II SA/Sz 659/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy Ś. I. stwierdza nieważność § 5 i § 9 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały; II. w pozostałym zakresie oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 23 lutego 2017 r. Rada Gminy Świeszyno, na podstawie art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r. poz. 139 ze zm.) – dalej: "u.z.z.w.", podjęła uchwałę Nr XXXIV/189/17 w sprawie uchwalenia "Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy Świeszyno" (dalej: "uchwała"). W skardze złożonej do Sądu na powyższą uchwałę Prokurator Rejonowy w Koszalinie (dalej: "prokurator", "skarżący") zaskarżył uchwałę w części obejmującej postanowienia: § 2 ust. 1 pkt. 2-5 załącznika do uchwały, § 3, § 4 ust.1-6, ust. 8, ust. 9 ust. 11 i 16 załącznika do uchwały, § 4 ust. 13 załącznika do uchwały, § 4 ust. 15, § 5 załącznika do uchwały, § 7 ust. 1 załącznika do uchwały, § 7 ust. 2 załącznika do uchwały, § 7 ust. 7 i 9 załącznika do uchwały, § 7 ust. 5 i 6 załącznika do uchwały, § 9 ust. 1 załącznika do uchwały, § 13 ust. 1 załącznika do uchwały. Zaskarżonej uchwale prokurator zarzucił istotne naruszenie prawa, tj.: - 1. art. 7, 94 Konstytucji RP oraz § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), dalej: "z.t.p.", polegające odrębnym definiowaniu w zapisie § 2 ust. 1 pkt. 2-5 załącznika do uchwały pojęć na poziomie aktu wykonawczego; - 2. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, § 115 w zw. z § 143 z.t.p. i art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 19 ust. 1 u.z.z.w. - poprzez wykroczenie poza delegację ustawową i wskazanie w zapisie § 2 ust. 1 pkt 2 załącznika do uchwały konkretnego, imiennie z nazwy przedsiębiorstwa; - 3. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, § 115 w zw. z § 143 z.t.p. i art. 5 u.z.z.w. poprzez wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w zapisie § 3 załącznika do uchwały dotyczącą obowiązków przedsiębiorstwa dostarczającego wodę i odprowadzającego ścieki; - 4. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, § 115 w zw. z § 143 z.t.p. i art. 6 ust. 1 u.z.z.w. i art. 6 ust. 2 i ust. 6, oraz ust. 6a u.z.z.w. poprzez wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w zapisie § 4 ust. 1-6, ust. 8, 11 i 16 załącznika do uchwały dot. treści cywilnoprawnych postanowień umowy, czasu jej obowiązywania, zmiany jej warunków oraz w zapisie § 4 ust. 9 dot. obowiązku przedsiębiorcy co do zawarcia umowy w wyniku czego została powtórzona treść art. 6 ust. 2 i ust. 6, oraz ust. 6a u.z.z.w.; - 5. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, § 115 w zw. z § 143 z.t.p. i art. 6 ust. 6 pkt 1- 4 u.z.z.w. i art. 6 ust. 6 pkt 5 u.z.z.w. poprzez wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w zapisie § 4 ust. 13 załącznika do uchwały poprzez użycie sformułowania wskazującego, że zawarcie umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków z poszczególnymi właścicielami lokali w budynku wielolokalowym uzależnione jest od uznania przedsiębiorstwa oraz poprzez powtórzenie treści art. 6 ust. 6 pkt. 1- 4 u.z.z.w., zaś w zapisie § 4 ust. 15 załącznika do uchwały powtórzenie treści art. 6 ust. 6 pkt 5 u.z.z.w.; - 6. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, §115 w zw. z § 143 z.t.p. i art. 6 ust. 4 u.z.z.w. poprzez wykroczenie poza delegację ustawową w zapisie § 5 załącznika do uchwały wskazującym na możliwość odmowy zawarcia umowy w sytuacji korzystania z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym i braku tytułu do władania nieruchomością, podczas gdy zgodnie z art. 6 ust. 4 u.z.z.w. umowa może być zawarta również w przypadku korzystania z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, tak więc obowiązek jest nieuprawniony; - 7. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, § 115 w zw. z § 143 z.t.p. i art. 26 ust. 1 u.z.z.w. poprzez wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w zapisie § 7 ust. 1 załącznika do uchwały dot. sposobu rozliczania za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków poprzez powtórzenie treści art. 26 ust. 1 u.z.z.w.; - 8. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, § 115 w zw. z § 143 z.t.p. i art. 27 ust. 1 u.z.z.w. oraz § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków poprzez wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w zapisie § 7 ust. 2 załącznika do uchwały dot. sposobu rozliczania ilości dostarczanej wody poprzez powtórzenie treści art. 27 ust. 1 u.z.z.w. oraz § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków; - 9. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, § 115 w zw. z § 143 z.t.p. i art. 27 ust. 6 u.z.z.w. oraz § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków poprzez wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w zapisie § 7 ust. 7 i 9 załącznika do uchwały dot. sposobu rozliczania ilości odprowadzonych ścieków i bezpowrotnie zużytej wody poprzez powtórzenie regulacji z art. 27 ust. 6 u.z.z.w. oraz § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków; - 10. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, § 115 w zw. z § 143 z.t.p. i art. 15 ust. 4 u.z.z.w. poprzez wykroczenie poza delegację ustawową w treści zapisu § 9 ust. 1 załącznika do uchwały dot. uprawnienia przedsiębiorstwa do odmowy zawarcia przyłączenia do sieci w przypadku "braku wystarczających mocy produkcyjnych", podczas gdy treść art. 15 ust. 4 u.z.z.w. warunkuje taką odmowę jedynie w przypadku braku spełnienia przez osobę ubiegającą się o przyłączenie do sieci warunków przyłączenia określonych w regulaminie lub braku istnienia technicznych możliwości; - 11. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, § 115 w zw. z § 143 z.t.p. i § 18 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków poprzez wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w zapisie § 7 ust. 5 i 6 załącznika do uchwały dot. sposobu rozliczeń w przypadku niesprawności wodomierza, podczas gdy kwestie te unormowano w § 18 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków; - 12. art. 7, art. 94 Konstytucji RP, § 115 w zw. z § 143 z.t.p. i art. 22 pkt 2 u.z.z.w. poprzez wykroczenie poza delegację ustawową i wejście w materię uregulowaną przepisami wyższego rzędu w zapisie § 13 ust. 5 załącznika do uchwały dot. podmiotu zobowiązanego do ponoszenia opłat za wodę pobrane na cele przeciwpożarowe co stanowi powtórzenie zapisu art. 22 pkt 2 u.z.z.w.. Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej postanowienia: § 2 ust. 1 pkt. 2-5 załącznika do uchwały, § 3, § 4 ust.1-6, ust. 8, ust. 9 ust. 11 i 16 załącznika do uchwały, § 4 ust. 13 załącznika do uchwały, § 4 ust. 15, § 5 załącznika do uchwały, § 7 ust. 1 załącznika do uchwały, § 7 ust. 2 załącznika do uchwały, § 7 ust. 7 i 9 załącznika do uchwały, § 7 ust. 5 i 6 załącznika do uchwały, § 9 ust. 1 załącznika do uchwały, § 13 ust. 5 załącznika do uchwały. W uzasadnieniu skargi prokurator przytoczył podstawy prawne wniesionej skargi oraz powołał orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące obowiązku przestrzegania przez organy gminy zarówno zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, jak i zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie. W dalszej części prokurator wskazał, iż jego zdaniem przedmiotowa uchwała dotknięta jest wymienionymi w zarzutach naruszeniami prawa. W tym zakresie prokurator wniósł o rozstrzygnięcie sprawy co do istoty w celu wyeliminowania z obrotu prawnego części aktu jako dotkniętego wadą nieważności. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik wskazał, że zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego w dniu 12 kwietnia 2017 r. poz. 1616, przy czym swoją moc utraciła w dniu 18 grudnia 2019 r., kiedy to upłynął 14 dzień od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego uchwały nr XVII/96/19 Rady Gminy Świeszyno z dnia 31 października 2019 r. w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy Świeszyno. Zgodnie z § 3 tej uchwały zaskarżona uchwała utraciła moc. Zdaniem organu, nie ma sytuacji, w których uchwała, która już utraciła moc miałaby być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę. Organ wskazał na poglądy doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którymi, w takich sprawach zachodzi bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn, a to z powodu braku sprawy administracyjnej, która stanowiłaby przedmiot orzekania. Ponadto, w ocenie organu wady uchwały wskazane przez skarżącego nie mają charakteru istotnego i powołane przez prokuratora zarzuty nie uzasadniają przyjęcia, iż uchwała w zaskarżonej zasługuje na stwierdzenie jej nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie stosowne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zostało wydane 9 września 2021 r. i znajduje się ono w aktach sprawy. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Natomiast według art. 3 § 2 pkt 6 tej ustawy, także na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz.U z 2021 r. poz. 1372 ze zm.) dalej "u.s.g.", sąd administracyjny tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Granicą nieważności uchwały jest zatem ustalenie, że doszło do istotnego naruszenia prawa, co ma miejsce w szczególności w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały lub naruszenia procedury jej uchwalenia. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że nie każde naruszenie prawa stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy. Sankcję nieważności można zastosować jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenia mają charakter istotny. Ustawa nie zawiera wskazania, jakiego rodzaju uchybienia należy kwalifikować jako istotne, jednak w świetle jednolitych poglądów judykatury i doktryny, za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., o sygn. akt II SA/Wr 1459/97; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r., o sygn. akt SA/Gd 327/95; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2012 r., o sygn. akt IV SA/Wr 625/11). Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (vide: M. Stahl, Z. Kmieciak. Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny 2001, z.1-2). Z powyższych uwag wynika, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy pozostaje ona w oczywistej i wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej podjęcia, przy czym naruszenie prawa musi mieć charakter istotny, przez co należy rozumieć wadę kwalifikowaną, która jest czymś więcej niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa. Chodzi tu o uchybienia mieszczące się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń prawa, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Wyjaśnić należy, że podstawową regułą działania administracji w demokratycznym państwie prawa jest zawarta w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności - czyli zasada działania organów administracji w granicach i na podstawie prawa. Zasada ta obejmuje również działanie organów uchwałodawczych gmin w zakresie stanowienia aktów prawa miejscowego. W tym względzie organy te związane są ramami stworzonymi przez ustawy. Również akty prawa miejscowego, jako akty podustawowe, stanowione są na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych (art. 94 Konstytucji RP). Nie mogą więc wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe ani czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych. Zatem nie każde uchybienie, w tym polegające na powtórzeniu norm ustanowionych innymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa, koniecznym czyni skorzystanie przez Sąd z uprawnienia wynikającego z art. 147 § 1 p.p.s.a. Jeżeli dany przepis regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy nie stanowi niedozwolonej modyfikacji innej obowiązującej normy prawa (ustawowej definicji, ustawowego zakresu odpowiedzialności), a jedynie jej powtórzenie lub przypomnienie, to naruszenie polegające na wykazywanym, niewątpliwym naruszeniu zasad techniki prawodawczej, nie stanowiło istotnego naruszenia prawa, które skutkować musiałoby stwierdzeniem nieważności. Dodać należy, że w doktrynie zwraca się uwagę, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej nie może stanowić formalnego wzorca nadzorczej lub sądowej kontroli legalności aktów prawa miejscowego, a jedynie – i to wyjątkowo – wzorzec posiłkowy. Reguły wynikające z Zasad techniki prawodawczej nie powinny być kwalifikowane jako reguły "ważnego" dokonywania czynności prawodawczych, lecz jako reguły "poprawnego" dokonywania takich czynności. A zatem akt prawa miejscowego wydany z naruszeniem tych zasad będzie aktem wadliwym, ale ważnym" (por. S. Wronkowska (w:) S. Wronkowska, M. Zieliński, "Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 20; D. Dąbek "Prawo miejscowe", wyd. Wolters Kluwer z 2015 r., s. 205). Raz jeszcze należy podkreślić należy, że ocena legalności poszczególnych przepisów uchwały dotyczący zakresu kontroli przez sądy administracyjne postanowień aktów prawa miejscowego przez stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd następuje tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonymi przepisami prawa ustrojowego, materialnego, czy procedury podejmowania aktów. Sprzeczność ta musi być oczywista i bezpośrednia oraz wynikać wprost z treści danego przepisu. W pierwszym rzędzie jednak rzędzie wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek organu o oddalenie skargi umotywowany tym, że zaskarżona uchwała utraciła moc. Fakt ten zdaniem Sądu nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania sądowego. Należy bowiem zauważyć, że skutki prawne uchylenia aktu i stwierdzenia jego nieważności są odmienne. Uchylenie uchwały przez radę gminy oznacza wyeliminowanie uchwały ze skutkiem od daty uchylenia (ex nunc). Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje natomiast skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). W tej ostatniej sytuacji uchwałę należy potraktować tak jakby nigdy nie została podjęta. Ma to swoje znaczenie dla czynności prawnych podjętych na podstawie takiej uchwały. Warto też zwrócić uwagę na pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 września 1994 r. (W 5/94, OTK 1994, cz. II, poz. 44), zgodnie z którym zmiana lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwala może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej podjęcie. W uchwale zaś z 14 lutego 1994 r. (K 10/93, OTK 1994, cz. I, poz. 7) Trybunał stanął na stanowisku, że "przepis obowiązuje w danym systemie prawa, jeśli można go zastosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości". Także w analogicznych do badanej sprawach orzecznictwo sądów administracyjnych wypowiadało się w kwestii zasadności umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku wnoszenia skarg na wydawane uchwały – wskazując, że nie ma podstaw do umarzania tego postępowania w związku z uchyleniem uchwały (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 589/16). Uznając zatem że nie ma podstaw do umorzenia postępowania i przechodząc do dalszej oceny sprawy, Sąd rozpoznając sprawę w przewidzianym przepisami zakresie Sąd podzielił stanowisko skarżącego, iż na stwierdzenie nieważności zasługiwały § 5 oraz § 9 ust. 1 załącznika do uchwały. Zgodzić bowiem należało się z zarzutem skargi, iż § 5 załącznika do uchwały jest sprzeczny z art. 6 ust. 4 u.z.z.w., a jego treść stanowi wykroczenie poza delegację ustawową. Istotnie bowiem w zapisie § 5 załącznika do uchwały przewidziano możliwość odmowy zawarcia umowy w sytuacji korzystania z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym i braku tytułu do władania nieruchomością, podczas gdy zgodnie z art. 6 ust. 4 u.z.z.w. umowa może być zawarta również w przypadku korzystania z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Zgodzić należało również z zarzutem skargi, iż § 9 ust. 1 załącznika do uchwały jest sprzeczny z art. 15 ust. 4 u.z.z.w. Sąd podziela stanowisko, iż we wskazanym przepisie § 9 ust. 1 załącznika do uchwały nastąpiło wykroczenie poza delegację ustawową poprzez uprawnienie przedsiębiorstwa do odmowy przyłączenia do sieci w przypadku "braku wystarczających mocy produkcyjnych", podczas gdy treść art. 15 ust. 4 u.z.z.w. warunkuje taką odmowę jedynie w przypadku braku spełnienia przez osobę ubiegającą się o przyłączenie do sieci warunków przyłączenia określonych w regulaminie lub braku istnienia technicznych możliwości. Stworzenie dodatkowej, nieprzewidzianej w ustawie przesłanki do odmowy przyłączenia w postaci "braku wystarczających mocy produkcyjnych" należało uznać za nieważne. Natomiast Sąd nie podzielił stanowiska Prokuratora co do nieważności pozostałych zaskarżonych przepisów załącznika do uchwały. Sąd zauważa, że zarzuty pod adresem większości zaskarżonych zapisów załącznika do uchwały dotyczą powtórzenia zapisów ustawy w zaskarżonych jednostkach redakcyjnych załącznika do uchwały. Dotyczy to zarzutów odnośnie § 3, § 4 ust. 1-6, ust. 8, ust. 9, ust. 11, ust. 16, § 4 ust. 13, § 4 ust. 15, § 7 ust. 1, § 7 ust. 2, § 7 ust. 7 i ust. 9, § 7 ust. 5 i ust. 6, § 13 ust. 1 i ust. 5. Powyższe powtórzenia nie stanowią niedozwolonej modyfikacji innej obowiązującej normy prawa, a więc w myśl wcześniej przywołanych poglądów nie stanowią istotnego naruszenia prawa, które skutkować musiałoby stwierdzeniem nieważności. W ogóle natomiast nie jest uzasadniony zarzut naruszenia prawa polegającego na odrębnym zdefiniowaniu pojęć "na poziomie aktu wykonawczego" w zapisie § 2 ust. 1 pkt 2-5 załącznika do uchwały. Żaden w wymienionych w zarzucie skargi przepisów nie stoi na przeszkodzie zdefiniowaniu takich pojęć dla potrzeb uchwały. Zupełnie niezrozumiały i nieuzasadniony jest również zarzut wykroczenia poza delegację ustawową w zapisie § 2 ust. 1 pkt 2 załącznika do uchwały poprzez wskazanie w tym przepisie "konkretnego, imiennie z nazwy przedsiębiorstwa". Otóż wyjaśnić należy, że w kwestionowanym przepisie wskazano, iż użyte w regulaminie określenie Przedsiębiorstwo oznacza Gminę Świeszyno. Skarżący w żaden sposób nie wykazał jak wskazany zapis miałby naruszać prawo. Zdaniem Sądu powyższe zdefiniowanie nie narusza żadnego z wskazanych w zarzucie przepisów. Nieuzasadniony jest też zarzut pod adresem § 7 ust. 5 i ust. 6 załącznika do uchwały. Wskazać bowiem należy, że ust. 5 powtarza zapis § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku, zawierający regulację dotyczącą sytuacji gdy wodomierz działa nieprawidłowo. Samo powtórzenie treści rozporządzenia jak już wskazywano nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności przepisu uchwały. Natomiast ust. 6 zawiera regulację dotyczącą sytuacji gdy brak wodomierza głównego – nieprzewidzianą we wskazanym przepisie rozporządzenia. Nie może też skutkować stwierdzeniem nieważności przepisu zarzut dotyczący § 4 ust. 13 załącznika do uchwały, który w myśl zarzutów skargi ma uzależniać zawarcie umowy od uznania przedsiębiorstwa oraz powtarzać treść art. 6 ust. 6 pkt 1-4 u.z.z.w.. Istotnie przepis ten powtarza wskazany przepis ustawy, jednak jak wyjaśniano wcześniej nie jest to podstawą do stwierdzenia jego nieważności. Natomiast zdaniem Sądu wbrew zarzutom skargi, § 4 ust. 13 załącznika do uchwały nie pozostawiał możliwości zawarcia umowy do uznania przedsiębiorstwa, lecz przewidywał jej zawarcie w następstwie spełnienia przesłanek ustawowych. Sąd zauważa nadto, że skarżący w treści zarzutu zakwestionował ważność § 13 ust. 1 załącznika do uchwały, w treści zaś uzasadnienia skargi podniósł argumentację przeciwko § 13 ust. 5 załącznika do uchwały, wskazując że stanowi on powtórzenie art. 22 pkt 2 u.z.z.w. Wskazać należy zatem, że § 13 ust. 1 nie stanowi powtórzenia art. 22 pkt 2 u.z.z.w., natomiast § 13 ust. 5 stanowi powtórzenie art. 22 pkt 2 u.z.z.w., jednak jak wcześniej wskazywano samo powtórzenie treści ustawy nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności przepisu uchwały. Wobec powyższego orzeczono jak w rozstrzygnięciu. Przywołane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.