III SA/Kr 1042/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 18 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. i D. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 lipca 2017 r., nr: [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nałożył na J. N., D. Z. wspólników spółki cywilnej "A" Transport i Spedycja karę pieniężna w wysokości 8000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. W dniu 14 marca 2017 r. w P podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów na drodze krajowej nr [...] składającego się z pojazdu marki Scania o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki Krone o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował przedsiębiorca J. N., przedsiębiorca w imieniu własnym i swojego wspólnika spółki cywilnej A Transport i Spedycja J. N., D. Z. Spółka cywilna z siedzibą w O nr [...] wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy z P do K. Do kontroli drogowej przedsiębiorca okazał wypis nr 01 z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy wydany dla J. N. Natomiast przedsiębiorca nie okazał zezwolenia wydanego dla drugiego wspólnika spółki – D. Z. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z dnia 14 marca 2017r. Strony wyjaśniły, że zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego posiada tylko J. N., ponieważ od pracownika w Starostwie Powiatowym uzyskał informację, iż do wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej wystarczające jest posiadanie jednego zezwolenia udzielonego któremukolwiek wspólnikowi. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał powyższe za niezgodne z prawem i decyzją z dnia [...] 2017 r. działając na podstawie prawnej jak wyżej nałożył na J. N., D. Z. wspólników spółki cywilnej karę pieniężna w wysokości 8000 zł. J. N., D. Z. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a także o uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka G. M. oraz przesłuchania stron na okoliczność działań podjętych przez skarżących celem zapewnienia wykonywania działalności zgodnie z prawem oraz informacji udzielonych skarżącym przez pracownika Starostwa Powiatowego – K. R. odnośnie wymaganych zezwoleń na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy przez skarżących. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 12 lipca 2017 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że D. Z. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Kwestię, kogo należy uznawać za przedsiębiorcę regulują przepisy ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Art. 4 tej ustawy jednoznacznie wskazuje, że przedsiębiorcą nie jest spółka cywilna. Zgodnie z ust 1 wymienionego przepisu, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Stosownie do treści art. 4 ust 2 ww. ustawy za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Ponadto przepisy kodeksu cywilnego nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że spółka cywilna nie jest uprawniona do samodzielnego występowania i działania w obrocie prawnym, bowiem zgodnie z art. 865 k.c. spółka jest reprezentowana przez jej wspólników i każdy z jej wspólników jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki. Natomiast celem powstania spółki jest dążenie do osiągnięcia celu określonego w umowie spółki, co wynika z art. 860 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Także za zobowiązania spółki odpowiedzialność ponoszą wspólnicy spółki, którzy za te zobowiązania odpowiadają solidarnie - art. 864 k.c. Z powyższego jednoznacznie wynika, że to wspólnicy spółki cywilnej są przedsiębiorcami. To wspólnicy świadczą usługę transportową, a wykonywany przez nich konkretny przewóz jest realizowany wspólnie, a nie przez każdego z osobna. Jednak zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego uprawniające do wykonywania transportu drogowego jest aktem indywidualnym, wydawanym na wniosek konkretnego przedsiębiorcy i potwierdza jego uprawnienie do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego. Uprawnienie wynikające z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie ma charakteru majątkowego i dlatego nie może być przedmiotem wkładu do majątku spółki. Tym samym każdy ze wspólników spółki cywilnej jest zobowiązany uzyskać wymagane przepisami prawa zezwolenie lub licencje. Wszystkie działania wszystkich wsporników zmierzające do osiągnięcia określonego celu gospodarczego, pociągają za sobą także odpowiedzialność za te działania. Dlatego brak uprawnienia do określonej usługi przez choćby odpowiedzialność wszystkich wspólników na wykonywanie tej usługi bez uprawnień. W przedmiotowej sprawie międzynarodowy transport drogowy rzeczy z P do K wykonywali wspólnicy spółki cywilnej J. N. i D. Z. Natomiast do kontroli J. N. okazał tylko wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy wydany dla niego, gdyż tylko on posiada takie zezwolenie. Wykonywanie transportu drogowego na podstawie zezwolenia należącego do jednego ze wspólników spółki stanowi naruszenie powołanego przepisu sankcjonowane karą pieniężną określoną w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i załączniku nr 3 do tej ustawy. Uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na strony karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia przez D. Z. stosownie do treści art 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. N. i D. Z. jako wspólnicy spółki cywilnej. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1/ art. 15 kpa - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie wyrażające się w zaniechaniu przeprowadzenia przez G1ITD postępowania wyjaśniającego i ponownego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji ograniczenie się przez GITD do weryfikacji i utrzymania w mocy wadliwej decyzji WITD, 2/ art. 7 kpa w zw. z art. 15 kpa - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i naruszenie wyrażonej w powołanym przepisie zasady prawdy obiektywnej poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia przez GITD stanu faktycznego sprawy, w szczególności poczynienia ustaleń odnośnie działań Skarżących mających na celu zapewnienie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie krajowego przewozu rzeczy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz okoliczności w wyniku których, D. Z. nie posiadał indywidualnego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, 3/ art. 77 kpa w zw. z art. 75 kpa i art. 78 kpa - poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że WITD zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżących o przesłuchanie świadka G. M. i zaniechanie przez GITD uzupełnienia postępowania dowodowego, co w konsekwencji spowodowało, że GITD nie zgromadził całego dostępnego materiału dowodowego i w ten sposób – naruszając zasadę zupełności postępowania dowodowego - uniemożliwił wyczerpujące i miarodajne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a dotyczące działań skarżących mających na celu zapewnienie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie krajowego przewozu rzeczy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, pomimo, że okoliczności te w świetle argumentacji przywoływanej przez skarżących nie zostały wyczerpująco wyjaśnione, 4/ art. 86 kpa w zw. z art. 75 kpa i art. 78 kpa - poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i zaniechanie przez GITD uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie zeznań świadka G. M. oraz przesłuchania stron, co w konsekwencji spowodowało, że organy nie zgromadziły całego dostępnego materiału dowodowego i w ten sposób uniemożliwiły wyczerpujące i miarodajne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a dotyczących działań skarżących mających na celu zapewnienie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie krajowego przewozu rzeczy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, pomimo, że okoliczności te w świetle argumentacji przywoływanej przez skarżących nie zostały wyczerpująco wyjaśnione, 5/ art. 136 kpa w zw. z art. 75 kpa w zw. z 78 kpa i art. 86 kpa - poprzez ich błędną wykładnię i zaniechanie uwzględnienia przez GITD wniosku pełnomocnika skarżących o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z zeznań świadka G. M. oraz przesłuchanie w charakterze stron J. N. i D. Z., pomimo zgłoszenia rzeczonych wniosków dowodowych zarówno na etapie postępowania przed WITD w dniu 26 kwietnia 2017 r. w piśmie przygotowawczym, jak również kwestionowania w odwołaniu zasadności zaniechanie przeprowadzenia ww. dowodów przez WTD oraz zgłoszenia wniosku o przeprowadzenie ww. dowodów przez GITD, w sytuacji, gdy okoliczności mające znaczenie w kontekście treści art. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nie zostały przez GITD w sposób wyczerpujący ustalone i wyjaśnione; 6/ art. 8 kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie wyrażające się w pominięciu, że organ winien postępować w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej, zaś wszelkie niejasności lub wątpliwości co do stanu faktycznego lub prawnego sprawy nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść strony, w szczególności, gdy zachowanie stron było efektem uprzednio uzyskanych wyjaśnień lub interpretacji od właściwych organów administracji publicznej, 7/ art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 61 § 4 kpa - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, co wyraża się w przyjęciu przez GITD, że sposób prowadzenia postępowania przez WITD był prawidłowy i nie naruszał zasad postępowania administracyjnego pomimo, że WITD nie dokonał prawidłowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania skarżących, albowiem nie doręczył zawiadomienia o wszczęciu postępowania skarżącemu D. Z. na adres wskazany w CEIDG jako adres do korespondencji, a na adres spółki zostało doręczone tylko jedno zawiadomienie, w sytuacji, gdy w świetle uzasadnienia decyzji I i II instancji organy stoją na stanowisku, że stroną postępowania jest każdy ze wspólników spółki cywilnej a nie spółka, 8/ art. 107 § 1 i § 3 kpa w związku z art. 7 Kpa poprzez: a/ uzasadnienie decyzji w sposób wewnętrznie sprzeczny, co znajduj wyraz w podkreślaniu z jednej strony przez GITD odrębności i autonomii prawnej każdego ze wspólników spółki cywilnej, jako przedsiębiorcy, który odpowiada za posiadanie zezwolenia lub licencji na wykonywanie zawodu przewoźnika, a z drugiej strony stwierdzeniu, że kara obciąża każdą ze stron niezależnie od tego, czy dana strona posiadała zezwolenie, albowiem jest to zobowiązanie spółki cywilnej, za które wspólnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność, a nadto, w osnowie rozstrzygnięcia GITD nie wskazał by kara została nałożona na Skarżących, zaś zobowiązanie to miało charakter zobowiązania solidarnego, b/ brak logiki i spójności w uzasadnieniu odnośnie wyjaśnienia, jakimi motywami kierował się GITD stwierdzając, iż ustalenie okoliczności dotyczących przedsięwziętych przez Skarżących działań mających na celu zapewnienie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie krajowego przewozu rzeczy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie ma znaczenia w niniejszej sprawie ze względu na treść złożonego do Starosty wniosku przez wspólnika J. N., w sytuacji, gdy treść wniosku oraz załączonych dokumentów była efektem zastosowania się przez skarżących do instrukcji i pouczenia pracownika organu wydającego zezwolenie, czego GITD nie zweryfikował, pomimo wyraźnych wniosków skarżących w tym zakresie; 9/ art. 2 pkt 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 864 kc, 865 kc i 866 kc, poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że: a/ w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący wykonywali przewóz z naruszeniem przepisów prawa, gdyż każdy ze wspólników winien legitymować się zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika, w sytuacji, gdy bezpośrednie zastosowanie art. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia oraz dokonanie wykładni przepisów prawa krajowego z uwzględnieniem celu i funkcji prawa wspólnotowego w spornym zakresie winno prowadzić do wniosku, że skarżący nie naruszyli przepisów utd, b/ stwierdzeniu przez GITD, że brak posiadania zezwolenia przez jednego ze wspólników spółki cywilnej na wykonywanie zawodu przewoźnika skutkuje odpowiedzialnością pozostałych wspólników, a nałożona z tego tytułu kara ma charakter zobowiązania solidarnej, jako zobowiązania spółki cywilnej, 10/ art. 92c ust. 1 pkt 1 utd poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że okoliczności dotyczące przedsięwziętych przez skarżących działań mających na celu zapewnienie wykonywania działalności w ramach spółki cywilnej nie mają znaczenia w niniejszej sprawie i nawet wprowadzenie skarżących w błąd przez urzędnika organu administracji publicznej właściwego w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika nie stanowi okoliczności obiektywnie wskazującej, że skarżący pomimo dołożenia najwyższej staranności oraz wykazania się należytą przezornością i dbałością nie mieli wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogli przewidzieć, co w konsekwencji spowodowało, że GITD bezzasadnie odmówił umorzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1087/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. N. i D. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 12 lipca 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd podzielił stanowisko organów, że to wspólnicy spółki cywilnej są przedsiębiorcami, świadczą usługę transportową, a wykonywany przez nich konkretny przewóz jest realizowany wspólnie, a nie przez każdego z osobna. Jednak zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego uprawniające do wykonywania transportu drogowego jest aktem indywidualnym, wydawanym na wniosek konkretnego przedsiębiorcy i potwierdza jego uprawnienie do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego. Uprawnienie wynikające z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie ma charakteru majątkowego i dlatego nie może być przedmiotem wkładu do majątku spółki. Tym samym każdy ze wspólników spółki cywilnej jest zobowiązany uzyskać wymagane przepisami prawa zezwolenie lub licencje. Wszystkie działania wszystkich wspólników zmierzające do osiągnięcia określonego celu gospodarczego, pociągają za sobą także odpowiedzialność za te działania. Dlatego brak uprawnienia do określonej usługi przez choćby odpowiedzialność wszystkich wspólników na wykonywanie tej usługi bez uprawnień. W ocenie WSA, art. 13 u.t.d. zabrania posługiwania się zezwoleniem należącym do osoby trzeciej. Zatem wykonywanie transportu drogowego na podstawie zezwolenia należącego do jednego ze wspólników spółki stanowi naruszenie powołanego przepisu sankcjonowane karą pieniężną określoną w art. 92a ust. 1 u.t.d. i załączniku nr 3 do tej ustawy. Na potwierdzenie tego stanowiska Sąd powołał uchwałę z 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 5/08. Zdaniem Sądu, nie zostały naruszone przepisy art. 7 i art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej "k.p.a."). Wyrokiem z dnia 8 lipca 2021 r wydanym w sprawie II GS 1052/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Za zasadny uznano zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie wyroku sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna tego wyroku, nie zawiera prawidłowego wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Na początku uzasadnienia Sąd opisał stan faktyczny sprawy, na pierwszych 6 stronach uzasadnienia zrelacjonował przebieg postępowania i opisał to co organ ustalił. Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował żadnego z dotychczasowych ustaleń organu. Ograniczył się tylko do ogólnego opisu elementów stanu faktycznego, wskazując, że "(...) stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, przyjmując trafnie, że skarżący wykonywał w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji" (str. 9 uzasadnienia). Z tego lapidarnego zdania nie wynika, jakie ustalenia faktyczne Sąd ma na myśli. Takie sformułowanie nie może być uznane za wystarczające uzasadnienie wyroku oddalającego skargę, w której podniesiono w sumie dziesięć zarzutów, w tym osiem zarzutów procesowych. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się jedynie do wskazania za GITD przepisów u.t.d. (87 ust. 1, 92a), art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisów kodeksu cywilnego (art. 860, 864 i 865). W dalszej części uzasadnienia powtórzył dosłownie za organem odwoławczym: "Z powyższego jednoznacznie wynik, że wspólnicy spółki cywilnej są przedsiębiorcami", po tym przytoczył w całości argumentacje organu na temat uzyskania zezwolenia lub licencji przez każdego ze wspólników spółki cywilnej i możliwości ich przeniesienia. Następne dwa kolejne akapity uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanowią powtórzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji GITD i odnoszą się do stanu faktycznego i do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r. (sygn. akt II GPS 5/08). Sąd pierwszej instancji kierując się tą uchwałą przyjął, że zaskarżona decyzja GITD jest zgodna z prawem, gdyż uzyskanie licencji przez jednego ze wspólników spółki cywilnej nie zwalnia z tego obowiązku pozostałych wspólników spółki. W ostatniej części uzasadnienia WSA odniósł do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazując jedynie trzy przepisy k.p.a. (art. 7, 77 i 107 § 3), które w jego ocenie nie zostały naruszone. Za organem odwoławczym ponownie dosłownie wskazał, że: "Z treści wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wynika, ze wniosek został złożony tylko przez J. N.". Kolejne zdania również stanowiły powtórzenie za GITD. Według autora skargi kasacyjnej definicja przedsiębiorcy zawarta w powołanym wyżej rozporządzeniu różni się od definicji przedsiębiorcy w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił on na tę okoliczność szeroki wywód prawny, identyczny jaki sformułował w uzasadnieniu skargi. W konkluzji stwierdził, że o ile nie budzi wątpliwości fakt, że w myśl przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej spółka cywilna nie posiada statusu przedsiębiorcy, a są nimi jej wspólnicy, o tyle w myśl definicji zawartej w ww. rozporządzeniu "przedsiębiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób bez osobowości prawnej, nastawione na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek podmiot publiczny, posiadający własną osobowość prawną lub podlegający organowi, który taką osobowość posiada, wykonujące przewozy osób lub osobę fizyczną lub prawną wykonującą przewozy towarów w celach handlowych. Autor skargi kasacyjnej wywiódł, że w przypadku definicji z ww. rozporządzenia należy uznać, że spółka cywilna jako "grupa osób bez osobowości prawnej" winna zostać potraktowana jak przedsiębiorca w zakresie warunków wykonywania transportu drogowego. Za zasadny uznano zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a naruszenie to było na tyle istotne, że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd pierwszej instancji powinien prawidłowo przedstawić stan sprawy, wskazując, jaki stan faktyczny i z jakiego powodu przyjął za podstawę orzekania, dokonać wnikliwej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i precyzyjnie wskazać w uzasadnieniu wyroku podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie, odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodne z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Badając zaskarżoną decyzję, należałoby w pierwszej kolejności ocenić prawidłowość postępowania dowodowego, jednakże z uwagi na to, że zakres tego postępowania jest wyznaczany przez treść przepisów prawa materialnego, które wskazują jakie okoliczności są istotne z punktu widzenia stanu faktycznego jaki powinien być ustalony przez organy administracyjne, w pierwszej kolejności należy zbadać prawidłowość zastosowanych norm prawa materialnego. Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wypis z licencji. Zgodnie z art 92a ust 1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10000 zł za każde naruszenie. W myśl Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Zgodnie z treścią art. 4 ust ustawy przewoźnikiem drogowym jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Natomiast zgodnie z art. 5 ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. Ponadto zgodnie z art. 13 ustawy zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią. Natomiast organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 lub 2, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z nich wynikające w razie połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, nabycia przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 45b ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz. 170), albo sprzedaży przedsiębiorstwa, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009 lub pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z licencji wymagań odpowiednio określonych w art. 5a lub art. 5c ust. 1 lub 2, lub art. 6 ust. 1. 36 Kwestia obowiązku posiadania przez wszystkich wspólników stosownej licencji w przypadku gdy transport drogowy jest realizowany w ramach spółki cywilnej została wyjaśniona w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r. wydanej w sprawie sygn. akt II GPS 5/08. Rozważając w uzasadnieniu tej uchwały kwestię spółki cywilnej jako przedsiębiorcy zwrócono uwagę, że podstawowymi źródłami prawa zawierającymi regulacje odnoszące się do instytucji spółki cywilnej są Kodeks cywilny i akty prawne dotyczące w sposób najogólniejszy działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 860 K.c. "przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów". Jak wynika z tej regulacji, spółka cywilna jest przede wszystkim stosunkiem zobowiązaniowym wywołującym skutki między wspólnikami. W szeregu orzeczeń sądów wskazywano, że spółka cywilna ma mimo to cechy jednostki organizacyjnej. Na tym tle w piśmiennictwie wyróżniano różne rodzaje spółek wewnętrznych (niewystępujących w obrocie) i występujących w obrocie spółek zewnętrznych (por. A. Dyoniak: Umowa spółki cywilnej ze skutkiem wewnętrznym, PPH 1994, nr 6, s. 12). Obecnie podział ten nie ma normatywnego odniesienia w porządku prawnym ani praktycznego znaczenia (por. J. Gudowski /w:/ G. Bieniek, H. Ciepła, S. Dmowski, J. Gudowski, K. Kołakowski, M. Sychowicz, T. Wiśniewski, C. Żuławska: Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania, t. 2, Warszawa 2007, s. 721). W myśl art. 331 K.c. zdolność prawna może przysługiwać jednostkom organizacyjnym niebędącym osobami prawnymi pod warunkiem, że ustawa taką zdolność im przyznaje. W związku z tym spółce cywilnej nie przysługuje zdolność prawna, to jest podmiotowość w rozumieniu prawa cywilnego. Odróżnia je to od spółek handlowych osobowych (jawnych, partnerskich, komandytowych i komandytowo-akcyjnych), które z mocy art. 8 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) mogą we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywanymi. W obrocie cywilnoprawnym spółka cywilna funkcjonuje w ten sposób, że za jej zobowiązania są odpowiedzialni solidarnie jej wspólnicy (art. 864 K.c.). Jeżeli więc wspólnicy w ramach wspólnie prowadzonego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na wykonywaniu transportu rzeczy zaciągają zobowiązania, w szczególności w ramach umowy przewozu, to tego rodzaju działanie jest w istocie przejawem prowadzenia działalności gospodarczej przez wspólników. Dlatego też nie są uprawnione próby wykazywania, że przewóz rzeczy w ramach wykonania zawartej przez wspólników (w uproszczeniu - spółkę) umowy z osobą trzecią nie jest formą prowadzenia wspólnego przedsięwzięcia wspólników (np. wyrok NSA z dnia 28 marca 2008 r. sygn. akt II GSK 2/08). W związku z powiązaniem art. 431 K.c., definiującym przedsiębiorcę na użytek prawa cywilnego, z art. 331 K.c. spółka cywilna nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu K.c. Z samej istoty cywilnoprawnego pojęcia spółki wynika, że podmiotowość prawną spółce cywilnej można przypisać tylko wtedy, gdy w akcie normatywnym dopuszcza się do obrotu w określonej sferze prawnej jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej bez wymagania przyznania im podmiotowości na podstawie ustaw. Tak jest w przypadku art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Są to jednak sytuacje wyjątkowe, nieuzasadniające tezy, że spółce cywilnej przysługuje podmiotowość prawna, chociażby ułomna, a tym bardziej ułomna osobowość prawna. Główne nurty systemu prawnego nie przyznają takich cech spółkom cywilnym. W szczególności art. 30 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odsyła w kwestii zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych do przepisów prawa cywilnego. Spółka cywilna więc nie może być stroną w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Spółce cywilnej nie przysługuje zdolność wekslowa (por. uchwałę siedmiu sędziów SN z dnia 31 marca 1993 r. sygn. akt III CZP 176/92, OSNCP 1993, nr 10, poz. 171). W świetle art. 64 § 11 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) nie można jej również przypisać zdolności sądowej, a w konsekwencji - procesowej. Do egzekucji ze wspólnego majątku wspólników spółki prawa cywilnego konieczny jest tytuł egzekucyjny wydany przeciwko wszystkim wspólnikom (art. 778 K.p.c.). W obecnym stanie prawnym nie budzi już wątpliwości brak zdolności upadłościowej i układowej (por. uchwałę SN z dnia 6 listopada 2002 r. sygn. akt III CZP 67/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 102). Elementem przedmiotowo istotnym umowy spółki jest wniesienie wkładów. Zgodnie z art. 861 § 1 K.c. "wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług". Z natury rzeczy wprowadzenie wkładu do majątku spółki jest następstwem czynności cywilnoprawnej. Wkład może mieć charakter pieniężny lub niepieniężny. Wskutek wniesienia wkładów przez wspólników powstaje majątek spółki odrębny od osobistego majątku wspólników. Z art. 863 § 1-3 w związku z art. 196 § 1 i 2 K.c. wyprowadzić należy wniosek, że majątek spółki cywilnej ma charakter bezudziałowej współwłasności łącznej. Oznacza to niepodzielność majątku i to, że każdy ze wspólników jest współwłaścicielem majątku jako całości, a nie jedynie przysługującego mu udziału czy wniesionego wkładu. Wszystkie wniesione do spółki wkłady, w tym polegające na świadczeniu usług, stanowią wspólny majątek wspólników (por. uchwałę SN z dnia 29 lipca 1977 r. sygn. akt III CZP 54/77, OSNCP 1978, nr 4, poz. 61). W obrocie gospodarczym podstawowe znaczenie mają pojęcia, historycznie ujmując kolejność: "kupca", "podmiotu gospodarczego" i "przedsiębiorcy". Pojęcia te nigdy nie były jednolicie definiowane w aktach normatywnych. Były też rozmaicie interpretowane. W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.) dawne pojęcie "kupiec" zastąpiono określeniem "podmiot gospodarczy". W związku z nowelizacją wchodzącą w życie 22 października 1997 r. pojawiło się pojęcie "przedsiębiorcy", występujące już wcześniej w innych ustawach. Zarówno "podmiot gospodarczy" jak i "przedsiębiorca", to w świetle wskazanej ustawy "osoba fizyczna, osoba prawna, a także jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, utworzona zgodnie z przepisami prawa, jeżeli jej przedmiot działania obejmuje prowadzenie działalności gospodarczej". Wobec tak sformułowanej definicji zachodziły podstawy do uznawania podmiotowości gospodarczej spółek cywilnych. W okresie działania tej ustawy i w związku z jej treścią w literaturze i orzecznictwie szeroko prezentowany był pogląd przyznający spółkom cywilnym podmiotowość prawną również w innych sferach stosunków prawnych, odpowiadającą najczęściej pojęciu ułomnej osoby prawnej, przy czym formułowane były nawet dalej idące tezy (por. A. Jędrzejewska: Podmiotowość gospodarcza spółki cywilnej będącej podmiotem gospodarczym, PPH 1993, nr 1, s. 1 i n.; wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1991 r. sygn. akt SA/Wr 48/91, ONSA 1991, z. 3-4, poz. 56; wyrok NSA z dnia 11 października 1994 r. sygn. akt II SA 826/93, "Prawo Gospodarcze" 1995, nr 2, poz. 31; wyrok NSA z dnia 18 września 1995 r. sygn. akt II SA 775/94, "Wokanda" 1995, nr 12, s. 36; wyrok NSA z dnia 20 lutego 1996 r. sygn. akt II SA 442/95, "Prawo Gospodarcze" 1996, nr 9, s. 32; uchwała SN z dnia 27 maja 1993 r. sygn. akt III CZP 61/93, OSNCP 1994, nr 1, poz. 7 - uchwała ta przyznawała spółce cywilnej zdolność upadłościową; uchwała SN z dnia 28 lipca 1993 r. sygn. akt III CZP 97/93, OSNCP 1994, nr 1, poz. 20 - uchwała ta przyznała takiej spółce zdolność układową). Ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) wprowadziła istotne zmiany w stanie prawnym dotyczącym działalności prowadzonej w formie spółki cywilnej. Zgodnie z art. 2 ust. 3 tej ustawy za przedsiębiorców uznawano jedynie wspólników spółki cywilnej (a nie spółkę) w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Zbieżną regulację zawiera w art. 4 ust. 2 obecnie obowiązująca ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). Wobec tak zdefiniowanego pojęcia przedsiębiorcy odpadły powody, wobec których uprawnione było formułowanie wskazywanych ostatnio poglądów. Obecnie zaakceptować należy stanowisko, że spółka cywilna jest wyłącznie stosunkiem obligacyjnym, jaki może zostać ukształtowany przez jej wspólników na zasadach i w warunkach określonych w Kodeksie cywilnym - art. 860 i n. K.c. (szerzej: Komentarz do art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095) /w:/ A. Powałowski (red.), S. Koroluk, M. Pawełczyk, E. Przeszło, K. Trzciński, E. Wieczorek: Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, ABC 2007). Aktualne są poglądy przytaczane przy omawianiu problematyki ściśle cywilnoprawnej. Spółka cywilna nie jest formą prowadzenia wspólnej działalności gospodarczej preferowaną przez prawo. Zmiany stanu prawnego wprowadzone ustawą o swobodzie działalności gospodarczej korelowały ze zmianą K.s.h. wchodzącą w życie z dniem 15 stycznia 2004 r. Stworzono mechanizmy, a nawet w pewnych sytuacjach obowiązek, przekształcania spółek cywilnych w osobowe spółki handlowe (art. 26 § 4 i art. 551 § 2 i 3 K.s.h.). Takie rozwiązania podyktowane są zamiarem realizacji postulatu zwiększenia bezpieczeństwa obrotu, jakie zapewnia uczestnictwo jednostek organizacyjnych wyposażonych w podmiotowość prawną, w tym zdolność sądową i procesową, nawet przy braku przymiotu osobowości prawnej. Od czasu podjęcia tej uchwały zmianie uległa treść art. 5 ustawy. W aktualnym brzmieniu uzyskanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (którym jest przedsiębiorca) zostało uwarunkowane spełnieniem warunków określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". W doktrynie ( patrz R. Strachowska, Komentarz do rozporządzenia nr 1071/2009 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego LEX/el. 2013 – komentarz i powołaną tam literaturę) podkreśla się, że w prawie Unii Europejskiej termin "przedsiębiorca" nie został określony w formie powszechnie wiążącej systemowej definicji legalnej, tożsamej dla wszystkich lub większości dziedzin prawa powszechnie obowiązującego. Pojęcie "przedsiębiorcy" można co najwyżej wyinterpretować z używanego w prawie Unii Europejskiej pojęcia "przedsiębiorstwa", choć i to ostatnie nie było zdefiniowane wprost w tych przepisach (zob. C. Kosikowski, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz do art. 4, LexPolonica nr 3886935). Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości prezentuje pogląd, że pojęcie "przedsiębiorcy" oznacza podmiot, który wykonuje w sposób stały i ciągły samodzielną działalność gospodarczą o charakterze zarobkowym w innym państwie członkowskim. Definicja pojęcia przedsiębiorca zawarta w art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1071/2009 ma charakter definicji legalnej, ale mającej jedynie znaczenie dla przepisów rozporządzenia, w szczególności przepisów dotyczących warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego. W prawie krajowym definicja przedsiębiorcy została natomiast zdefiniowana w sposób odmienny, co wynika z przytoczonej wyżej uchwały. Nie można jednak uznać, że powyższe rozporządzenie pozwala uznać za przedsiębiorcę podmioty niż uznane za takie w prawie krajowym. To z przepisów prawa krajowego wynika zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych i normy unijne nie mogą tej zdolności modyfikować. Zapis art. 2 ust 4 rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009 odnosi się zatem tylko do takich przypadków gdy z przepisów krajowych wynika, że grupa osób bez osobowości prawnej jest uznawana za przedsiębiorcę. Art 5 ust 1 i 2 ustawy nie daje takich podstaw, gdyż odsyła on do powyższego rozporządzenia jedynie w zakresie wymagań co do wykonywania zawodu przewoźnika, a więc wymogów formalnych jakie musi spełniać przedsiębiorca, a nie w zakresie podmiotowych cech samego przedsiębiorcy. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że międzynarodowy transport drogowy rzeczy z P do K wykonywali wspólnicy spółki cywilnej J. N. i D. Z. Natomiast do kontroli J. N. okazał tylko wypis nr 01 z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy wydany dla niego, gdyż tylko on posiada takie zezwolenie. Potwierdzenie tego faktu organ I instancji uzyskał ze Starostwa Powiatowego w piśmie z dnia 21 marca 2017 r. i z Biura do spraw Transportu Międzynarodowego w piśmie z 23 marca 2017 r. taki stan faktyczny był zatem w pełni wystarczający do dokonania subsumpcji wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Za bezpodstawne należy zatem uznać, zarzuty naruszenia przepisów dotyczących postępowania administracyjnego. W szczególności bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. art. 7 kpa w zw. z art. 15 kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i naruszenie wyrażonej w powołanym przepisie zasady prawdy obiektywnej poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia przez GITD stanu faktycznego sprawy, w szczególności poczynienia ustaleń odnośnie działań Skarżących mających na celu zapewnienie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie krajowego przewozu rzeczy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz okoliczności w wyniku których, D. Z. nie posiadał indywidualnego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Okoliczności te nie mają bowiem wpływu na wynik sprawy, gdyż działania skarżących nie mogły wpłynąć za nakres obowiązków wynikających z ustawy, a ich odpowiedzialność opiera się na kryteriach obiektywnych, a nie braku winy. Z tych samych powodów brak było podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych strony skarżącej, gdyż błędne pouczenie przez pracownika organu, nie mogło zmodyfikować treści ustawowego obowiązku. Dlatego też bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 77 kpa w zw. z art. 75 kpa i art. 78 kpa, oraz art. 86 kpa w zw. z art. 75 kpa i art. 78 kpa. Z tego też względu nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z zeznań skarżących oraz świadka G. M., co czyni także bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 136 kpa w zw. z art. 75 kpa w zw. z 78 kpa i art. 86 kpa Bezpodstawność tych zarzutów czyni także chybionym zarzut naruszenia art. 8 i art. 15 kpa. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 61 § 4 kpa polegający na prowadzeniu postępowania administracyjnego pomimo braku prawidłowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania skarżących, albowiem nie doręczył zawiadomienia o wszczęciu postępowania skarżącemu D. Z. na adres wskazany w CEIDG jako adres do korespondencji, a na adres spółki zostało doręczone tylko jedno zawiadomienie. Strona skarżąca nie kwestionuje bowiem, że Pan D. Z. zapoznał się z treścią powyższego zawiadomienia. Zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 kpa w związku z art. 7 Kpa odnoszący się do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że może być samodzielną podstawą jej uchylenia, gdyż uchybienia w tym zakresie nie miały wpływu na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji.