II OSK 1662/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 28 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. i K. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 26 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 634/05 w zakresie odrzucenia skargi B. K. i K.K na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. odrzucił skargę B. K. i K. K. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w U. z dnia [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 3.000 złotych wraz z kosztami egzekucyjnymi. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że będące przedmiotem skargi postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] zostało skarżącym doręczone w dniu 30 maja 2005 r. W dniu 30 czerwca 2005 r. B. K. i K. K. wnieśli skargę do Sądu. W związku z tym, że skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli działający przez pełnomocnika, B. K. i K. K., zarzucając mu naruszenie art. 57 § 3 i 58 p.p.s.a. przez niepodjęcie postanowienia o odrzuceniu skargi już przy wstępnym badaniu skargi ale w toku dalszego postępowania, gdy Sąd wydał postanowienia z dnia 7 marca 2006 r., z dnia 18 maja 2006 r. oraz z dnia 1 czerwca 2006 r. Wskutek bowiem tych orzeczeń strona skarżąca nie była świadoma uchybienia terminu i zleciła sprawę adwokatowi ponosząc związane z tym koszty. Autor kasacji wskazał nadto, że jego mocodawcy byli przekonani o tym, iż termin 30-dniowy równa się terminowi miesięcznemu. Zdaniem pełnomocnika Sąd naruszył art. 57 § 3 p.p.s.a., gdyż skargi obojga stron winny były zostać rozdzielone. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) przyjmuje jako jeden z wymogów formalnych skargi do sądu administracyjnego zachowanie terminu do wniesienia skargi. Według art. 53 § 1 powołanej ustawy - skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Takiemu właśnie wymogowi co do terminu zaskarżenia podlegała wniesiona do sądu skarga na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Należy wskazać, iż skarżony akt zawierał także pouczenie o sposobie i terminie jego zaskarżenia. Skarżący trafnie podnoszą, iż skarga wniesiona po terminie powinna była być odrzucona już we wstępnej kontroli jej dopuszczalności i terminowości. Uchybienie polegające na odrzuceniu jej w późniejszej fazie postępowania nie ma jednak żadnego wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia skoro mogła ona być odrzucona nawet przez NSA na podstawie art. 189 p.p.s.a. Z zarzutem naruszenia dyspozycji art. 57 § 3 p.p.s.a. w skarżonym postanowieniu nie sposób się zgodzić albowiem nie stanowił on podstawy orzekania. Dodatkowo wskazać jedynie należy, iż norma ta dotyczy sytuacji zaskarżenia w jednym piśmie kilku rozstrzygnięć administracyjnych. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia , co wynika wyraźnie z petitum skargi. Na uznanie nie zasługuje również argumentacja dotycząca błędnego odczytania przez skarżących terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Trzeba także stwierdzić, że kolejność orzekania w kwestiach wpadkowych związanych z postępowaniem ze skargi w postępowaniu administracyjnym oparta jest jedynie na zasadzie celowości jak również kolejności wpływu wniosków. Zauważyć należy np., że strona może ubiegać się o przyznanie prawa pomocy zanim jeszcze wniesie skargę sądowoadministracyjną a zatem przed inicjacją postępowania głównego. Ze wskazanym wyżej zarzutem można zgodzić się o tyle, iż Sąd obowiązany jest do wstępnego badania dopuszczalności skargi. Orzeczenie o odrzuceniu skargi nie może być jednak podważone omawianym wyżej argumentem, albowiem nie ma on prawnego znaczenia w sprawie. Z uwagi na brak uzasadnionych podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.