I FSK 1531/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. [...] sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 104/20 w sprawie ze skargi I. [...] sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 2 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. [...] sp. z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami. 1.1. Wyrokiem z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 104/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę I. [...] sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 2 grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych odwołań. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. wydał wobec Skarżącej decyzje wymiarowe w podatku od towarów i usług z 21 stycznia 2019 r. Decyzje te doręczono w dniu 31 stycznia 2019 r. Działając przez pełnomocnika, Skarżąca złożyła odwołania, przy czym nie zostały one podpisane. Widniał na nich jedynie wydruk "pełnomocnik E. L. doradca podatkowy nr wpisu [...]". W efekcie Dyrektor wezwał pełnomocnika do usunięcia stwierdzonych braków. Wezwanie wysłano do pełnomocnika za pośrednictwem poczty w dniu 5 marca 2019 r. Przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 8 marca 2019 r. i 18 marca 2019 r., ale nie została odebrana. Przesyłkę uznano za doręczoną w dniu 22 marca 2019 r. Tożsame wezwanie wysłano do wiadomości Skarżącej. Z uwagi na to, że brakujące podpisy na odwołaniach nie zostały uzupełnione Dyrektor postanowieniem z 16 kwietnia 2019 r. pozostawił je bez rozpatrzenia. Pismem z 25 kwietnia 2019 r. Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołań, podnosząc, że pełnomocnik przebywał poza granicami kraju w ramach wyjazdu wypoczynkowego, co uniemożliwiło odbiór wezwania, a w konsekwencji uzupełnienie odwołań w terminie. Postanowieniem z 18 września 2019 r., utrzymanym następnie w mocy postanowieniem z 2 grudnia 2019 r. Dyrektor odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych. Zauważył, że nieskuteczną próbę doręczenia wezwania podjęto w dniu 8 marca 2019 r., czyli podczas nieobecności pełnomocnika, ale przesyłka pozostawała do odbioru w placówce do dnia 22 marca 2019 r., o czym informowały awiza z 8 i 18 marca 2019 r. Powtórne awizo nastąpiło 4 dni po powrocie pełnomocnika z zagranicy, a termin do odbioru wezwania kończył się 8 dni po tym fakcie. Dyrektor stanął zatem na stanowisku, że wyjazd pełnomocnika mógł jedynie opóźnić odbiór przesyłki, lecz nie mógł mieć wpływu na jej odbiór. Jego zdaniem bez znaczenia jest tłumaczenie, że pracownik biura pełnomocnika nie przekazał mu pierwszego awiza. Reasumując Dyrektor stwierdził, że Skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu. 2. Skarga do Sądu I instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 121, art. 122, art. 162, art. 168 oraz art. 169 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: "O.p.") i w związku z tym art. 45 Konstytucji RP. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 3.1. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Za prawidłowe uznał stanowisko organu podatkowego, że odwołanie zawierało braki formalne. Tym samym nie zaakceptował poglądu Skarżącej, że brak własnoręcznego podpisu pełnomocnika na odwołaniu przy jednoczesnym dołączeniu do tego odwołania pełnomocnictwa dla tegoż pełnomocnika czyniło zadość wymogom formalnym z art. 168 § 3 O.p. Dalej Sąd I instancji nie dał wiary, jakoby Skarżąca nie miała wiedzy o fakcie awizowania wezwania z tego powodu, że pracownik kancelarii "prawdopodobnie nie przekazał awiza". Zdaniem tego Sądu pełnomocnik powinien dokładnie wiedzieć czy pracownik kancelarii przekazał czy też nie egzemplarz awiza. Poza tym Sąd podzielił stanowisko organu, że niedoskonałości wewnętrznej organizacji kancelarii obsługującej Skarżącą nie mogą świadczyć o braku winy pełnomocnika, w uchybieniu terminu. Sąd I instancji podkreślił także, że powtórne awizo przesyłki z 5 marca 2019 r. nastąpiło w dniu 18 marca 2019 r., a w tej dacie pełnomocnik Skarżącej był już w kraju i mógł odebrać awizo i zapoznać się z jego treścią. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Skarżąca zaskarżyła w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną, opierając ją na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, tj.: 1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako: "P.p.s.a."), w zw. z art. 169 § 1, art. 162 § 1 i 2, art. 121 § 1, art. 122, art. 191 O.p. przez oddalenie skargi, mimo że Dyrektor wydał postanowienie z naruszeniem wskazanych przepisów, a naruszenia te skutkowały stwierdzeniem uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych tj. odręcznego podpisu na złożonych 7 lutego 2019 r. odwołaniach od decyzji i w efekcie pozbawiły Skarżącą możliwości rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji organu podatkowego przez organ odwoławczy a następnie Sąd, tj. przez naruszenie: a) art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 45 Konstytucji RP, przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, z brakiem poszanowania słusznego interesu Skarżącej oraz ograniczeniem możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniesionych odwołań od decyzji organu I instancji. Skarżąca opracowała i złożyła w terminie odwołania od decyzji, zatem w sprawie nie chodzi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania a wyłącznie o uzupełnienie braku formalnego (podpisu), który biorąc pod uwagę "proporcjonalność tego braku" nie powinien pozbawiać Skarżącej merytorycznego rozpatrzenia odwołania od decyzji. b) art. 122 O.p. przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, polegającego na pominięciu istotnej informacji zawartej na stronie 4 skargi, z której wynika, że pełnomocnik do siedziby kancelarii w N. wrócił dopiero 20 marca 2019 r. i wbrew twierdzeniu Skarżącej, że o przesyłce nie miała wiedzy, Sąd nie dał wiary, aby Skarżąca nie miała wiedzy o fakcie awizowania wezwania z 5 marca 2019 r. z tego powodu, że pracownik kancelarii prawdopodobnie nie przekazał awiza. Skarżąca wyjaśniła, że użycie w skardze terminu "prawdopodobnie" zostało użyte tylko z tego powodu, że Skarżąca o sprawie dowiedziała się w dniu 23 kwietnia 2019 r., tj. ponad miesiąc od czasu doręczenia zastępczego. Zatem trudno w tak odległym czasie odtworzyć wszystkie okoliczności, które towarzyszyły "feralnemu" doręczeniu. Fakt, że po powzięciu w dniu 23 kwietnia 2019 r. wiadomości o pozostawieniu sprawy bez rozpatrzenia, w ciągu zaledwie dwóch dni uzupełniono braki, złożono wniosek o przywrócenie terminu, powinno przekonać organ odwoławczy, a także Sąd I instancji o tym, że Skarżąca w sprawie wykazała należytą staranność procesową. c) art. 191 O.p. przez przekroczenie oceny dowodów i ferowanie przez organ ocen obciążających pełnomocnika brakiem dbałości o interesy swojego mandanta, w sytuacji gdy pełnomocnik zrobił wszystko co było w jego mocy, dokonał wszelkich wymaganych czynności, tj. tych o których faktycznie wiedział. d) art. 169 § 1, art. 162 § 1 i 2 O.p. przez odmowę przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniesionych odwołań od decyzji i uznanie, że pomimo szczegółowych wyjaśnień Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Skarżąca zauważyła, że Sąd I instancji nie dając wiary, aby Skarżąca nie miała wiedzy o fakcie awizowania podał dwa argumenty: - po pierwsze, że pełnomocnik powinien dokładnie wiedzieć czy pracownik kancelarii istotnie przekazał czy też nie egzemplarz awiza, - po wtóre powołując wyroki NSA, stwierdził, że niedoskonałości wewnętrznej organizacji kancelarii obsługującej Skarżącą nie mogą świadczyć o braku winy pełnomocnika. Zdaniem Skarżącej powyższe przeczy prawidłowej ocenie sytuacji, albowiem nie ma racjonalnego uzasadnienia, dlaczego Skarżąca/pełnomocnik nie podjęłaby awizowanej przesyłki gdyby o tym wiedziała. To w interesie Skarżącej było odebrać korespondencję, tym bardziej, że przeciwko niej prowadzone były równolegle 2 inne postępowania. Pełnomocnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i nie ma rozbudowanej administracji. W sprawie, bezpośrednim powodem nieodebrania korespondencji była nieobecność pełnomocnika w siedzibie kancelarii w N. Jak podano w skardze pełnomocnik nie wrócił do N. w dniu 14 marca 2019 r. Przylot do kraju miał miejsce dopiero 15 marca (piątek), potem była sobota i niedziela, zaś od 18 do 20 marca 2019 r. pełnomocnik wykonywał prace w K. 2) art. 151 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez przedstawienie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i brak poprawnej oceny prawidłowości zachowania Skarżącej oraz zachowania organu podatkowego polegającego na przyjęciu, że: a) powtórne awizo przesyłki z 5 marca 2019 r nastąpiło w dniu 18 marca 2019 r., a w tej dacie pełnomocnik był już w kraju i mógł odebrać awizo i zapoznać się z jego treścią, b) okoliczności podnoszone przez Skarżącą nie uprawdopodobniają braku winy w niezachowaniu 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych,w sytuacji, kiedy z akt sprawy nie wynika, że pełnomocnik Skarżącej faktycznie wrócił do biura w N. przed 18 marca 2019 r. i miał możliwość odebrania przesyłki, a nikt inny nie mógł przesyłki odebrać. 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności w zakresie wykazania niemożliwości uzupełnienia braków formalnych w 7-dniowym terminie po doręczeniu zastępczym. W skardze w sposób jednoznaczny wykazano, że pełnomocnik nie mógł uzupełnić podpisu na wniesionych odwołaniach w terminie 7 dni od daty doręczenia zastępczego w trybie art. 150 § 4 O.p., tj. do 29 marca 2019 r. bo o tym, że takie wezwanie zostało wysłane nie wiedział, albowiem korespondencja o tym informująca została zwrócona do organu. Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Sądowi I instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych i zrzekła się rozprawy. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną. 5.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która została oparta na jednej podstawie kasacyjnej, albowiem zawiera tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania. 6.2. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego czy istniały w okolicznościach sprawy przesłanki do przywrócenia Skarżącej terminu do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie podpisu na odwołaniu. Mając to na uwadze należy zauważyć, że kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana w art. 162 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić ten termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do art. 162 § 2 O.p., podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Powołany przepis kreuje zatem cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Ustanowiona w powołanym przepisie instytucja procesowa przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Jej celem jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy za prawidłowy Naczelny Sąd Administracyjny uznał wyrok Sądu I instancji dotyczący rozstrzygnięcia organu w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego w postaci złożenia podpisu na odwołaniu przez pełnomocnika Skarżącej. Ukształtowany jest w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, na który zresztą powołuje się Sąd I instancji, w swoim wyroku, że o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu podatkowym, zachowują tu swoją aktualność. Podobnie wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2014r. o sygn. akt II FSK 1779/12, iż: "Przywrócenie terminu wyklucza każdy rodzaj winy. Usprawiedliwiają je okoliczności nagłe, nieprzewidywalne takie, których człowiek dbający należycie o swoje interesy nie mógł przewidzieć i im zapobiec." Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy należy zauważyć, że wezwanie do podpisania odwołania wysłano do pełnomocnika Spółki za pośrednictwem poczty w dniu 5 marca 2019r. Przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 8 marca 2019r. i 18 marca 2019r. ale nie została odebrana. Organ zgodnie z art. 150 § 4 O.p. uznał przesyłkę za doręczoną w dniu 22 marca 2019 r. Tożsame wezwanie wysłano do wiadomości Spółki. Termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 29 marca 2019r. i w tym czasie brakujące podpisy na odwołaniu nie zostały uzupełnione, co spowodowało pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Z kolei Spółka wnosząc pismem z dnia 25 kwietnia 2019r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołania, podnosiła, że Pełnomocnik Spółki przebywał poza granicami kraju w ramach wyjazdu wypoczynkowego (do wniosku dołączono kserokopię umowy z biurem podróży), co uniemożliwiło odbiór wezwania a w konsekwencji uzupełnienie odwołania w terminie. O skuteczności doręczenia wezwania Spółka dowiedziała się z postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, otrzymanego w dniu 23 kwietnia 2019r. Zatem jedyną wskazaną przez Spółkę przyczyną uniemożliwiającą odbiór wezwania z dnia 5 marca 2019r. był wyjazd zagraniczny pełnomocnika w okresie od 7 do 14 marca 2019r. Nie mniej jednak nieskuteczną próbę doręczenia wezwania podjęto w dniu 8 marca 2019r. czyli podczas nieobecności pełnomocnika ale przesyłka pozostawała do odbioru w placówce do dnia 22 marca 2019r. o czym informowały awiza z dnia 8 marca 2019r. i z dnia 18 marca 2019r. Zatem powtórne awizo nastąpiło 4 dni po powrocie pełnomocnika z zagranicy a termin do odbioru wezwania kończył się 8 dni po tym fakcie. Trudno zatem w tych okolicznościach twierdzić, że wystąpiła przyczyna uchybienia terminu nie do przezwyciężenia. Nie jest też przesłanką do przywrócenia terminu tłumaczenie, że pracownik biura pełnomocnika Spółki nie przekazał mu pierwszego awiza. Brak należytej organizacji pracy biura profesjonalnego pełnomocnika nie może być również przesłanką do przywrócenia terminu, ponieważ nie kwalifikuje się jako okoliczność nie dającą się przezwyciężyć. Zatem pozostaje bez wpływu na ocenę przedmiotowej sprawy. 6.3. Podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mógł stanowić także postawiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 151 p.p.s.a. i z art. 121 § 1, art. 122, art. 169 § 1, art. 162 § 1 i 2, art. 191 O.p. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając zatem powyższy zarzut, przypomnieć należało uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której przyjęto, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122, LEX nr 552012). Z uchwały tej wynika, że kwestionowanie wyroku sądu pierwszej instancji na podstawie wskazanego przepisu jest możliwe zasadniczo tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku nie przedstawia stanu faktycznego przyjętego do wyrokowania przez ten sąd. W niniejszej sprawie nie miało to jednak miejsca, czego dowodzi zarówno zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., jak i pozostałe zarzuty procesowe postawione w skardze kasacyjnej. Na ich podstawie uznać należało, że Skarżący nie napotkał istotnych trudności w ustaleniu na podstawie pisemnych motywów zaskarżonego wyroku podstawy faktycznej przyjętej do wyrokowania. Odmiennie więc niż oczekiwał tego Skarżący, takie uzasadnienie zarzutu jakie przedstawiono w skardze kasacyjnej, nie mogło samo w sobie oznaczać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia standardów przewidzianych prawem i że z tej przyczyny należy wspomniany wyrok uchylić. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji merytorycznie odniósł się do wszystkich ww. okoliczności. Przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Objął przedmiotem swoich rozważań podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, co czyni zarzuty naruszenia przepisów art. 141 § 4 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 169 § 1, art. 162 § 1 i 2, art. 191 O.p. jako niezasadne. 6.4. Nie można zgodzić się z argumentacją, że odwołanie było podpisane, gdyż załącznikiem do pisma było podpisane pełnomocnictwo. Podpis pod odrębnym załącznikiem do pisma nie stanowi o podpisaniu pisma głównego. Podpis powinien być umieszczony pod treścią pisma, a nie w odrębnym dokumencie, wynika to m.in. z art. 168 § 3 O.p. Ponadto, Sąd kasacyjny w pełni podziela pogląd zawarty w zaskarżonym wyroku, że zasadniczo podpis powinien wyrażać co najmniej nazwisko. Nie jest konieczne, aby było to nazwisko w pełnym brzmieniu, gdyż dopuszczalne jest jego skrócenie, nie musi ono być także w pełni czytelne. Podpis powinien jednak składać się z liter i umożliwiać identyfikację autora, a także stwarzać możliwość porównania oraz ustalenia, czy został złożony w formie zwykle przezeń używanej. Innymi słowy, podpis powinien wykazywać cechy indywidualne i powtarzalne danej osoby od której pochodzi. Takich kryteriów nie spełnia podpis wydrukowany z komputera, ponieważ sam w sobie nie wykazuje cech indywidualnych. 6.5. Niezasadny również jest zarzut wykorzystywania przepisów proceduralnych, co ma na celu, zdaniem pełnomocnika, niedopuszczenie do merytorycznego rozpoznania sprawy, zwłaszcza w sytuacji gdy przedmiotowe decyzję są kontynuacją toczących się postępowań podatkowych za inne okresy rozliczeniowe 2017 r., w których to sprawach decyzje organów podatkowych zostały przez WSA w Krakowie uchylone wyrokiem z dnia 10 września 2019 r. I SA/Kr 512/19. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ta okoliczność jest poza przesłanką przywrócenia terminu, zatem w ogóle nie mogła być brana pod uwagę. Zawsze uchybienie terminu powoduje określone konsekwencje procesowe. Ustawodawca nie wskazał, przy tym, że w zależności od skutków procesowych termin powinien być przywrócony lub nie. Reasumując, to wszystko sprawia, że chybione są postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów w niej wskazanych. Na koniec warto jeszcze zaznaczyć, że pełnomocnik nie tylko w postępowaniu podatkowym ma problem w podpisywaniu pism procesowych w chwili składnia pisma. Również skarga do Sądu I instancji nie została podpisana. Taki sposób procedowania, pomimo że nie jest niezgodny z prawem, aczkolwiek generuje dodatkowe koszty i przedłuża postępowanie, czasem może, przy zbiegu negatywnych okoliczności, przynieść ujemne skutki procesowe, co miało miejsce w niniejszej sprawie. 7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm).