II GSK 1644/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie NSA Maria Jagielska (spr.) Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Anna Wojtowicz-Hess po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 1269/09 w sprawie ze skargi M. Ś. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oraz odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę M. Ś. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie płatności obszarowych. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w odpowiedzi na wniosek M. Ś. z dnia [...] czerwca 2004 r. o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2004, którym objęto powierzchnię 5,43 ha, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. przyznał skarżącej żądane płatności, uwzględniając w całości jej wniosek. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wznowił na podstawie art. 149 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako: k.p.a., postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. uzasadniając, że podczas weryfikacji wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2007, w toku kontroli administracyjnej na miejscu stwierdzono nieprowadzenie działalności rolniczej na zgłaszanej do płatności działce ewidencyjnej nr [...] co najmniej od dnia [...] czerwca 2003 r. W wyniku wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. uchylił swoją decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. oraz nałożył na skarżącą sankcję, powołując w podstawie art. 151 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), dalej jako: ustawa o płatnościach bezpośrednich, art. 32 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy w zakresie stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. Urz. UE Nr L 327 z dnia 12.12.2001 r., s. 11) oraz art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. Urz. UE Nr L 328 z dnia 17.12.2003 r., s. 21). Zaskarżoną decyzją Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że cała powierzchnia zadeklarowanej działki rolnej B nie była użytkowana rolniczo, a więc nieprawidłowość dotyczyła powierzchni 2,04 ha. Powierzchnia stwierdzona w zakresie płatności wyniosła zatem 3,39 ha, co stanowiło w stosunku do powierzchni zgłoszonej (5,42 ha) przedeklarowanie o ponad 50%. Skoro w 2007 r. ustalono, że wskazana powierzchnia 2,04 ha była wyłączona z produkcji rolniczej, to tym samym była to nowa okoliczność faktyczna w sprawie, istniejąca w chwili wydania decyzji pierwotnej, a nieznana organowi, co uzasadniało podjęcie czynności w sprawie (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). W ocenie organu nie naruszono również podstawowych reguł postępowania administracyjnego, ponieważ zebrano pełny materiał dowodowy, który następnie rozpatrzono. Strona zapoznała się z przekazanym jej raportem z kontroli i miała możliwość wniesienia uwag. Nie było również powodów, aby w sprawie przeprowadzić dowody wnioskowane przez stronę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wniosła M. Ś. Sąd I instancji, oddalając skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., za niesporne uznał, że M. Ś. zadeklarowała we wniosku o przyznanie płatności na rok 2004 powierzchnię 5,43 ha. Powierzchnia stwierdzona wyniosła natomiast 3,39 ha. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną i powierzchnią stwierdzoną wyniosła zatem 2,04 ha, co stanowiło ponad 50%. Wniosek w 2004 r. poddano kontroli, która wykazała, że działka ewidencyjna [...] nie znajduje się w ewidencji gruntów, a działki A, B, C położone są na działkach ewidencyjnych, dla których podano błędne dane identyfikacyjne. W odpowiedzi na wezwanie strona [...] lipca 2004 r. złożyła wyjaśnienia, wskazując poprawny numer arkusza mapy i określając powierzchnię użytkowaną rolniczo. Natomiast podczas kontroli wniosku nie ujawniono tej okoliczności, że grunty rolne na działce B w 2005 r. były nieużytkowane rolniczo, ponieważ były porośnięte samosiejkami. Tym samym, wnioskodawca nie dokonał korekty wniosku w sekcji VIII w zakresie oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych, co do powierzchni wskazanych działek ewidencyjnych, inaczej mówiąc nie zmniejszył wskazanej tam ogólnej powierzchni działek rolnych – 5,43 ha o powierzchnię nieużytkowanej rolniczo działki B. Ustalenia dotyczące zawyżenia powierzchni działek rolnych zadeklarowanych do płatności na 2004 r. oraz stwierdzenia braku utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska wynikały z ustaleń dokonanych podczas kontroli administracyjnej wniosku dotyczącego 2007 r., kiedy to organ administracji wykorzystał dostępne w momencie wizualizacji w systemie informatycznym ZSZiK dane graficzne, w tym ortofotomapy. Sąd uznał przede wszystkim, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania w sprawie, ponieważ dane zawarte we wniosku w sekcji VIII w zakresie oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych o powierzchni 5,43 ha nie były zgodne z istniejącym stanem faktycznym na gruncie. Dla ustalenia zasadności wznowienia postępowania WSA uznał za bez znaczenia okoliczności, w jakich ustalono istniejącą w 2004 r. rozbieżność pomiędzy oświadczeniem zawartym we wniosku, a rzeczywiście istniejącym stanem rzeczy. Dalej Sąd I instancji za zasadne przyjął wykluczenie porośniętej samosiejkami powierzchni 2,04 ha z płatności, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (...) (Dz. Urz. UE Nr L 270 z 21.10.2003, s. 1, ze zm. dalej jako: Rozporządzenie Nr 1782/2003), jako gruntów rolnych uznanych z tego powodu za nieużytkowane rolniczo. WSA nie uznał też, iż organy naruszyły zasady postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. Ś., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 7 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.); - art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich; - art. 143b, art. 24 i art. 25 Rozporządzenia Nr 1782/2003; - § 1, § 2, § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600); - § 4 i § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 lutego 2005 r. - poprzez błędne przyjęcie, że cała powierzchnia działki oznaczonej symbolem "B" o pow. 2,04 ha położonej na działce ewidencyjnej [...] nie jest użytkowana rolniczo, a różnica między powierzchnią zadeklarowaną i powierzchnią stwierdzoną wyniosła 60,36% oraz, że "od kilku lat" nie wykonywano zabiegów mających na celu zapobieganie rozprzestrzeniania się chwastów w tym koszenia, orki itp. - art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 22.10.2004 r. także poprzez wyłączenie ponowne z otrzymanej pomocy; 2) przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 141 § 4 p.p.s.a., 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd, że organy naruszyły art. 145 § 1 pkt 5, art. 149, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 10 § 2 i § 3, art. 57 § 1 i § 5 pkt 2, art. 39, art. 40 jak też art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 2, art. 78 § 1 i § 2, art. 79 § 1 i § 2, art. 81, art. 86 i art. 7 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że: - istniały podstawy do wznowienia postępowania i wydanie decyzji przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. w dniu [...] sierpnia 2009 r. przed datą ukończenia postępowania było prawidłowe, - wyjaśnienia skarżącej z dnia 16 sierpnia 2009 r. były zgłoszone po zakończeniu postępowania w sytuacji, gdy zakończyło się ono z upływem ostatniego dnia wyznaczonego terminu w dniu 18 sierpnia 2009 r. - skarżąca zapoznała się z Raportem z dnia [...] września 2007 r. z kontroli, przy której była nieobecna przy braku dowodu doręczenia wymienionego Raportu skarżącej; - załącznik graficzny nie zawierał informacji o powierzchni działki ujętej we wniosku o dopłaty oraz, że leży w terenie podleśnym i jest w części porośnięta samosiejkami drzew iglastych; - jak też sprzeczność wyjaśnień w uzasadnieniu Sądu ze stanem faktycznym, że skarżąca nie wskazała okoliczności na jaką ma być przeprowadzony dowód między innymi z przesłuchania strony, a jednocześnie w tym samym uzasadnieniu wskazując takie okoliczności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono między innymi, że wznowienie postępowania przez organ było niedopuszczalne, bowiem w momencie wydawania decyzji okoliczność, że działka zlokalizowana jest w sąsiedztwie lasów, a jej część porośnięta jest samosiejkami drzew iglastych była znana organowi. Powyższe wynikało z danych ZSZiK dostępnych już w dniu wydania decyzji. WSA zarzucono, że nie odniósł się do zarzutów kwestionujących powierzchnię kwalifikującą się do przyznania płatności oraz dotyczących kwestii odłogowania gruntów i podstawy zakwalifikowania ich jako nieutrzymywanych w dobrej kulturze rolnej. Skarżąca wskazała, że nie uczestniczyła w przeprowadzonej kontroli, a raport pokontrolny nie został jej doręczony. Protokołem kontroli zakwalifikowano powierzchnię działki "B" jako niekwalifikującą się do dopłat przy czym nie zmierzono ani tej działki, ani tej jej części, na której rosły samosiejki, a tym samym nie ustalono prawidłowej powierzchni i prawidłowego jej zakwalifikowania. Odnosząc się do stwierdzenia z protokołu i akt sprawy, że na działce znajduje się ugór niekoszony "co najmniej w tym roku", skarżąca stwierdziła, iż powyższe nie oznacza, że nie było koszenia w latach ubiegłych, jak też nie stanowi podstawy do twierdzenia o braku wypasu bydła i utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej w latach ubiegłych, a tym bardziej w 2003 r. Takie twierdzenie jest również sprzeczne z przepisami dotyczącymi minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przekazanymi stronie w instrukcji wypełniania wniosku. Zgodnie natomiast z pkt 8 ppkt "C" instrukcji, w przypadku gruntów ornych położonych na stoku powyżej 20% nachylenia, mogą one być porośnięte krzewami o ile nie wpłynie to na wypas bydła a liczba drzew nie przekracza 50 szt. na hektar. Taka sytuacja miała miejsce na gruntach w obrębie działki "B". Wreszcie Sądowi I instancji zarzucono, że z naruszeniem prawa uznał, iż złożone przez stronę wyjaśnienia w dniu 16 sierpnia 2009 r. były niezgłoszone w terminie przed zakończeniem postępowania, którego termin upłynął w dniu wydania decyzji, tj. 18 sierpnia 2009 r. Jako rażące naruszenie interesów strony i przepisów prawa wskazano również wadliwe wyliczenia procentowe podane w uzasadnieniu wyroku. W piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2012 r. skarżąca podtrzymała postawione zarzuty kasacyjne i dodała, iż zgodnie z przepisami unijnymi kontrola przestrzegania zasad dobrej kultury rolnej za lata 2004, 2005 i 2006 była niedopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., związany jest podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza że kontrola kasacyjna ograniczyć się musi do sformułowanych w niej zarzutów oraz zaprezentowanej w uzasadnieniu argumentacji. Skarga kasacyjna, mimo że oparta na obu wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podstawach, jak wynika z uzasadnienia, kwestionuje w istocie prawidłowość ustalonego przez organ i zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego. Skarżąca utrzymuje po pierwsze, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. było niedopuszczalne, bowiem okoliczność, na którą powoływał się organ była mu znana w dacie przyznawania płatności. Po wtóre, jak twierdzi składająca skargę kasacyjną, działka B, której dotyczył zarzut utrzymywania niezgodnie z zasadami dobrej kultury rolnej, nie była zmierzona, a ustalenia co do braku koszenia "co najmniej raz w roku" nie mogą odnosić się automatycznie do lat wcześniejszych, zatem stan faktyczny jaki istniał na tej działce w 2004 r. należało ustalić również w oparciu o dowody, o dopuszczenie których daremnie wnioskowała skarżąca. Wreszcie, jak utrzymuje składająca skargę kasacyjną, Sąd I instancji naruszył zasadę wynikającą z art. 141 § 4 p.p.s.a., nieprawidłowo przedstawiając stan faktyczny sprawy i nie dostrzegając, że skarżąca nie otrzymała nigdy raportu z kontroli i nie mogła się do niego odnieść. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a zatem podlega oddaleniu. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku musi przedstawiać zwięźle stan sprawy, zarzuty skargi, stanowisko pozostałych stron, a także wskazywać podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej logicznym i spójnym wyjaśnieniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, skonfrontowana z aktami sądowymi i administracyjnymi sprawy, nie budzi zasadniczych zastrzeżeń z perspektywy powołanego przepisu. Przede wszystkim Sąd I instancji w sposób wyczerpujący przedstawił cały tok postępowania administracyjnego w sprawie, eksponując istotne w niej elementy. Spośród tych elementów zasadnicze znaczenie mają: powierzchnia działki rolnej B wynikająca z zawartej we wniosku (skorygowanym wskutek wezwania organu) deklaracji skarżącej – 2,04 ha, powierzchnia wszystkich działek rolnych A, B i C na działce ewidencyjnej nr [...] – 5,43 ha, zadeklarowana na wskazanych działkach łąka jako jedna uprawa, a także przeprowadzona w dniu [...] września 2007 r. kontrola zgodności deklaracji ze stanem faktycznym na gruntach zgłoszonych przez skarżącą do płatności na 2007 rok oraz zawarty w raporcie z kontroli wniosek co do utrzymywania działki rolnej B niezgodnie z zasadami dobrej kultury rolnej. Dodatkowo Sąd podkreślił, iż płatność za 2004 rok była przyznana po kontroli administracyjnej wniosku i wskutek przyjęcia twierdzenia skarżącej co do spełnienia przez nią określonych w art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach warunków do uzyskania płatności bezpośrednich. Nie można też zarzucić Sądowi, że nie ocenił ustalonego przez organ stanu faktycznego, jak też że nie wyjaśnił podstawy prawnej orzeczenia i nie uzasadnił go w sposób wyczerpujący. Sąd, oddalając skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a., uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, zasadnie przyjmując, że istniały podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i odmowy płatności z powodu niespełnienia jednego z warunków tej płatności utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach). Sąd jednoznacznie stwierdził, że za nową okoliczność, o której mowa we wskazanym przepisie, przyjęto ustalenie z kontroli z 2007 r. że działka B była nieużytkowana rolniczo, bo porośnięta samosiejkami (k. 8 uzasadnienia). Z przedstawionego przez WSA stanu faktycznego niewątpliwie wynika, że wniosek skarżącej został poddany w 2004 roku kontroli administracyjnej, która w oparciu o dane zawarte w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli (ZSZiK) wykazała nieprawidłowości co do danych ewidencyjnych zgłoszonych do płatności gruntów. Brak jest podstaw, aby przyjąć, że organ podczas wspomnianej kontroli powziął wiedzę o innych nieprawidłowościach związanych ze złożonym w 2004 roku wnioskiem poza tymi, do których wyjaśnienia skarżącą wezwał. I tak jak jest oczywiste, że z zawartych w ZSZiK danych dotyczących położenia gruntów zgłoszonych do płatności wynikać mogło, że grunt ten jest położony w pobliżu lasu, co jest okolicznością bez znaczenia z punktu widzenia prawa do płatności, tak niekoniecznie mogły być ujawnione wówczas w tym systemie istotne dane dotyczące wadliwego, bo niezgodnego z zasadami dobrej kultury rolnej, użytkowania działki B jako części działki nr [...]. Pozostawałoby w sprzeczności z racjonalnym rozumowaniem założenie, że organ mając wiedzę co do dwóch nieprawidłowości związanych z wnioskiem, wezwał do wyjaśnienia tylko jednej z nich, a w odniesieniu do braku prowadzenia działalności rolniczej na części działki - albo zaakceptował udokumentowany stan nieprzestrzegania dobrej kultury rolnej albo - mając udokumentowane wątpliwości w tym względzie - nie podjął nawet kontroli na miejscu. Istotne jest, że składając wniosek, skarżąca występowała jako rolnik, a więc osoba fizyczna, która prowadzi w gospodarstwie położonym na terenie Wspólnoty działalność rolniczą rozumianą m.in. jako utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej (art. 2 pkt a) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003). Logicznym jawi się zatem wniosek, iż wobec braku danych w systemie co do naruszenia zasad dobrej kultury rolnej na wnioskowanych gruntach, organ po doprowadzeniu w wyniku kontroli administracyjnej wniosku do jego skorygowania przez skarżącą, przyjął na podstawie obowiązujących przepisów prawa i w oparciu o dane zawarte we wniosku o płatności, że skarżąca dochowuje wynikających z przepisów prawa warunków prowadzenia działalności rolniczej. WSA zasadnie też uznał, że organy administracji nie naruszyły przepisów prawa procesowego, stąd zarzuty kasacji w tej materii należy uznać za chybione. W aktach sprawy znajdował się zupełny materiał dowodowy pozwalający przyjąć, że na działce B nie była prowadzona w 2004 roku działalność rolnicza. Fakt, że ustalenie to znalazło swoje oparcie w raporcie z kontroli na miejscu w 2007 roku nie może mieć w sprawie płatności za 2004 rok żadnego znaczenia, bowiem z treści protokołu wynika jednoznacznie, że sporna działka nie była użytkowana rolniczo od 30 czerwca 2003 roku (tak samo przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej M. Ś. w wyroku z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 1430/10). Należy przypomnieć, ze skarżąca zadeklarowała łąkę jako jedną uprawę na zgłoszonych do płatności gruntach, a jak trafnie zauważył Sąd I instancji, uprawa taka wymaga koszenia okrywy roślinnej i jej usunięcia przynajmniej raz w roku w terminie do 31 lipca. Zachowanie powyższego warunku znajduje oparcie w § 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Stan, w którym stwierdza się na zgłoszonym do takiej uprawy gruncie kilkuletnie samosiejki drzew iglastych, dokumentując to materiałem fotograficznym, nie może skutkować oceną zachowania warunku dobrej kultury rolnej w jej choćby minimalnym rozmiarze. Nie może podważyć słuszności podjętego orzeczenia argumentacja dotycząca braku pomiaru działki B, bowiem jej powierzchnia była podana przez samą skarżącą i nie podlegała kwestii. Za bezskuteczne dla wyniku sprawy należy również uznać odwoływanie się do błędów procedury kontrolnej, a konkretnie do okoliczności jakoby skarżąca nie otrzymała nigdy raportu z kontroli i z tego względu nie mogła się odnieść do zawartych w nim ustaleń. Zaznaczyć wypada, że kontrola na miejscu, stosownie do art. 25 ust. 1 Rozporządzenia Komisji nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli (...) (Dz. Urz. UE Nr L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., s. 18 ze zm.) nie wymaga uprzedzenia o niej i może odbyć się pod nieobecność rolnika. Z art. 28 ust. 1 i 2 tego aktu prawnego wynika wprawdzie obowiązek sporządzenia raportu i doręczenia go zainteresowanemu, gdy kontrola wykryje nieprawidłowości, jednak w rozpatrywanej sprawie ewentualne niedoręczenie nie może wpłynąć na wynik sprawy. Z akt administracyjnych, a konkretnie z treści odwołania wynika niezbicie, że skarżąca zapoznała się z raportem, uznając jego ustalenia za dowolne i niepoddane żadnej analizie, przy czym do odwołania nie dołączono żadnych dowodów na potwierdzenie odmiennego, niż to ustalił organ stanu rzeczy. W tej sytuacji należy uznać, że poza odmienną oceną zawartych w raporcie ustaleń, skarżąca nie obaliła ustaleń z kontroli na miejscu. Prawidłowa jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena WSA, że w postępowaniu administracyjnym nie naruszono prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu. Jak pokazuje bowiem lektura akt administracyjnych, organ wzywał skarżącą kilkakrotnie (dwukrotnie awizowane pismo z 24 czerwca 2009 r. i pismo z dnia 20 lipca 2009 r. doręczone 6 sierpnia 2009 r.) do uzupełnienia odwołania (odwołanie z dnia 3 czerwca 2009 r.) o zapowiedziane dowody. Skarżąca, mając odpowiednio dużo czasu na dołączenie organowi zgłoszonych przez siebie w odwołaniu dowodów, nie zadbała o to, aby dowody te znalazły się w posiadaniu organu odwoławczego w czasie umożliwiającym ich ocenę przed zakończeniem prowadzonego przez ten organ postępowania. Pismo wyjaśniające skarżącej opatrzone datą 14 sierpnia 2009 r., a nadane w dniu 16 sierpnia 2009 r., wpłynęło do organu w dniu 19 sierpnia 2009 r., a więc po dacie wydania decyzji. Jako bezzasadne więc należy ocenić czynienie organowi, a następnie Sądowi I instancji, zarzutów naruszenia prawa procesowego z tego powodu, że ostatecznie wyjaśnienia skarżącej zawarte w przywołanym wyżej piśmie z dnia 14 sierpnia 2009 r. nie zostały uwzględnione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", "b" i "c" p.p.s.a., należy wskazać, że skarżąca nie wyjaśnia w czym upatruje naruszenia wszystkich tych norm, uzasadniając jedynie zarzut naruszenia tego artykułu w pkt 1 b, co nie jest zrozumiałe, bowiem przepis dotyczy sytuacji, w której sąd administracyjny, kontrolując zaskarżoną decyzję, stwierdzi istnienie przesłanki z art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 k.p.a. co musi skutkować uchyleniem rozstrzygnięcia. Kontrolowane przez Sąd I instancji postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji wskutek wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a jak wynika z uzasadnienia skarżąca upatruje naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit "b" p.p.s.a. w naruszeniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i niedopuszczalnym wznowieniu postępowania ze względu na brak nowych, nieznanych organowi okoliczności. Skarżąca wskazuje zatem na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które jej zdaniem mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co prowadzi do zgłoszonego w petitum skargi kasacyjnej i nieomówionego w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd uwzględniając skargę, uchyli zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji, jak to wynika z przeprowadzonych rozważań, zasadnie ocenił przeprowadzone postępowanie jako nieobarczone wadami istotnych naruszeń przepisów postępowania, co prowadzi do konstatacji, że nie naruszył również wskazanego przepisu p.p.s.a. nie stosując go. Odnosząc się wreszcie do zarzutów dotyczących nieprzestrzegania przez organ wydanych przezeń instrukcji, to stwierdzić należy, iż zarzut ten mógł zostać podniesiony jedynie w ramach naruszenia prawa procesowego tj. naruszenia przez organ przepisu art. 8 k.p.a. co w skardze kasacyjnej nie znalazło miejsca. Co do zarzutów naruszenia prawa materialnego, to z racji braku jakiegokolwiek uzasadnienia naruszenia przepisów wskazanych petitum, kontrola kasacyjna wyroku nie jest możliwa. Skarżąca, zarzucając wadliwą wykładnię art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, art. 143b, art. 24 i art. 25 Rozporządzenia Nr 1782/2003, § 1, § 2, § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600) oraz § 4 i § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 lutego 2005 r. nie wyjaśniła ani na czym polega błąd wykładni tych przepisów, ani nie podała własnej ich interpretacji. Z tego względu zarzuty oparte na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należało uznać za chybione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.