II GZ 351/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt VI SPP/Wa 121/20 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 22 lipca 2020 r., sygn. akt VI SPP/Wa 121/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), odmówił A. W. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zdaniem Sądu, w tej sprawie zaszła właśnie ta przesłanka. WSA miał bowiem na uwadze, że postanowieniem z 22 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 821/18, skarga A. W. została odrzucona na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Odrzucenie skargi oznacza, według WSA, oczywistą jej bezzasadność, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje. W zażaleniu skarżący zaskarżył powyższe postanowienie. W piśmie wniósł również o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Z treści powołanego przepisu należy wywieść, że w przypadku "oczywistej bezzasadności skargi" - nawet gdyby sytuacja materialna strony uzasadnia przyznanie prawa pomocy - wniosek w tym przedmiocie nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienia NSA: z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 81/14, z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. akt I OZ 156/20 i z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt II GZ 281/20). W orzecznictwie i doktrynie zasadnie przy tym wskazuje się, że zastosowanie przepisu art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. - tak więc np. w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (por. M. Niezgódka-Medek, w: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019 i powołane tam postanowienia NSA: z 20 września 2006 r., sygn. akt II FZ 564/06, z 15 lipca 2008r., sygn. akt II GZ 146/08, z 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 1110/11, z 10 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 342/13, z 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 81/14 i 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14). W ocenie NSA - z punktu widzenia zasadności zastosowania art. 247 p.p.s.a. - analogicznie do skutku nieuzupełnienia braków formalnych skargi ocenić należy fakt nieuzupełnienia braku fiskalnego skargi (brak uiszczenia w wyznaczonym terminie należnej opłaty). W rozpoznawanej sprawie, jak wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podstawę odmowy udzielenia stronie prawa pomocy stanowiła okoliczność, że wywiedziona skarga została odrzucona postanowieniem z 22 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 821/18, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Po prawomocnym zakończeniu postępowania z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, nie został bowiem od niej uiszczony należny wpis, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia w tym zakresie. W takim stanie sprawy Sąd I instancji zasadnie uznał, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., która uzasadnia stwierdzenie, że prawo pomocy skarżącego na tym etapie postępowania nie przysługuje. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.