I FSK 1355/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi o wznowienie postępowania P.H.U. Z. s.c. - M. i Z. S. zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt I FSK 130/06 wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej P.H.U. Z. s.c. - M. i Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt I SA/Ol 300/05 w sprawie ze skargi P.H.U. Z. s.c. - M. i Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 29 czerwca 2005 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2002 r. postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. UZASADNIENIE Prawomocnym wyrokiem z 26 października 2006 r., sygn. akt I FSK 130/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P.H.U. Z. s.c. - M. i Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 26 października 2005 r., sygn. akt I SA/Ol 300/05 w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 29 czerwca 2005 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2002 r. Pismem z 22 sierpnia 2007 r. (data stempla pocztowego 4 września 2007 r.) pełnomocnik spółki wniósł o wznowienie postępowania w powyższej sprawie na podstawie art. 273 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), powołując się na wyroki WSA w Gdańsku z 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 888/06 i WSA w Warszawie z 29 maja 2007 r. III SA/Wa 159/07 zamieszczone w dodatku "Dobra firma" do dziennika "Rzeczpospolita" z 25 czerwca i 6 sierpnia 2007 r., w których uznano prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktury wystawionej przez kontrahenta niezarejestrowanego jako czynny podatnik. Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał w skardze o wznowienie postępowania okoliczności potwierdzające zachowanie trzymiesięcznego terminu do jej wniesienia (na podstawie art. 277 p.p.s.a.) i złożył wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem polegającym na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy prawomocnie zakończonej dotyczy bowiem stosownie do treści art. 270 p.p.s.a. postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w ustawie przyczyny wznowienia (vide od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.), a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a. Postępowanie o wznowienie składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z treści art. 280 § 1 p.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w p.p.s.a. przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci wniosek, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. Należy więc ocenić, czy skarga oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 273 § 3 p.p.s.a. powołując się na orzeczenia WSA w Gdańsku i w Warszawie zamieszczone w dzienniku "Rzeczpospolita". Z przepisu tego wynika, że późniejsze wykryte orzeczenie musi dotyczyć tej samej sprawy. Nie chodzi w tym przypadku o takie same czy podobne sprawy, lecz o orzeczenia tożsame zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. W aspekcie podmiotowym chodzi o identyczność strony w postępowaniu, natomiast w aspekcie przedmiotowym - o stan faktyczny, podstawę prawną, treść żądania strony (uprawnienia) lub treść obowiązku (B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2007/1/7). Warunek ten jest spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc wówczas, gdy może i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. Stosownie do art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Podstawa restytucyjna z art. 273 § 3 p.p.s.a. związana jest z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, przysługująca prawomocnym orzeczeniom (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). W pełni aktualne pozostaje na gruncie niniejszych rozważań postanowienie Sądu Najwyższego z 5 maja 1967 r., I PZ 20/67 (OSNC 1967, nr 11, poz. 209) przyjmujące, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może "tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda". Wymienione przez autora skargi o wznowienie postępowania wyroki nie są tożsame z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, o którego wznowienie wnosi skarżąca ani pod względem podmiotowym, ani pod względem przedmiotowym. Nie dotyczą one skargi tego samego podmiotu na to samo rozstrzygnięcie organu podatkowego. Można powołane orzeczenia uznać jedynie za sprawy o podobnej tematyce, o zbliżonym zakresie omawianej i rozstrzyganej problematyki. Skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie jest więc oparta na ustawowej podstawie, o jakiej mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a., bowiem samo sformułowanie (powołanie) podstawy skargi o wznowienie postępowania w zakresie przesłanek z art. 271 - art. 273 p.p.s.a. w skardze nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia. Brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje odrzuceniem wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/04 (LEX nr 158967). W związku z powyższym oraz na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. ----------------------- 3