II OSK 1976/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. M. i A. M. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1976/18 oddalającego skargę kasacyjną A. M. i K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 528/17 w sprawie ze skargi A. M. i K. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanawia: odmówić wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1976/18 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1976/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skargę A. M. i K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 528/17 w sprawie ze skargi skargę A. M. i K. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności. Pismem z dnia [...] października 2021 r. K. M. i A. M. zwrócili się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 1 września 2021 r. Powołując się na art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) K. M. i A. M. wnieśli "o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści uzasadnienia wyroku, w którym błędnie dokonano oceny art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane, który nie ma nic wspólnego z oceną zgodności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz nakazuje zbadać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (w niniejszej sprawie nie zbadano)". W uzasadnieniu wniosku K. M. i A. M. stwierdzili, że "NSA nie dopełnił na nim ciążących obowiązków w dodatku dopuścił się fałszu intelektualnego, ponieważ art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane nie ma nic wspólnego z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz z przepisami technicznymi, który nie oceniał NSA II OSK 1167/18 w wyroku z dnia 06.03.2020 roku. Zgodność projektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bada się na podstawie art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji w trybie zwykłym". Wskazując na powyższe wnieśli "o wyjaśnienie czy nie rozpatrzenie zarzutu naruszenia art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane wynika z braku znajomości literalnego brzmienia przepisu oraz czy poświadczenie nieprawdy, iż przepis ten był już wcześniej analizowany wynika z lakonicznego podejścia do sprawy i przeświadczenia o bezkarności czy też ze zwykłego niedbalstwa". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. np. postanowienia NSA z 1 lipca 2014 r., I FSK 1530/12, LEX nr 1494564; z 11 kwietnia 2014 r., I OSK 662/09, LEX nr 1461312). Mając na uwadze treść wniosku K. M. i A. M. stwierdzić należy, iż w istocie wniosek ten nie zmierza do wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku NSA z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1976/18, lecz stanowi krytyczną polemikę skarżących kasacyjnie w sprawie II OSK 1976/18 z motywami tego wyroku. Wynika bowiem z niego nie to, że wyrok z dnia 1 września 2021 r. jest dla nich niezrozumiały, lecz że w ich ocenie jest on wadliwy, a Sąd winien wyjaśnić im, czy wadliwość ta wynika z braku znajomości przez NSA prawa, czy poświadczenie nieprawdy wynika z lakonicznego podejścia do sprawy i przeświadczenia o bezkarności, czy ze zwykłego niedbalstwa. Tak sformułowany wniosek nie jest wnioskiem o wyjaśnienie treści wyroku, lecz obraźliwą dla Sądu polemiką z podjętym rozstrzygnięciem. Zauważyć jedynie wypada, że kwestionowana przez K. M. i A. M. część uzasadnienia wyroku NSA z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1976/18 odnosiła się do podniesionego przez nich w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. "poprzez uznanie, iż naruszający prawo inwestor jest uprzywilejowany albowiem nie musi podporządkować się art. 35 ust 1 pkt 1 oraz 2 ustawy prawo budowlane". Skoro w zarzucie tym łącznie powoływano się zarówno na pkt 1, jak i pkt 2 ustępu 1 art. 35 Prawa budowlanego, ustosunkowano się do niego stosownie do jego treści, a więc łącznie do obu punktów ustępu 1 art. 35. Kontestowane zaś przez składających wniosek stwierdzenie, że kwestia zgodności wykonanych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została przesądzona w wyroku NSA z dnia 6 marca 2020 r., II OSK 1167/18, oparte było na treści uzasadnienia tego wyroku, w którym podano: "Wbrew zatem wywodom kasacji, Wojewoda nie pominął zgodności wykonanych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji bezpodstawna jest teza o obejściu przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, mającym charakter rażącego naruszenia prawa. W rezultacie bezzasadne jest twierdzenie o nierównym traktowaniu inwestora, który dopuścił się naruszeń oraz inwestora, który działa w sposób legalny, występując o pozwolenie na budowę". Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., treścią tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny był związany rozpoznając sprawę II OSK 1976/18. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.