II SA/Ol 708/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. UZASADNIENIE W dniu 26 lutego 2021 r. Z. Z. (wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Burmistrza A (organ pierwszej instancji) z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką S. D.. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz A (organ I instancji) odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na fakt, że zakres i sposób sprawowanej przez niego opieki nad matką współdzielony z opiekunką taki jak: sprzątanie mieszkania, robienie zakupów i kupowanie leków przy uwzględnieniu okoliczności, że niepełnosprawna matka jest osobą samodzielną, chodzącą, ubiera się samodzielnie, przygotowuje sobie sama wszystkie posiłki i spożywa je bez pomocy osób trzecich, samodzielnie przyjmuje zalecone leki - stanowi o tym, że są to czynności, które wykonują standardowo osoby pozostające w rodzinie jednocześnie aktywne zawodowo/zarobkowo. Ponadto, wnioskodawca - mimo zadanych mu pytań w toku postępowania pierwszoinstancyjnego - nie określił, ile czasu przeznacza na opiekę nad matką. Tym samym ustalono, że zakres sprawowanej opieki nad matką jak najbardziej umożliwia wnioskodawcy podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej choćby na część etatu. Ponadto, w ocenie organu nie zaistniał związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki, gdyż z zebranych dokumentów wynika, że wnioskodawca ostatnio pozostawał w zatrudnieniu w ramach robót publicznych do końca października 2019 r., a wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożył w lutym 2021 r., natomiast orzeczenie o niepełnosprawności matka strony posiada od 2012 r. Organ pierwszej instancji wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznawane tylko dlatego, że dana osoba sprawuje jakąkolwiek opiekę, ale w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki i pomocy realizowanej na wszystkich płaszczyznach życia w tak szerokim zakresie, że pod względem wymiaru i obowiązków zbliżona jest do obowiązków w pełnym wymiarze czasu. W złożonym odwołaniu skarżący wskazał, że nie zgadza się z decyzją organu I instancji, ponieważ matka strony jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Podniósł, że ustalenia organu pierwszej instancji, że matka strony jest w dużej mierze samodzielna, są niezgodne z prawdą, ponieważ orzeczenia o niepełnosprawności są wydawane przez komisje składające się ze specjalistów z uprawnieniami do oceny stanu zdrowia na podstawie zgromadzonej dokumentacji medycznej. Natomiast pracownicy ośrodków pomocy społecznej nie mają ani uprawnień, ani wykształcenia do kwestionowania treści orzeczeń o niepełnosprawności, co w ocenie skarżącego, uczynił organ w jego sprawie. Skarżący podniósł, że jego opieka nad matką ma charakter stałej i długotrwałej, ponieważ musi być on dyspozycyjny przez całą dobę. Wskazał, że nie jest w stanie szczegółowo określić godzinowo, ile czasu poświęca na codzienną opiekę, gdyż jest to zależne od potrzeb i sytuacji w danym dniu i chwili. Podał, że jest osobą niedyspozycyjną dla pracodawcy i nie może podjąć zatrudnienia w żadnym wymiarze czasu, ponieważ nie mieszka wspólnie z matką, a zdarza się, że co godzinę musi iść do matki, która dzwoni, że czegoś potrzebuje. Według oceny skarżącego, jego opieka nad matką jest zbliżona do pełnienia obowiązków w pełnym wymiarze czasu pracy określonym w Kodeksie pracy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcia w takiej sprawie na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Stosując wskazany wyżej sposób wykładni w odniesieniu do art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych należy stwierdzić, że w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Tym samym prawidłowe odczytanie i zastosowanie normy prawnej - art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w kształcie zmienionym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego K 38/13 prowadzi do wniosku, że świadczenie pielęgnacyjne przysługiwać będzie także wtedy, gdy nie jest możliwe ustalenie daty powstania niepełnosprawności osoby podlegającej opiece. Dla spełnienia przesłanek uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego istotne jest jednak to, czy skarżący sprawuje opiekę nad swoją matką w stopniu uniemożliwiającym mu podjęcie zatrudnienia. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji na podstawie oświadczeń skarżącego ustalił, że prowadzi on samodzielne, jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie pracuje zawodowo ani dorywczo, nie posiada żadnego stałego źródła dochodu. Zapewnia on swojej matce, która jest wdową, opiekę poprzez: nadzór i niewielką pomoc przy porannej i wieczornej toalecie, przygotowanie ubrania, zmianę pościeli, sprzątanie mieszkania, realizację recept, robienie zakupów i organizację transportu do lekarza. Z oświadczenia strony wynika również, że matka skarżącego jest osobą poruszającą się przy pomocy kuli lub chodzika, posiłki przygotowuje sobie sama i samodzielnie je spożywa, nie wymagając w tym zakresie pomocy innej osoby, przyjmuje samodzielnie leki, nie wymaga wykonywania czynności pielęgnacyjnych typu pielęgnacja odleżyn, zakładanie opatrunków, stosowania pielęgnacyjnych środków kosmetycznych i leczniczych. Dwa razy w tygodniu w domu stosuje pomiar ciśnienia tętniczego oraz rehabilitację leczniczą, która nie wymaga zaangażowania opiekuna. Powyższe ustalenia prowadzą do uzasadnionej oceny, że sprawowana przez skarżącego opieka nad matką ma charakter doraźny i jest wykonywana, gdy zachodzi potrzeba. Zaświadcza o tym zakres tej opieki, tj. podane przez stronę czynności, jakie wykonuje. Zakres zatem i sposób wykonywania opieki przez wnioskodawcę w powiązaniu z faktem, że matka strony mimo podeszłego wieku i sytuacji zdrowotnej potwierdzonej orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wykonuje samodzielnie czynności dnia codziennego, samodzielnie sporządza posiłki, samodzielnie spożywa posiłki i przyjmuje leki, samodzielnie się ubiera i porusza, w ocenie Kolegium daje się pogodzić z trwającym 8 godzin w ciągu dnia, pięciodniowym tygodniem pracy zarobkowej, wymaga tylko odpowiedniej organizacji. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym treść wywiadu środowiskowego oraz oświadczeń strony wskazuje, iż czynności wykonywane przez skarżącego w związku z opieką nad matką są czynnościami doraźnymi, nie odbiegającymi znacząco od czynności wykonywanych przez osoby pracujące, żyjące w rodzinach. W sytuacji skarżącego nie występuje zatem rzeczywisty i obiektywny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z uwagi na konieczność opieki nad matką. Skargę na decyzję Kolegium wywiódł skarżący. Podkreślił, że jego mama posiada wieloletnie orzeczenie lekarza orzecznika stwierdzające, że jest niezdolna do samodzielnej egzystencji i wymaga współudziału opiekuna na co dzień. Jest to osoba schorowana, której stan zdrowia się cały czas pogarsza. Porusza się z trudem o kulach lub chodziku, często przewraca się. Powoduje to wylewy podskórne i urazy. Kolegium nie wzięło zaś pod uwagę jego oświadczeń, które dołączył do wniosku, a potem do odwołania, w których szczegółowo opisywał zakres podejmowanych czynności, które wskazywały, że nie może podjąć zatrudnienia, bo musi opiekować się chorą mamą i być dyspozycyjny w dzień i w nocy. Organ II instancji w sposób subiektywny poparł tylko argumenty MOPS. Podkreślił, że gdyby mógł podjąć zatrudnienie to niewątpliwie by to zrobił i nie wnioskowałby o świadczenie pielęgnacyjne, które jest jedynie rekompensatą za niepodejmowanie pracy w związku z koniecznością sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny, a nie metodą zarobkowania, jak to zasugerowało Kolegium. Tymczasem skarżący podkreślił, że mamą opiekuje się od momentu śmierci jej męża. Jednak stan jej zdrowia i co za tym idzie jej potrzeby spowodowały to, że nie może podjąć zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad nią. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez organ, a skarżący mu nie oponował. Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111), u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W myśl art. 17 ust. 1 b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Należy przy tym dodać, że powyższa regulacja stanowiła przedmiot oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym, wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r. przesłanka w postaci daty powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy wnioskowanego świadczenia. Należy również podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne, jako forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w tak dużym - a wynikającym ze stopnia niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie innej pracy. Przy czym przez rezygnację z zatrudnienia, w znaczeniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., należy rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Świadczenie pielęgnacyjne ma być bowiem rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Nie budzi bowiem wątpliwości, że przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera natomiast definicji sprawowania opieki. Jednak z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być stała i długoterminowa (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 211/20, CBOSA). Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia albo jego niepodejmowaniem a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. Organy uznały, że sprawowana przez skarżącego opieka nad matką ma charakter doraźny i jest wykonywana, gdy zachodzi potrzeba. Zaświadcza o tym zakres tej opieki, tj. podane przez stronę czynności, jakie wykonuje: zakupy, zmiana pościeli, przygotowanie ubrania, wykonywanie cięższych prac domowych jak sprzątanie mieszkania, organizacja transportu do lekarza. Zakres i sposób wykonywania opieki przez wnioskodawcę w powiązaniu z faktem, że matka strony mimo podeszłego wieku i sytuacji zdrowotnej potwierdzonej orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wykonuje samodzielnie czynności dnia codziennego, samodzielnie sporządza posiłki, samodzielnie spożywa posiłki i przyjmuje leki, samodzielnie się ubiera i porusza, w ocenie organów daje się pogodzić z trwającym 8 godzin w ciągu dnia, pięciodniowym tygodniem pracy zarobkowej, wymaga tylko odpowiedniej organizacji. Czynności wykonywane przez skarżącego w związku z opieką nad matką są zatem czynnościami doraźnymi, nie odbiegającymi znacząco od czynności wykonywanych przez osoby pracujące, żyjące w rodzinach. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę twierdzenie organów, że opieka sprawowana przez skarżącego nad matką ma charakter doraźny, a skarżący nie jest pozbawiony możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jest co najmniej przedwczesne. Przede wszystkim należy zauważyć, że organ oceniając sprawowaną przez skarżącego opiekę oparł się faktycznie o ustalenia przeprowadzonego telefonicznie w dniu 8 marca 2021 r. wywiadu środowiskowego (k. 23 - 33), interpretując zakres sprawowanej opieki w sposób niekorzystny dla strony. Natomiast pominął zupełnie oświadczenie skarżącego z dnia 26 lutego 2021 r. (akta adm., k. – 2) oraz z dnia 11 marca 2021 r. (akta adm., k. – 58), gdzie skarżący dokładnie opisał stan zdrowia jego matki oraz zakres czynności jakie przy niej wykonuje. Z oświadczeń tych wynika zaś, że podopieczna skarżącego jest osobą niedołężną, mającą trudności w poruszaniu się, słabo widzącą i niedosłyszącą, dodatkowo zmagającą się z problemami z nietrzymaniem moczu. W związku z tym skarżący zmuszony jest stale pomagać jej w codziennych czynnościach życiowych, takich jak podawanie leków, pomoc w ubieraniu się, pomoc w utrzymaniu higieny osobistej, zawożenie na wizyty lekarskie, robienie zakupów oraz pomoc w poruszaniu się. Według skarżącego jego mama wymaga 24 – godzinnej opieki. Taki zaś zakres opieki uniemożliwia mu podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Przedstawiony przez skarżącego opis wykonywanych przez niego czynności przeczy wnioskom organów jakoby sprawował on tylko doraźną opiekę. Zwrócić należy również uwagę na to, że stan zdrowia i wiek podopiecznej skarżącego wskazuje na to, że wymaga ona większej pomocy, aniżeli tylko doraźna. Wydaje się mało prawdopodobne aby, biorąc pod uwagę opisane schorzenia matki skarżącego (zwłaszcza problemy z poruszaniem się, niedowidzenie), że większość czynności wykonuje ona sama, a skarżący jedynie jej pomaga. Należy podkreślić, że w myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r. przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego związane jest z niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest zatem sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Jednocześnie przepis ten nie uzależnia otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego od obowiązku zamieszkiwania opiekuna z osobą, nad którą jest sprawowana opieka, ani też od sprawowania opieki nieustannie przez całą dobę (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 3946/18, CBOSA). Tym samym nawet jeśli organy ustaliłyby, że skarżący nie sprawuje opieki nad swoją matką 24 godziny na dobę, to nie można automatycznie przyjąć, że opieka ta nie ma stałego charakteru i nie odnosi się do wszystkich niezbędnych potrzeb życiowych osoby pozostającej pod opieką, których z uwagi na swoją niepełnosprawność nie jest w stanie sama sobie zapewnić. Trzeba przy tym zwrócić uwagę na ciąg czynności opiekuńczo-pielęgnacyjnych, które regularnie są wykonywane przez skarżącego wobec jego matki. Ponadto należy podkreślić, że matka skarżącego została zaliczona - orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 19 czerwca 2012 r. (akta adm., k. – 54) - do znacznego stopnia niepełnosprawności, a także wskazano, że wymaga ona stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Organy zaś nie są władne wchodzić w zakres merytoryczny orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wydanego przez inny organ w odrębnym postępowaniu. Biorąc te wszystkie okoliczności pod uwagę i dokonując ich analizy stwierdzić trzeba w ocenie Sądu, że organy przedwcześnie uznały, że sprawowana przez skarżącego opieka, da się pogodzić z podjęciem przez niego stałego zatrudnienia. Przede wszystkim organy nie odniosły się do wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy, zupełnie pomijając wspomniane już oświadczenia skarżącego, które mają istotne znaczenie dla sprawy. Organ nie może ich pominąć i nie odnieść się do nich. Organy ponownie rozpoznając sprawę zobligowane są zatem ocenić całokształt okoliczności sprawy w oparciu również o wskazane dokumenty (oświadczenia skarżącego), a następnie po dokonaniu ich analizy ustalić ponownie, jakiej opieki wymaga matka skarżącej (uwzględniając to, co wynika z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności) i jakie faktycznie czynności (ciąg czynności) są wykonywane przez skarżącego i finalnie ocenić ponownie, czy zakres sprawowanej opieki i wykonywanych przez skarżącego czynności uniemożliwia mu podjęcie pracy zarobkowej. Nie ma natomiast żadnego znaczenia dla spełnienia przesłanek uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego to, na co wskazywał organ I instancji w swojej decyzji, że skarżący ostatnio pozostawał w zatrudnieniu do końca października 2019 r. a wniosek o przedmiotowe świadczenie złożył w lutym 2021 r., natomiast orzeczenie o niepełnosprawności matka strony posiada od 2012 r. Rozpoznając ponownie sprawę, organ weźmie pod uwagę powyższe wskazania Sądu. Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji.