II GSK 1434/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Beata Sobocha-Holc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Po 679/20 w sprawie ze skargi K. S. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...]sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skorygowania wpisu w rejestrze punktów karnych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Po 679/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. S. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 5 sierpnia 2020 r. nr R.Z.II.5380.1.165.2020.RS.1 w przedmiocie odmowy skorygowania wpisu w rejestrze punktów karnych. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 25 maja 2018 r. wnioskodawca w S. w gminie Ż., kierując samochodem ciężarowym, naruszył: 1. art. 177 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r., poz. 2204 ze zm.), dalej: "K.k.", w wyniku czego wyrokiem sądu rejonowego z 6 marca 2020 r. uznano go za winnego naruszenia zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, spowodowania nieumyślnie wypadku, którego następstwem jest ciężki uszczerbek innej osoby na zdrowiu oraz skazano; 2. art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2018 r., poz. 618), zwanej dalej "K.w.", w wyniku czego wyrokiem sądu rejonowego z 10 grudnia 2018 r. uznano go za winnego spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz skazano. Za przestępstwo z art. 177 § 2 K.k. przypisano stronie w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego 10 pkt, a za wykroczenie z art. 86 § 1 K.w. 6 pkt (łącznie 16 pkt). We wniosku z 7 lipca 2020 r. strona wniosła o skorygowanie powyższego wpisu na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268), dalej: "ustawa o kierujących pojazdami" przez wpis jedynie 10 pkt za oba naruszenia spowodowane przez jeden czyn. Podniosła, że zgodnie z art. 10 § 1 K.w. jeżeli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa, orzeka się za przestępstwo i za wykroczenie, z tym że jeżeli orzeczono za przestępstwo i za wykroczenie karę lub środek karny tego samego rodzaju, wykonuje się surowszą karę lub środek karny. Zaskarżoną czynnością z 5 sierpnia 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu odmówił skorygowania dotyczącego K. S. wpisu w rejestrze punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W skardze na czynność z 5 sierpnia 2020 r. strona powtórzyła argumenty zawarte we wniosku z 7 lipca 2020 r., a ponadto wskazała, że w sprawie stosuje się § 2 ust. 4 i ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488 ze zm.), dalej: "rozporządzenie". Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że jeżeli kierowca jednym czynem naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia, przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów, z zastrzeżeniem ust. 5-9 (§ 2 ust. 4 rozporządzenia). Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia za przestępstwo drogowe z art. 177 § 2 K.k. przypisuje się 10 pkt (kod A 01), a za wykroczenie drogowe z art. 86 § 1 K.w 6 pkt (kod A 02). Zdaniem Sądu I instancji przypadki z § 2 ust. 5-9 rozporządzenia w sprawie nie zachodzą, w szczególności nie zachodzi przypadek, o którym mowa w § 2 ust. 8 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem w razie dopuszczenia się przez kierowcę przestępstwa drogowego, określonego w załączniku nr 1 kodem A 01 (czyli m. in. art. 177 § 2 K.k.), naruszeniu, które stanowiło znamię przestępstwa, punktów nie przypisuje się. Naruszenie stanowiące wykroczenie z art. 86 § 1 K.w. (spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym) nie stanowi jednak znamienia przestępstwa z art. 177 § 2 K.k. (naruszenie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i spowodowanie nieumyślnie wypadku, którego następstwem jest ciężki uszczerbek innej osoby na zdrowiu). Skoro nie następuje zbieg tych przepisów, punkty za poszczególne naruszenia sumują się (10+6=16). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący zaskarżając to orzeczenie w całości i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 5 sierpnia 2020 r. i dokonanie skorygowania liczby posiadanych przez skarżącego K. S. punktów karnych w związku ze zdarzeniem drogowym z dnia 25 maja 2018r. poprzez ich pomniejszenie z 16 punktów do 10 punktów karnych; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Działając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisu prawa materialnego art. 98 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami stanowiącego, że w przypadku jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń przez osobę, punkty im odpowiadające sumuje się, a jeżeli suma punktów odpowiadających naruszeniom przekracza 10, osoba ta otrzymuje 10 punktów karnych, poprzez jego niezastosowanie, mimo że ten przepis w chwili wydawania zaskarżonego wyroku przez WSA w Poznaniu już obowiązywał, ponieważ na podstawie Komunikatu Ministra Cyfryzacji z dnia 4 września 2020 r. wskazano, że od dnia 5 grudnia 2020 r. nastąpiło wdrożenie rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie danych do centralnej ewidencji kierowców, a w takiej sytuacji przy uwzględnieniu treści art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 957) na chwilę wydawania zaskarżonego orzeczenia ww. przepis obowiązywał, a przez to zachodziła konieczność zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu i skorygowanie przedmiotowych punktów karnych w zakresie zdarzenia drogowego z dnia 25 maja 2018 r. do 10 punktów karnych; natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nic w tym zakresie się nie wypowiedział; 2) natomiast, jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny nie podzieli powyższego zarzutu to z ostrożności procesowej na pewno wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrok narusza co najmniej przepisy prawa materialnego § 2 ust. 4 oraz § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, obowiązujące do czasu wprowadzenia cyfryzacji przesyłania danych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną jego wykładnię, co doprowadziło do podwójnego ukarania K. S. punktami karnymi za to samo zdarzenie z dnia 25 maja 2018 r. podczas gdy zdarzenie to wypełniło wprawdzie znamiona zarówno przestępstwa z art. 177 § 2 KK, jak i wykroczenia z art. 86 § 1 KW, ale podstawą jednego i drugiego skazania było to, że K. S. swoim zachowaniem podczas przedmiotowego zdarzenia naruszył przepis art. 3 ust. 1 oraz art. 2 ust. 22 ustawy Prawo o ruchu drogowym tj. nie zachowania szczególnej ostrożności jadąc zbyt szybko i doprowadził do zderzenia z dwoma pojazdami. Wskazane naruszenie stanowiło podstawę jego skazania w obu ww. postępowaniach, zaś w przypadku jeżeli kierowca dopuszcza się przestępstwa drogowego określonego w załączniku nr 1 kodem A01 (m. in. dot. to właśnie występku z art. 177 § 2 KK) naruszeniu, które stanowiło znamię przestępstwa punktów się nie przypisuje, co oznacza, iż skarżącemu zamiast 16 punktów, powinno być naliczone jedynie 10 punktów karnych, bowiem znamiona kolizji tj. naruszenie ww. przepis art. 3 ust. 1 oraz art. 2 ust. 22 ustawy Prawo o ruchu drogowym zawierają się w znamionach przestępstwa z art. 177 § 2 KK. za które skarżący został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. II Wydział Karny z dnia 6 marca 2020 r., sygn. (...), a w ewidencji wykazano łącznie aż 16 punktów karnych za jedno zdarzenie; wymaga podkreślenia, że regulacja zawarta w art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz ww. regulacja wynikająca z § 2 ust. 4 oraz § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, ma taki sam cel, a mianowicie, aby kierowcy nie przypisywać podwójnie punktów karnych za to samo naruszenie przepisów Prawa o ruchu drogowym, co ma miejsce w niniejszej sprawie i także w pełni uzasadnia przedmiotową skargę kasacyjną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 98 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami. Istota tego zarzutu zmierza do wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wydając zaskarżony wyrok winien zastosować art. 98 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami i dokonać zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z uwagi na to, że w dniu wyrokowania przepis ten obowiązywał. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu, należy wskazać, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Granice orzekania są wyznaczone tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 grudnia 2014 r., II GSK 2027/13 i 2 kwietnia 2014 r., II OSK 1350/12). Zaskarżenie decyzji oznacza, że przedmiotem postępowania sądowo-administracyjnego - niejako za jej pośrednictwem - staje się ta sama sprawa, która została w decyzji rozstrzygnięta. Wszystkie jej istotne elementy identyfikacyjne zakreślające jej tożsamość określają normy administracyjnego prawa materialnego obowiązujące w momencie wydawania zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny, badając legalność zaskarżonej decyzji, wraca do materialnego stosunku administracyjno-prawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. W rezultacie to stosunek administracyjno-prawny wyznacza przedmiot postępowania sądowo-administracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowo-administracyjnego. Stwierdzenie spełnienia wszystkich istotnych (zarówno materialnych, jak i procesowych) wymagań tego procesu konkretyzacji stanowi w postępowaniu sądowo-administracyjnym podstawowy warunek uznania zaskarżonej decyzji za legalną (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), Postępowanie (2015), s. 30-31, i Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z: 20 lipca 2005 r., I FSK 68/05; 25 listopada 2010 r., I OSK 854/10; 9 grudnia 2010 r., I GSK 715/09). W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną konkretyzacji stosunku administracyjno-prawnego stanowił § 2 ust. 4 oraz § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Zgodnie bowiem z art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami przepis art. 98 miał wejść w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. Niemniej jednak równocześnie z dniem 4 czerwca 2018 r. weszła w życie również nowelizacja dokonana ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), którą dokonując zmian w ustawie o kierujących pojazdami oraz Prawo o ruchu drogowym, w art. 14 ust. 1 postanowiono, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (a więc Prawa o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. W ust. 2 tej regulacji przewidziano z kolei, że "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie". Z powyższej regulacji wynika, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie stosuje się m.in. przepisu art. 98 ustawy o kierujących pojazdami. Oznacza to, że do czasu dokonania takiego wdrożenia przepis § 2 ust. 4 oraz § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego miał zastosowanie i stanowił podstawę prawną decyzji o skorygowaniu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Należy zaznaczyć, że przepis art. 98 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami nie obowiązywał ani w dniu 25 maja 2018 r. (zdarzenia drogowego) ani w dniu wydania zaskarżonej decyzji 5 sierpnia 2020 r., gdyż jak sam skarżący dostrzega komunikat o jakim mowa w powyższej regulacji na dzień wydawania przez organ rozstrzygnięć nie został ogłoszony. Konsekwencją powyższego było zatem uprawnienie i zarazem zobowiązanie sądu I instancji do badania spełnienia wszystkich istotnych wymagań procesu konkretyzacji normy zawartej w § 2 ust. 4 oraz § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, który obowiązywał i stanowił podstawę prawną decyzji Komendanta z dnia 5 sierpnia 2020 r. Dalej odnosząc się do powołanego wyżej zarzutu wskazać należy, że sąd administracyjny bada – co do zasady – wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej i w przypadku stwierdzenia niezgodności z prawem takiego aktu lub czynności orzeka o ich uchyleniu (stwierdzeniu nieważności), a więc jest wyposażony – co do zasady – wyłącznie w uprawnienia do kasatoryjnego orzekania. Działalność kontrolna sądów administracyjnych stanowi ich wyłączne zadanie, do którego zostały powołane z mocy postanowień konstytucyjnych i przepisów ustaw regulujących ich ustrój. Kontrola ta przeprowadzana jest w sformalizowanym postępowaniu, które odpowiada wszystkim podstawowym zasadom postępowania sądowego, a więc oparte jest na zasadzie kontradyktoryjności i związanej z nią zasadzie równości stron (skarżącego i organu administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego), a jednocześnie powinno uwzględniać te szczególne zadania sądów administracyjnych, których zadaniem nie jest – jak w przypadku sądów powszechnych – orzekanie o treści materialnoprawnego stosunku prawnego, lecz dokonanie kontroli zgodności z prawem jego konkretyzacji w wydanej w postępowaniu administracyjnym decyzji administracyjnej czy w innym akcie lub czynności organu administracji publicznej. Tym samym sąd administracyjny nie jest uprawniony do zmiany zaskarżonego aktu – decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z 5 sierpnia 2020 r., nawet jeżeli w dniu orzekania przez sąd I instancji przepis art. 98 ustawy o kierujących pojazdami już obowiązywał. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również niezasadny jest zarzut dokonania przez sąd I instancji błędnej wykładni § 2 ust. 4 oraz § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Z treści pism złożonych przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym i sądowym wynika, że kwestionuje on liczbę punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców za naruszenia przepisów ruchu drogowego w dniu 25 maja 2018 r. Należy zaznaczyć, że w tym dniu K. S. dopuścił się dwóch naruszeń przepisów ruchu drogowego a mianowicie kierując samochodem nie zachował szczególnej ostrożności, jadąc zbyt szybko doprowadził do czołowego zderzenia z innym pojazdem w wyniku czego kierowca tego pojazdu doznał obrażeń ciała zagrażających życiu (art. 177 § 2 K.k) oraz spowodował zagrożenie w ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując pojazdem poruszał się z prędkością niezapewniającą panowania nad pojazdem, nie zachował bezpiecznego odstępu czym doprowadził do bocznego zderzenia (art. 86 § 1 Kw.) Za oba naruszenia zostały przypisane zostały mu punkty: 10 za przestępstwo wypadku komunikacyjnego i 6 za wykroczenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skarżący powołując się na przepis § 2 ust. 4 i ust. 8 rozporządzenia uważa, że za naruszenia z 25 maja 2018 r. powinien otrzymać 10 a nie 16 punktów. Stosownie do treści § 2 ust. 3 i 4 przytaczanego rozporządzenia, do ewidencji wpisuje się naruszenia, zgodnie z wykazem stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. Ponadto, jeżeli jeden czyn popełniony przez kierowcę narusza więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia, przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów, z zastrzeżeniem ust. 5 – 9. Natomiast zgodnie z ust. 8 omawianego przepisu w razie dopuszczenia się przez kierowcę przestępstwa drogowego, określonego w załączniku nr 1 kodem A 01, naruszeniu, które stanowiło znamię przestępstwa, punktów nie przypisuje się. Znamiona czynu zabronionego to elementy przepisu karnego, które opisują konstrukcję danego przestępstwa, wskazują, jakie dokładnie zachowania danej osoby oraz jakie okoliczności zdarzenia powodują, iż można mówić o popełnieniu przestępstwa. Konstrukcja przestępstwa wypadku komunikacyjnego – art. 177 § 1 K.k. zawiera się w określeniu, że popełnia je ten kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1. Natomiast § 2 odnosi się do następstw wypadku w postaci śmierci innej osoby albo ciężkiego uszczerbku na jej zdrowiu. W treści wskazanego przepisu można wyróżnić następujące znamiona czynu zabronionego: - naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, - naruszenie tych zasad może być choćby nieumyślne, - skutkiem naruszenia zasad jest spowodowanie nieumyślnego wypadku, - w wypadku tym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1, lub doznała ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, bądź poniosła śmierć. Tymczasem konstrukcja wykroczenia określonego w art. 86 § 1 K.w. stanowi, że wykroczenia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym dopuszcza się ten kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zatem ustawowe znamiona przedmiotowego wykroczenia to: - spowodowanie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, - powstanie zagrożenia na skutek niezachowania należytej ostrożności, - brak zachowania należytej ostrożności ma miejsce na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu. Zasadą, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami rozporządzenia, jest, że jeżeli kierowca jednym czynem naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia, przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów. Jednakże przepis § 2 ust. 8 rozporządzenia umożliwia przypisanie mu punktów karnych jedynie za dopuszczenie się przestępstwa drogowego określonego kodem A 01, o ile kolejne naruszenie przepisów ruchu drogowego, w ramach tego samego czynu, stanowiło znamię przestępstwa. Wbrew temu, co podnosi autor skargi kasacyjnej, nie chodzi tu o opis naruszenia wynikający z przepisów Prawa o ruchu drogowym, a o znamiona czynu określone we właściwym przepisie Kodeksu karnego, czy Kodeksu wykroczeń. Analiza znamion przestępstwa określonego w art. 177 § K.k oraz wykroczenia z art. 86 § 1 K.w. prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe, jak tego oczekuje skarżący, aby przypisać mu jedynie punkty karne za przestępstwo. Żadne ze znamion popełnionego przez skarżącego wykroczenia nie stanowi znamienia przestępstwa wypadku komunikacyjnego. W konsekwencji przypisanie 10 punktów, tak jak domaga się tego skarżący, byłoby sprzeczne z wymienionym przepisem § 2 ust. 8 rozporządzenia. Na marginesie należy zauważyć, iż jak wynika z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie usuwa się punktów z ewidencji, jeżeli przed upływem roku od naruszenia kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Zatem zgodnie z tym unormowaniem, jeżeli przed upływem roku od popełnienia wykroczenia drogowego kierowca popełnia kolejne punktowane naruszenia to te wcześniejsze mogą podlegać usunięciu tylko, gdy liczba przypisanych punktów nie przekracza w tym czasie 24. Skoro pierwsze naruszenia przepisów ruchu drogowego zostało popełnione przez skarżącego w dniu 25 maja 2018 r., a przed upływem roku popełnił on kolejne w wyniku, których liczba punktów przekroczyła 24, to stan ewidencji nie mógł ulec zmniejszeniu o punkty przypisane za wykroczenie popełnione przez skarżącego w dniu 25 maja 2018 r. Wobec tego, że zarzuty skargi kasacyjnej nie potwierdziły się, skargę tę należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.