zaś faktycznie obejmuje teren, dla którego istnieje ustawowy obowiązek sporządzenia miejscowego planu, w związku ze wskazaniem w zmienionym studium tego obszaru pod zabudowę obiektami handlowymi o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000m². Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. złożyła Spółka z o.o. A w P. Strona skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W dalszej części skargi przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania oraz powołała argumenty podnoszone w zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...], wskazując, że powierzchnia zabudowy wielkości 12,5 tys. m² nie jest tożsama z powierzchnią sprzedaży wykazaną przez skarżącą. Jak podkreśliło Kolegium we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazano, że powierzchnia sprzedaży będzie wynosić poniżej 2.000 m², a zatem zastosowanie w tej sprawie może mieć co najwyżej art. 62 ust. 1 ustawy, a nie art. 62 ust. 2. Nadto strona skarżąca wskazała, że w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie zaistniały żadne nowe okoliczności faktyczne, które uzasadniałyby zawieszenie postępowania w sprawie i wskazywałyby na możliwość innej oceny prawnej postanowienia o zawieszeniu postępowania niż dokonana w dwóch prawomocnych orzeczeniach SKO w K. W tym stanie rzeczy postanowienie SKO z dnia [...] oraz postanowienie Prezydenta K. z [...] obarczone są wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Dokonana stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem, nie dała podstaw do uznania, iż wydane ono zostało z naruszeniem prawa. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd po raz pierwszy rozpatruje sprawę zawieszenia postępowania z wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy. Na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd bez wpływu pozostaje fakt zmiany stanowiska w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Kontrolą Sądu objęte jest zaskarżone postanowienie i jego zgodność z prawem została zbadana. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej zwaną ustawą), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Bezspornym jest, że przywołany przepis stanowi obligatoryjną podstawę zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji w nim opisanej. Kwestią sporną pozostaje czy ww. przepis znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Sąd nie podziela w tym zakresie stanowiska skarżącej. Organy obu instancji, uznając, że postępowanie należy zawiesić do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonały prawidłowej wykładni powyższego przepisu w związku z treści przepisu art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy. Z akt sprawy wnika, czego nie kwestionuje skarżąca, że Rada Miejska w K. w dniu [...] podjęła uchwałę w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. Zmienione postanowienia Studium objęły teren planowanej inwestycji przewidując na tym obszarze rozmieszczenie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m². Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że dokonując takiej zmiany Studium jednocześnie wprowadzono obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu wynikający z treści przepisu art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy. Skoro zatem wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, to zasadnym było zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia tego planu. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że skoro jej wniosek nie dotyczy obiektu o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m², to nie ma podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie. Z treści przepisu art. 62 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, że o jego zastosowaniu decyduje fakt czy wniosek dotyczy terenu, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu, a nie treść wniosku. Inaczej mówiąc nie jest ważne jaką inwestycję planuje strona na danym terenie, lecz czy inwestycja ta ma być realizowana na terenie objętym obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).