II SA/Wa 1344/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant referent stażysta Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga A. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. (data wpływu do organu – [...] czerwca 2017 r.) A. J. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 ze zm., zwana dalej: ustawa zaopatrzeniowa). W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wnioskodawca podał, że po ukończeniu studiów w Szkole Głównej [...], we wrześniu 1978 r. podjął służbę w Departamencie [...]. Z dniem [...] lipca 1987 r. został przeniesiony do służby w Departamencie [...], gdzie pełnił służbę do dnia [...] stycznia 1990 r. Następnie, w wyniku przeniesienia służbowego, wrócił do pełnienia służby w Departamencie [...]. Z uwagi na posiadane wykształcenie ekonomiczne, wnioskodawca zajmował się tematyką finansowo-gospodarczą zarówno w Departamencie [...], jak i w Departamencie [...]. Podkreślił, że w związku z powyższym nie podlegał ustawowej weryfikacji. Od dnia [...] sierpnia 1990 r. skarżący rozpoczął służbę w Biurze [...], a następnie w Biurze [...]. Poinformował, że ze swojej 28-letniej służby, 16 lat poświęcił ochronie interesów wolnej i demokratycznej Polski, rzetelnie wykonując zadania i obowiązki służbowe, zgodnie z ustawowymi zadaniami UOP i ABW. Dodał też, że w trakcie służby w latach 1978-1990 realizował zadania finansowo-gospodarcze (logistyczne), nigdy nie pracował operacyjnie. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. Minister, działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, orzekł o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu podjętej decyzji Minister wskazał, że jak wynika z akt sprawy skarżący zostały zwolniony ze służby w Policji w dniu [...] września 2006 r. i ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Podał, iż z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwany dalej: IPN), tj. informacji o przebiegu służby wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] lipca 1987 r. do dnia [...] stycznia 1990 r., tj. 2 lata, 6 miesięcy i 15 dni. Całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 28 lat i 14 dni. Dodatkowo do wysługi emerytalnej doliczono wnioskodawcy okres zasadniczej służby wojskowej wynoszący 11 miesięcy i 29 dni. Wyjaśnił, iż z kopii akt osobowych sygn. [...] przekazanych przez IPN, nie wynika, aby skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki służbowe. Z przekazanej w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. (uzupełnionym w marcu 2019 r.), przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego informacji, dotyczącej przebiegu służby skarżącego wynika, że skarżący był mianowany na wyższe stopnie i stanowiska służbowe oraz miał przyznane medale i odznaczenia. W odniesieniu do sposobu wykonywania zadań służbowych i obowiązków w okresie służby w UOP/ABW wskazano, że w 2006 r. wobec skarżącego sporządzona została opinia służbowa, w której stwierdzono, że wywiązywał się on z obowiązków służbowych poniżej przeciętnej (ocena 2 w skali od 1 do 5). Mimo zaskarżenia ww. opinia służbowa została utrzymana w mocy, nadto skarżącemu obniżono dodatek służbowy. W przekazanych materiałach nie odnaleziono informacji o wymierzonych wobec wymienionego karach dyscyplinarnych oraz prowadzonych postępowaniach karnych lub karno-skarbowych. Jednocześnie Szef ABW poinformował, że brak jest dokumentów potwierdzających udział wnioskodawcy w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Ponadto, z pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. wynika, że w archiwach jednostek organizacyjnych Policji nie odnaleziono akt osobowych wnioskodawcy. Z uwagi na powyższe, nie było możliwe dokonanie przez właściwych przełożonych oceny rzetelności służby, pełnionej przez wymienionego po dniu 12 września 1989 r. Następnie organ powołał art. 8a ustawy zaopatrzeniowej podkreślając, że wskazane w ww. przepisie przesłanki muszą być spełnione łącznie. Podał, że przepis ten w pierwszym rzędzie nakłada na organ obowiązek weryfikacji spełnienia przez stronę przesłanek formalnych określonych w ust. 1 pkt 1 i 2. Przesłanki te są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego. Analizując pierwszą z przesłanek formalnych organ wskazał, że "krótkotrwałość" pełnienia służby musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem jej oceny w ujęciu bezwzględnym - jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Oceniając drugą przesłankę organ zauważył, iż "rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która powinna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Zgodnie z wykładnią językową pojęcie "rzetelności" definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. W świetle powyższego rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości ani pod kątem jakościowym, ani z punktu widzenia moralności i honoru funkcjonariusza służb publicznych. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizację zadań obligatoryjnych, ale także wykazywanie inicjatywy zarówno w zakresie takich właśnie zadań, jak i poprzez gotowość do realizacji obowiązków dodatkowych. Z kolei zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza, odnoszący się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Odnosząc się do przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" organ stwierdził, że warunek ten znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek, co oznacza, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zauważył, iż ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek określającej treść normy materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu, lecz jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionych przypadków", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zdaniem organu skoro całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 28 lat i 14 dni, to okres jego służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat, 6 miesięcy i 15, nie może być uznany za krótkotrwały. Ponad 2-letni okres służby na rzecz totalitarnego państwa przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu - nie może być oceniony jako krótkotrwały. Tym samym w sprawie nie została spełniona przesłanka stypizowana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Odnosząc się do analizy przesłanki rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez wnioskodawcę w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Minister zaznaczył, iż wobec niejednoznaczności informacji w tym zakresie, kwestia ta jest trudna. Wśród dokumentów przekazanych przez ABW zawierających informacje o podwyższaniu dodatku, mianowaniu na kolejne stopnie i stanowiska służbowe, które stanowią o rzetelności realizowanych przez skarżącego czynności służbowych, znajduje się również informacja, że wobec ww. w 2006 r. została sporządzona opinia służbowa, w której stwierdzono, że wnioskodawca wywiązuje się z obowiązków służbowych poniżej przeciętnej, uzyskując ocenę 2 w skali od 1 do 5. Ocenił jednak, że nadane skarżącemu wysokiej rangi odznaczenia państwowe tj.: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, a także zajmowanie przez niego kierowniczych stanowisk służbowych (w tym m.in.: naczelnika wydziału) pozwalają na uznanie, że wnioskodawca w sposób istotny wyróżniał się na tle pozostałych funkcjonariuszy. Wskazane wyżej okoliczności wskazują, że osiągnięcia odnotowane przez wnioskodawcę po dniu 12 września 1989 r., niewątpliwie zasługują na aprobatę, a wystawiona opinia służbowa nie daje podstaw do przekreślenia całej służby wnioskodawcy i kwestionowania rzetelności wykonywania przez niego zadań i obowiązków w całym okresie służby. Ocenił zatem, że skarżący spełnia przesłankę stypizowaną w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Za istotny w zakresie oceny przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku organ uznał fakt, że skarżący utożsamiał się z ustrojem totalitarnym. Z materiału dowodowego sprawy wynika bowiem, że w latach 1988-1989 ww. był słuchaczem Podyplomowego Studium Ośrodka [...] i uzyskał bardzo dobrą ogólna ocenę końcową. Z kart pn.: "Przebieg służby/pracy" wynika, że zostały mu nadane następujące odznaczenia: Brązowa i Srebrna Odznaka Za Zasługi w Ochronie Porządku Publicznego, Brązowy Krzyż Zasługi, Brązowy Medal Za Zasługi dla Obronności Kraju oraz Brązowa Odznaka W Służbie Narodu. Także z dokumentacji przekazanej przez IPN wynika że, wnioskodawca to: "Aktywny i ideowy członek PZPR o wykrystalizowanym światopoglądzie materialistycznym, pełni funkcję [...]". Ponadto imienne podziękowania złożone skarżącemu przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, Szefa Służby Polityczno-Wychowawczej, zawierają serdeczne wyrazy wdzięczności za jego aktywną i owocną działalność w kampanii przed [...] Zjazdem Polskiej Zjednoczonej Patrii Robotniczej. Powyższa dokumentacja bezsprzecznie wskazuje na świadomy wybór określonej drogi zawodowej i życiowej wnioskodawcy. Organ wskazał dalej, że Polska Zjednoczona Partia Robotnicza (PZPR) była masową partią kierującą autorytarnym państwem i centralnie zarządzaną, zbiurokratyzowaną gospodarką; partią dążącą do kontrolowania wszelkich przejawów życia społecznego. W ramach międzynarodowego ruchu komunistycznego i państw tzw. demokracji ludowej była podporządkowana sowieckiej partii komunistycznej. PZPR dążyła do przekształcenia ustroju politycznego, gospodarki i instytucji społecznych Polski wg rozwiązań wprowadzonych w ZSRR poprzez: stosowanie terroru jako podstawowej metody rządzenia (Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego), likwidację własności prywatnej w gospodarce (kolektywizacja rolnictwa, przejęcie przez administrację państwową wszystkich przedsiębiorstw prywatnych), rozbudowę systemu biurokratycznych instytucji państwowych i organizacji społeczno-politycznych ściśle podporządkowanych partii komunistycznej (zasada tzw. transmisji polityki partii do wszystkich środowisk), połączonej z likwidacją organizacji niezależnych, samorządu terytorialnego i zawodowych, szybką rozbudową przemysłu, głównie ciężkiego, nastawionego w znacznej mierze na produkcję zbrojeniową, indoktrynację ideologiczną społeczeństwa, przede wszystkim młodzieży, wprowadzenie doktryny realizmu socjalistycznego w kulturze, podporządkowanie państwu Kościołów i innych związków wyznaniowych (...)". Członkostwo w PZPR było więc zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność typowo charakteryzującą ustrój państwa totalitarnego. Skoro wnioskodawca przystąpił do PZPR to niewątpliwie nawiązał ona ówcześnie nie tylko stosunek prawny w ramach służby państwowej, lecz identyfikował się z realizowanymi przez ten ustrój zadaniami i funkcjami, zaś jego aktywność zawodowa nie ograniczała się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w aparacie organizacyjnym państwa totalitarnego. Postawa związana z pełną świadomością aktywnego uczestnictwa w strukturach totalitarnego państwa, w ocenie organu nie kwalifikuje przedmiotowej sprawy jako szczególnie uzasadnionego przypadku. W konsekwencji Minister stwierdził, iż sprawa skarżącego nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania wobec skarżącego przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W skardze na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący wniósł o jej uchylenie. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, tj.: 1. art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie; 2. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 18 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz.U z 1977 r. Nr 38, poz. 167), art. 10 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z 1948 r. oraz art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka; 3. art. 7, art. 7a, art 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwana dalej: k.p.a.). W uzasadnieniu złożonej skargi wnioskodawca podał, że w zaskarżonej decyzji powołano się na dane niezgodne z prawdą. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. po zapoznaniu się z dokumentami, mającymi stanowić podstawę przy wydawaniu decyzji powiadomił organ, że informacja przekazana przez Szefa ABW (sygn. pisma [...] z dnia [...] marca 2018r.) zawiera dane niezgodne z prawdą w części dot. opinii służbowej sporządzonej w 2006 r. Opinia służbowa z 2006 r. została zaskarżona przez niego do sądu, a wyrokiem NSA z dnia 17 czerwca 2008 r. uchylony został rozkaz personalny Szefa ABW o utrzymaniu w mocy opinii służbowej i obniżeniu dodatku służbowego. O fakcie tym nie wspomina się w decyzji ograniczając się do powielenia sformułowania, że opinia ta została utrzymana w mocy i że obniżono mu dodatek służbowy. Skarżący nie zgodził się z dokonaną przez organ oceną, że ponad 2 letni okres służby nie może być oceniany jako krótkotrwały. Uważa, że ta cezura czasowa nie znajduje nigdzie uzasadnienia, a organ nie uznaje krótkotrwałości również w przypadkach, kiedy służba skarżących nie przekraczała 2 lat. Wskazał w tym zakresie, że w projekcie ustawy zmieniającej ustawę zaopatrzeniową był zapis, że krótkotrwały okres służby na rzecz totalitarnego państwa to okres nie przekraczający 20% okresu całej służby. Odnosząc się do dokonanej przez Ministra oceny przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku podał, że z faktu jego przynależności do PZPR organ wysnuł dalej idące wnioski do odmowy wyłączenia zastosowania wobec niego art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Takie postępowanie organu jest ewidentną dyskryminacją ze względu na światopogląd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wskazane przesłanki powinny być spełnione łącznie i uprawdopodobnione. Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W świetle przywołanej wyżej treści art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń, przewidzianych w art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i zarazem uznaniowy. Dlatego organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, zaś decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego winna spełniać wymogi dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 491/09 i z 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, publik. cbois). Kontrola decyzji uznaniowej przez Sąd sprowadza się do oceny, czy jej wydanie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wydana w postępowaniu administracyjnym decyzja podjęta została bez wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, zaś przesłanki zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zostały omówione bez odniesienia do konkretnego przypadku skarżącego, mimo iż w każdej decyzji administracyjnej organ powinien sporządzić wyczerpujące i adekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadnienie decyzji, spełniające kryteria art. 7, 77 §. 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie, zdaniem Sądu, miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Organ administracji trafnie scharakteryzował uwarunkowania formalne sprawy, w tym przywołał treść stosownych regulacji normatywnych oraz właściwy sposób ich rozumienia, według zasad wykładni językowej. W szczególności wyjaśnił, jak należy rozumieć przesłankę krótkotrwałości oraz określać ramy dla zastosowania wyjątku, przewidzianego w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Sąd stwierdza jednak, że organ nie odniósł prawidłowo tych rozważań do konkretnego przypadku skarżącego, który służbę na rzecz państwa totalitarnego pełnił przez krótki okres czasu. Przede wszystkim organ nie wyjaśnił w sposób przekonujący, z jakich przyczyn uznał, iż służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, która trwała przez okres 2 lata, 6 miesięcy i 15 dni, nie może być rozumiana jako krótkotrwała. Orzekając w tym zakresie stwierdził jedynie, że nie można w tym przypadku mówić o krótkotrwałej służbie. Sąd oceny tej nie podziela. Biorąc pod uwagę długość okresu służby skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej przede wszystkim w ujęciu proporcjonalnym, tj. w porównaniu do całego okresu służby skarżącego wynoszącego 28 lat i 14 dni, przyjąć należało, że służba pełniona przez okres 2 lat, 6 miesięcy i 15 dni była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Podkreślenia wymaga, na co także organ zwracał uwagę, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie. Jako krótkotrwała może być rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu stosunkowo krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Okres około 9,04% całego okresu pełnienia służby nie jest długi, i winien być traktowany jak okres krótkotrwały. Organ naruszył zatem art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Ustawodawca wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., wskazując przy tym, że rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia. Analizując ww. przesłankę organ powołał się na pismo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Komendanta Głównego Policji, ostatecznie oceniając, że nadanie wnioskodawcy wysokiej rangi odznaczeń państwowych tj. Srebrnego i Złotego Krzyża Zasługi oraz pełnienie przez ww. kierowniczych stanowisk służbowych potwierdza, że skarżący w sposób istotny wyróżniał się na tle pozostałych funkcjonariuszy. W konsekwencji organ uznał, że skarżący spełnienia przesłankę z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. W zakresie oceny przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" organ wskazał, że skarżący utożsamiał się z ustrojem totalitarnym, o czym świadczyć ma fakt odbycia dwuletnich studiów podyplomowych (w Ośrodku [...] i ukończenie ich z oceną końcową dobrą) oraz przynależność skarżącego do partii PZPR. Zdaniem Sądu, podnoszona przez organ okoliczność kształcenia podyplomowego oraz członkostwa w partii PZPR i identyfikowania się z ustrojem PRL nie jest właściwa dla analizy omawianego warunku. Z przepisu art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej wyraźnie wynika, że warunek "szczególnie uzasadnionego przypadku: ustawodawca powiązał z przesłanką krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. i rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. By właściwie ocenić "przesłankę szczególnie uzasadnionego przypadku" w sprawie wnioskodawcy organ winien więc zbadać, czy w okresie służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa, a więc w okresie [...] lipca 1987 r. do [...] stycznia 1990 r. skarżący realizował zadania charakteryzujące totalitarny ustrój, czy też zwykłe, standardowe działania podejmowane w służbie publicznej, tj. na rzecz państwa jako takiego, w ramach wykonywania swoich typowych obowiązków. W świetle powyższego nie można uznać, aby organ w sposób należyty rozważył, czy sytuacja skarżącego odpowiada określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 przesłance "krótkotrwałej służby" oraz "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. W istocie organ nie ocenił przebiegu służby skarżącego w sposób zindywidualizowany, zgodnie z przesłankami wynikającymi z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Mimo formalnego zauważenia faktu otrzymania przez skarżącego Srebrnego i Złotego Krzyża Zasługi, pełnienia przez niego kierowniczych stanowisk służbowych, organ zupełnie pominął bardzo wysoką rangę w.w. odznaczeń oraz zajmowane stanowiska. Pominięcie przez Ministra wskazanych okoliczności wzbudziło wątpliwości Sądu co do kryteriów, jakimi kierował się organ podczas rozpatrywania sprawy skarżącego, dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Sprawa skarżącego musi być zatem ponownie wnikliwie rozważona przez organ administracji, a wyniki tych analiz muszą znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Rozpatrując ponownie sprawę z wniosku skarżącego o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu oraz przyjmie, że w sprawie spełnione zostały opisane w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej przesłanki, w tym przesłanka krótkotrwałości i szczególnie uzasadnionego przypadku, warunkujące wyłączenie stosowania wobec wnioskodawcy przepisu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Organ weźmie również pod uwagę, że nie dopełniając obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. naraża się na zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji arbitralności i dowolności wydanej decyzji. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.