II OSK 1857/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 14 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi B. R. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2814/20 w sprawie ze skargi kasacyjnej B. R. i G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 238/20 w sprawie ze skargi B. R. i G. S. na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2814/20. UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2814/20 oddalił skargę kasacyjną B. R. (dalej określanej jako skarżąca) i G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 238/20, którym oddalono ich skargę na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] listopada 2019 r., znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, pismem z dnia 17 sierpnia 2021 r. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisanym wyrokiem, domagając się jego uchylenia w całości i zmiany wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 238/20 poprzez uchylenie decyzji Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 8 listopada 2019 r. w zaskarżonej części, a także zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono jednocześnie o zbadanie dopuszczalności wznowienia na rozprawie. Pełnomocnik jako podstawę wznowienia powołał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej powoływanej jako P.p.s.a.) wskazując, że dokumentem stanowiącym podstawę wznowienia jest decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak [...], która została doręczona skarżącej dniu 18 maja 2021 r., co w jego ocenie uzasadnia zachowanie terminu przewidzianego w art. 277 P.p.s.a. Decyzją tą, dołączoną do skargi jako jej załącznik, organ uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2021 r., znak [...] o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], m. [...], polegającej na ujawnieniu przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], a działką nr [...], wynikającej z postanowienia Sądu Rejonowego w Lubartowie z dnia 30 listopada 1984 r., sygn. akt INs 439/84 i aktualizacji powierzchni tych działek, oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Pełnomocnik podniósł, że zaskarżona do sądu decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] listopada 2019 r., wydana jeszcze przed podjęciem przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] listopada 2020 r., naruszyła przepisy postępowania wobec braku dokumentacji granic inwestycji w odniesieniu do prawa własności skarżącej, które to prawo zostało naruszone. W jego ocenie okoliczność ta sprawia, że istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy stwierdzonymi przyczynami, a treścią orzeczenia. Argumentował, że dokonany decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] [...] - [...] - [...] - [...] na odcinku od km 26+662 do km 61+565" podział nieruchomości nie jest zgodny z istniejącą od 1988 r. granicą prawną pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], a nadto opiera się na dokumencie ustalenia granic nieruchomości skarżącej wyeliminowanym z obrotu prawnego powołaną decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. Decyzja ta ma zatem, zdaniem pełnomocnika, wpływ na wynik tej sprawy. Pełnomocnik wskazał, że "ostatnie orzeczenie w sprawie, której wznowienia domaga się skarżąca wydał Naczelny Sąd Administracyjny", z tego powodu na podstawie art. 275 P.p.s.a. właściwym do rozpoznania skargi o wznowienie jest Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu. Dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem uzależniona jest od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, po drugie, winna być wniesiona w ustawowo określonym terminie. Zgodnie zaś z art. 280 § 2 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia nie jest badaniem zasadności skargi, jego celem jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania, zaś podstawą tej oceny są twierdzenia w niej zawarte. W niniejszej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki warunkujące dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego. Choć skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w przewidzianym dla tej czynności terminie, to jednak nie została oparta na ustawowej podstawie. Pełnomocnik skarżącej jako podstawę wznowienia wskazał art. 273 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Chodzi więc o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać, a na dodatek okoliczności te lub środki dowodowe mogły wpłynąć na odmienną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Wymienione w art. 273 § 2 P.p.s.a. przesłanki należy rozumieć w ten sposób, że po pierwsze dowody, na które powołuje się strona, istniały przed zakończeniem sprawy, której dotyczy wniosek. Po drugie zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania. Po trzecie mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi a treścią prawomocnego orzeczenia sądu. Po czwarte wreszcie, strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ nie były one znane stronie (zob. wyrok NSA z 9 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3269/21 - LEX nr 3215951). Samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający art. 273 § 2 P.p.s.a. i powołanie się na ten przepis nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Z twierdzeń zawartych w skardze o wznowienie wynika, że środek dowodowy mający świadczyć o zaistnieniu omawianej przesłanki, tj. decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, wydana została przez organ ([...] kwietnia 2021 r.) i doręczona skarżącej (18 maja 2021 r.) przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego, którego wznowienia się domaga, co nastąpiło wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2021 r. Skoro zatem skarżąca powzięła wiadomość o stwierdzeniu wydania i treści decyzji o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków w dniu 18 maja 2021 r., to w dacie wyrokowania przez Naczelny Sąd Administracyjny ten środek dowodowy (decyzja) już istniał i funkcjonował w obrocie prawnym. Skarżąca mogła więc powołać się na tę okoliczność przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie sądowe. Ponownie należy stwierdzić, że w świetle art. 273 § 2 P.p.s.a. tylko późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postepowaniu przed wydaniem orzeczenia, umożliwia skuteczne powołanie się na podstawę wznowieniową wskazaną w art. 273 § 2 P.p.s.a. Nie ma żadnego znaczenia przywołany w uzasadnieniu skargi o wznowienie argument, że ostatnie orzeczenie w sprawie dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wydał Naczelny Sąd Administracyjny, stąd wniesiono o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym przez ten Sąd. Wskazać jednak należy stronie wnoszącej skargę, że żądanie wznowienia postępowania nie dotyczyło postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, lecz postępowania sądowego, które zakończyło się wyrokiem NSA wydanym w postępowaniu wszczętym na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę na wymienioną decyzję administracyjną. Zatem podstawa wznowienia winna się odnosić do tego postępowania. Skoro więc, z przytoczonych powodów, skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.