II FZ 454/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Elżbiety F. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 230/07 o wezwaniu do uiszczeniu wpisu sądowego w sprawie ze skargi Elżbiety F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 2 marca 2007 r. (...) w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanowił: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ustalił na 1.500 zł wpis od skargi na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. Elżbieta F. nie zgodziła się z tym zarządzeniem i w złożonym zażaleniu wniosła o jego uchylenie zarzucając naruszenie art. 220 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej określanej "p.p.s.a."/ w związku z par. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193 ze zm./. W uzasadnieniu swojego zażalenia dowodziła, iż na przeszkodzie ustaleniu wpisu wynikającego z zaskarżonego zarządzenia stoi fakt, iż decyzja ustalająca zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn nie jest aktem, o którym mowa w par. 1 pkt 3 cyt. rozporządzeniu Rady Ministrów, ponieważ jest orzeczeniem, a Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera definicji pojęcia "akt". Nadto podniosła, iż nie ma obowiązku ponoszenia kosztów postępowania z uwagi na treść art. 264 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./, które to zwolnienie na mocy art. 241-242 p.p.s.a. rozciąga się również na postępowanie sądowoadministracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne. W zaskarżonym zarządzeniu w pełni prawidłowo ustalono wpis od skargi. Przewodniczący Wydziału zasadnie uznał, iż skarga podlega wpisowi stosunkowemu. Nie ma bowiem wątpliwości, iż decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn jest aktem administracyjnym rodzącym obowiązek uiszczenia podatku, czyli należności pieniężnej /art. 5 i 6 Ordynacji podatkowej/. Od skargi w tej sprawie, zgodnie z art. 231 p.p.s.a, pobiera się zatem wpis stosunkowy. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia par. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podatek wynikający z decyzji podatkowej jest należnością pieniężną objętą zaskarżonym aktem w rozumieniu tego przepisu. Wbrew ocenie skarżącej decyzja podatkowa jest aktem administracyjnym /sensu stricte/, ponieważ stanowi sformalizowaną prawną formę zastosowania prawa administracyjnego /podatkowego/ przez organ administracji /zob. np. J. Zimmermann, Prawo administracyjne. Wydanie II, Kraków 2006r. str. 290-292/. Zważywszy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej do WSA decyzji wynosiło 52.062 zł, wpis od skargi na to rozstrzygnięcie zasadnie ustalono na podstawie par. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów. Oczywiście chybiony jest zarzut naruszenia art. 264 Ordynacji podatkowej. Wynika zeń, że Skarb Państwa ponosi koszty postępowania przed organami podatkowymi. Z przepisu tego nie wynika, że Skarb państwa ponosi także koszty postępowania przed sądem administracyjnym. Myli się również skarżąca, gdy twierdzi, że zasada wynikająca z art. 264 Ordynacji podatkowej jest recypowana do postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 241 i 242 p.p.s.a. Z przepisów tych odwołanie do przepisów Ordynacji podatkowej nie wynika. Na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi miarodajny jest przepis art. 214 par. 1 p.p.s.a. zgodnie z którym do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, chyba, że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skarżącej ustawa nie przewiduje podmiotowego zwolnienia od kosztów sądowych, zaś sprawa ze skargi na decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn nie jest objęta zwolnieniem przedmiotowym /art. 239 p.p.s.a./. Stąd też w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 230 par. 1 p.p.s.a. nakazujący pobranie wpisu od skargi, do wezwania o który zgodnie z art. 220 par. 1 p.p.s.a. obowiązany jest przewodniczący. Uwzględniając powyższe, zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw należało oddalić /art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 p.p.s.a./.