II SA/Wa 2070/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na załączniki do uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...]maja 2020 r. [...] i nr [...] w przedmiocie regulaminu targowiska miejskiego 1. stwierdza nieważność załącznika nr [...] do uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego [...] w zakresie § 8 ust. 2, § 10, § 11, § 14 ust. 3, § 16 ust. 3, § 17 ust. 5, § 18, § 19 ust. 1, 3, 4, 5 i § 20 oraz załącznika nr [...] do uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] w zakresie § 8 ust. 2, § 10, § 11, § 14 ust. 3, § 16 ust. 3, § 17 ust. 5, § 18, § 19 ust. 1, 3, 4, 5 i § 20; 2. zasądza od Rady Gminy [...] na rzecz strony skarżącej Wojewody [...] kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W dniu [...] maja 2020 r. Rada Gminy [...] (zwana dalej też jako: "Rada Gminy", lub "Organ") podjęła uchwałę nr [...] i nr [...] w sprawie ustalenia Regulaminu targowiska gminnego prowadzonego przez Gminę [...] (zwaną dalej "Uchwałą"). Teksty tych regulaminów stanowiły załączniki do Uchwał (zwane dalej "Regulaminami"). Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Wojewoda [...] (zwany dalej także jako: "Wojewoda"; "organ nadzoru") zaskarżył załącznik do uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego [...]", w zakresie § 8 ust. 2, § 10, § 11, § 14 ust. 3 , § 16 ust. 3, § 17 ust. 5, § 18, § 19 ust. 1, 3, 4, 5, § 20 oraz załącznik do uchwały [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...], w zakresie § 8 ust. 2, § 10, § 11, § 14 ust. 3 , § 16 ust. 3, § 17 ust. 5, § 18, § 19 ust. 1, 3, 4 i 5 oraz § 20. Działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713) oraz art. 3 § 2 pkt 5; art. 13 § 2 i art. 50 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; z poźn. zm.), Wojewoda wniósł o: 1) orzeczenie nieważności załącznika do uchwały Nr [...] Rady Miasta Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego [...] - w zakresie § 8 ust. 2, § 10, § 11; § 14 ust. 3 ; § 16 ust. 3, § 17 ust. 5; § 18; § 19 ust. 1; 3 ;4 i 5 oraz § 20 oraz załącznika do uchwały [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] - w zakresie § 8 ust. 2, § 10; § 11; § 14 ust. 3 ; § 16 ust. 3; § 17 ust. 5, § 18; § 19 ust. 1; 3; 4 i 5 oraz § 20. 2) zasądzenie na rzecz Wojewody [...] kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie przepisu art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że jako podstawę prawną do podjęcia przedmiotowych uchwał wskazano przepisy ustawy o samorządzie gminnym, tj.: 1) art. 7 ust. 1 pkt 11, zgodnie z którym: "Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy targowisk i hal targowych"; 2) art. 40 ust. 2 pkt 4, na podstawie którego: "Na podstawie niniejszej ustawy organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej"; 3) art. 41 ust. 1 stanowiący, że "Akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały". Podkreślił, że § 8 ust. 2 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz § 8 ust, 2 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] stanowi, iż "W przypadku nie stosowania się do warunków określonych w ust. 1 nastąpi usunięcie handlującego na jego koszt". Z kolei w § 14 ust. 3 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz § 14 ust. 3 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...], określono, że "Pojazdy i urządzenia targowe znajdujące się na targowisku w miejscach nie wyznaczonych będą usuwane z targowiska na koszt ich właścicieli". W § 17 ust. 5 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz § 17 ust. 5, załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] mówi, że "Pojazdy i stoiska utrudniające funkcjonowanie targowiska będą usuwane na koszt handlującego". Ww. zapisy nie powinny stanowić materii przedmiotowych uchwał. W ocenie organu nadzoru, w ramach kompetencji przyznanych Radzie, nie mieści się regulowanie jakichkolwiek sankcji za nieprzestrzeganie postanowień przyjętego regulaminu, dokonanie przedmiotowych zapisów stanowi przekroczenie delegacji ustawowej, bowiem użyte w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym pojęcie "zasady i tryb korzystania" zawiera w sobie kompetencję organu stanowiącego gminy do formułowania w stosunku do terenów i urządzeń użyteczności publicznej norm i zasad prawidłowego postępowania, ustalania obowiązujących reguł zachowania się, określenia ustalonego porządku zachowania się. Organ nadzoru podkreślił przy tym, że rada gminy na podstawie regulacji art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym nie jest uprawniona do wprowadzenia do aktu prawa miejscowego jakichkolwiek przepisów ustalających lub modyfikujących odpowiedzialność karną i cywilną. Co prawda, jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, "stosowne organy policyjne i porządkowe dysponują co prawda kompetencjami do stosowania przymusu bezpośredniego, ale wynika to z wyraźnych delegacji ustawowych, wystarczających do podejmowania przez nie właściwych interwencji". Organy gminy mogą więc wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, jednak wyznaczając te reguły rada gminy nie ma niczym nieskrępowanej swobody w tym zakresie, lecz winna treść podejmowanych regulacji dostosować ściśle do zakresu przyznanego jej upoważnienia i przysługujących jej kompetencji, a w razie wątpliwości co do zakresu tego upoważnienia wyjaśniać te wątpliwości przez zastosowanie wykładni zawężającej". W przypadku aktów prawa miejscowego przekroczenie delegacji ustawowej stanowi istotne naruszenie prawa. Z normatywnego charakteru przedmiotowej uchwały wynika konieczność formułowania zawartych w niej postanowień jedynie na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. Powyższe przepisy naruszają ponadto konstytucyjną zasadę legalizmu wyrażoną art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którą organy władzy mogą działać jedynie na podstawie i w ramach norm prawnych. Uzasadniając zarzut w zakresie § 10 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego [...]" oraz § 10 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] Organ nadzoru stwierdził, że zamieszczono tamże następujące przepisy"(...): - ust. 1. Na targowisku nie mogą być sprzedawane: 1) napoje alkoholowe, poza miejscem do tego wyznaczonym; 2) nafta, benzyna, spirytus skażony, trucizny, środki lecznicze z wyjątkiem ziół; 3) kamienie szlachetne i inne tego typu przedmioty; 4) zagraniczne banknoty i monety oraz papiery wartościowe; 5) broń, amunicja, materiały pirotechniczne i wybuchowe oraz wszelkiego rodzaju przedmioty ekwipunku wojskowego, 6) dietetyczne środki spożywcze, 7) mleko niepasteryzowane, 8) dziczyzna, 9) pieczywo i wyroby ciastkarskie nieopakowane, 10) grzyby i przetwory grzybowe z wyjątkiem hodowlanych, 11) środki ochrony roślin, 12) metale szlachetne oraz wykonywane z nich przedmioty, 13) zwierzęta. - ust. 2. Ryby i przetwory rybne mogą być sprzedawane przy użyciu specjalistycznych środków transportowych służących do obwoźnej sprzedaży tych artykułów, zapewniających odpowiednie warunki sanitarne. - ust. 3. Sprzedaż mięsa, jego przetworów, tłuszczu zwierzęcego i roślin może być prowadzona wyłącznie w miejscach wyznaczonych w uzgodnieniu z właściwym inspektorem sanitarnym. Sprzedający ma obowiązek okazania uzgodnienia Inkasentowi i właściwym organom, - ust. 4. Produkty wytworzone w gospodarstwach rolnych, ogrodniczych, sadowniczych, i hodowlanych "mogą być sprzedawane przez ich producentów w stanie nieprzetworzonym". Zgodnie z art. 20 Konstytucji społeczna gospodarka rynkowa, oparta jest m.in. na wolności działalności gospodarczej i stanowi podstawę ustroju gospodarczego RP. Oznacza to, że wolność gospodarcza jest uważana za warunek funkcjonowania gospodarki rynkowej, a zatem ustawodawca, a tym bardziej uchwałodawca nie może wolności działalności gospodarczej reglamentować w sposób dowolny. Art. 22 Konstytucji stawia w tym względzie dwa warunki: w płaszczyźnie formalnej wymaga, by ograniczenie było wprowadzone w drodze ustawy, w płaszczyźnie materialnej zaś - by uzasadnione było "ważnym interesem publicznym". Rozwój społeczny i gospodarczy polega na nieustannych zmianach form handlu i produkcji, wobec czego bezzasadne jest przekonanie, iż hamowanie metodami administracyjnymi zmian form handlu czy korzystania z prawa wolności gospodarczej mogłoby być skuteczną metodą ochrony ważnego interesu publicznego, na co wielokrotnie wskazywał Trybunał Konstytucyjny. A zatem tworzenie przepisów ograniczających swobodę działalności gospodarczej, za czym nie przemawiałby ważny interes publiczny, jest niezgodne z art. 20 i art. 22 Konstytucji. Istotny jest w tym miejscu także art. 31 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z przywołanym przepisem "Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw". Przepis ten (podobnie jak art. 22 Konstytucji RP) przewiduje zarówno warunek formalny (wyłączność ustawy jako źródła ograniczenia) jak i materialny. Uzupełnieniem wskazanych przepisów jest ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292 z poźn. zm.). Preambuła ww. ustawy stanowi, że "kierując się konstytucyjną zasadą wolności działalności gospodarczej, a także innymi zasadami konstytucyjnymi mającymi znaczenie dla przedsiębiorców i wykonywanej przez nich działalności gospodarczej, w tym zasadami praworządności, pewności prawa, niedyskryminacji oraz zrównoważonego rozwoju, uznając, że ochrona i wspieranie wolności działalności gospodarczej przyczyniają się do rozwoju gospodarki oraz do wzrostu dobrobytu społecznego, dążąc do zagwarantowania praw przedsiębiorców oraz uwzględniając potrzebę zapewnienia ciągłego rozwoju działalności gospodarczej w warunkach wolnej konkurencji, uchwala się przedmiotową ustawę". W myśl art. 8 ww. ustawy "Przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa". Nadto regulacje § 10 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz § 10 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] dotyczą kwestii, które zostały już uregulowane w źródłach powszechnie obowiązującego prawa, a zatem zostały wprowadzone do regulaminu bez wyraźnego upoważnienia ustawowego z przekroczeniem delegacji ustawowej. Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. (sygn. akt II OSK 2012/12) stosownie do unormowanej w art. 7 Konstytucji RP zasady praworządności, materia uregulowana wydanym aktem normatywnym wynikać powinna z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Zatem niedopuszczalność dokonania w akcie prawa miejscowego uchwalanym przez organ stanowiący gminy powtórzeń norm zawartych w aktach rangi ustawowej i odesłań do aktów prawnych wyższego rzędu należy wiązać z naruszeniem konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. W świetle powyższego za niedopuszczalne Wojewoda uznał wprowadzenie zakazów ustanowionych już w aktach wyższego rzędu. Wynika to zarówno z braku odpowiedniej kompetencji rady gminy, jak i objęcia zakresem unormowania materii już uregulowanej przez prawodawcę w drodze ustawy. Upoważnienie do podjęcia aktu prawa miejscowego musi być bowiem realizowane z zachowaniem hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa. Rada gminy ma prawo wprowadzić regulacje dotyczące handlu określonymi produktami tylko tam, gdzie nie obowiązują regulacje ustawowe, przy czym musi istnieć ku temu wyraźna delegacja ustawowa. Tymczasem szczegółowe warunki handlu (a konkretnie zakazy handlu określonymi produktami) wymienionymi w § 10 załączników do przedmiotowych uchwał określone są w przepisach poszczególnych ustaw. Ponadto Wojewoda podkreślił, że w świetle art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Oznacza to, że do wydania aktu prawa miejscowego wymagane jest zawarte w ustawie odrębne upoważnienie konkretnego organu do uregulowania w określonej formie danego zakresu spraw. Jednocześnie konstytucyjna zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji RP wymaga, żeby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i mieściła się w granicach prawa. Wynika to również wprost z przepisów ustawy o samorządzie gminnym, a zwłaszcza z art. 40 tej ustawy, zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Uzasadniając zarzut naruszenia § 19 ust. 1, 3, 4, 5 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz w § 19 ust. 1, 3,4, 5 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] zamieszczono uregulowania dotyczące opłaty targowej Organ nadzoru podniósł, że wszelkie regulacje dotyczące opłaty targowej winny znaleźć się w uchwale podejmowanej na podstawie art. 19 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U, z 2019 r. poz. 1170), nie zaś w regulaminie targowiska. W § 16 ust. 3 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz w § 16 ust. 3 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...], postanowiono, że "Za znajdujące się na terenie targowiska towary, opakowania i urządzenia oraz ich należyte składowanie i zabezpieczenie odpowiada właściciel towaru. Z kolei w § 18 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz w § 18 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...], postanowiono, że "Za wszelkie transakcje handlowe zawierane na targowisku odpowiedzialność ponoszą sprzedający i kupujący zgodnie z Kodeksem cywilnym i innymi obowiązującymi przepisami. Każdy sprzedawca odpowiada za jakość sprzedawanego towaru. Sprzedawcy towarów lub usług obowiązani są do posiadania przy sobie dokumentu potwierdzającego tożsamość, stosowania wiedzy i środków dla zabezpieczenia własnego i kupujących zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami i wytycznymi". Ww. regulacje załączników do regulaminów, w ocenie Wojewody, stanowią przekroczenie delegacji ustawowej, bowiem za towar na targowiskach odpowiada jedynie ich właściciel, a kwestie regulowane przedmiotowymi zapisami unormowane są w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145 z poźn. zm.), nadto w grę może wchodzić również prawo konsumenckie. Ponadto nałożenie obowiązku posiadania dokumentu tożsamości na podmioty handlujące na targowisku nie mieści się w ramach upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. Podmiot handlujący może wykazać uprawnienie do korzystania z targowiska okazując odpowiednie pokwitowania uiszczenia opłaty targowej. Z żadnego przepisu prawa nie wynika obowiązek przedstawienia przy kontroli jej wniesienia dokumentu tożsamości czy legalności prowadzenia działalności handlowej. W § 11 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz w § 11 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...], postanowiono, że "na targowisku obowiązuje zakaz spożywania napojów alkoholowych, poza miejscami do tego przeznaczonymi". Kwestia obrotu napojami alkoholowymi uregulowana jest w ustawie z dnia 26 października 1982 r. w wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2277, z poźn. zm.). Zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu może być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości do 18% alkoholu może być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez marszałka województwa. Art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". W § 20 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz w § 20 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...], postanowiono, że "sprzedawcy zobowiązani są do przestrzegania niniejszego Regulaminu oraz przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia". Powyższy zapis zamieszczony w regulaminie jest błędny, gdyż przestrzeganie ww. przepisów nie może odbywać się na mocy regulaminu, a jedynie na podstawie samej regulacji ustawy. W dziale VIII ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywości i żywienia (Dz.U. z 2019 r., poz. 1252 z poźn. zm.) uregulowano kwestie przepisów karnych oraz kar pieniężnych za nieprzestrzeganie postanowień ustawy, wobec czego wykonanie delegacji do regulowania oznaczonego zagadnienia musi się mieścić w jej granicach, a tym samym nie może dotyczyć zagadnień, które zostały unormowane w drodze aktu prawnego wyższego rzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu Organ wskazał, że Rada Gminy [...] w dniu [...] marca 2021 r. podjęła "nową" uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] oraz uchwałę [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]". Dlatego też, zdaniem Organu, z chwilą podjęcia ww. uchwał zaskarżone uchwały nr [...] sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] oraz nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" straciły moc prawną. Rada Gminy podkreśliła, że podjęte w dniu [...] marca 2021 r. uchwały, zgodnie z dyspozycją art. 90 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zostały przekazane do wydziału prawnego Wojewody [...]. Jednocześnie Organ nadzoru nie wniósł uwag oraz nie podjął procedury wszczęcia postępowania nadzorczego w zakresie podjętych uchwał, co uzasadnia wniosek o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z [...] września 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – zwane dalej także jako: "ustawa covidowa"). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do wskazanej regulacji sprawa została rozpoznana na rozprawie zdalnej. W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poddaje tak określonej kontroli administracji publicznej także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego. Przedmiotem sądowej kontroli legalności aktu w nin. sprawie są postanowienia zawarte w załącznikach - odpowiednio do uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz do uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] - w zakresie § 8 ust. 2, § 10, § 11, § 14 ust. 3 , § 16 ust. 3, § 17 ust. 5, § 18, § 19 ust. 1, 3, 4, 5, § 20, co do których Wojewoda [...], działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: "u.s.g.") oraz art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., wniósł o ich unieważnienie. Przy tak zakreślonych granicach skargi, Sąd w punkcie wyjścia wyjaśnia, że podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy wyznaczają przepisy u.s.g. I tak: w myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo sprzeczności z prawem uchwały lub zarządzenia, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania takiej sankcji. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy, a więc uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/07, publ. OSS 1988, nr 3, poz. 79 oraz wyrok NSA z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95). Do takich naruszeń zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub brak podstawy prawnej, bądź naruszenie przepisów prawa ustrojowego lub przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie to nie wystąpiło (vide: M. Stahl, Z. Kmieciak "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny" w: Samorząd terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-1023). O istotnym naruszeniu prawa można zatem mówić wówczas, gdy naruszenie dotyczy przepisów prawa ustrojowego, materialnego czy procedury podejmowania aktów (por. wyroki NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79; z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996, nr 3, poz. 90; z 26 lipca 2012 r., I OSK 679/12 i I OSK 997/12). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy pozostaje ona w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawa, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zatem konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak np. nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu organu gminy. Takie naruszenia są jedynie przesłanką do wskazania, że akt został wydany z naruszeniem prawa, ale nie stanowią przesłanki do stwierdzenia jego nieważności. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. (art. 91 ust. 1 zd. drugie u.s.g.). Organem nadzoru jest natomiast z mocy art. 86 u.s.g. wojewoda. Wojewoda nadzór nad działalnością gminną sprawuje na podstawie kryterium zgodności z prawem (art. 85 u.s.g.). Stosownie do treści art. 93 ust. 1 u.s.g., wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez organ nadzoru w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, nie jest dopuszczalne po upływie ustawowego terminu 30 dni od dnia ich doręczenia. Upływ tego terminu nie wyłącza jednak badania legalności takiej uchwały lub zarządzenia. Wojewoda może bowiem zaskarżyć je do sądu administracyjnego, który dokona ich kontroli co do zgodności z prawem. Wnosząc skargę do sądu administracyjnego, organ nadzoru nie jest przy tym ograniczony terminem zaskarżenia, o którym mowa w art. 53 p.p.s.a. Okoliczność, że w niniejszej sprawie organ nadzoru nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego i nie wniósł skargi do sądu administracyjnego nie oznacza jeszcze zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Wskazane w art. 94 ust. 1 u.s.g. ograniczenie możliwości stwierdzenia nieważności uchwały (upływ jednego roku od dnia jej podjęcia) nie obejmuje aktów prawa miejscowego. Jednocześnie podkreślić należy, że nawet zmiana lub uchylenie uchwały będącej aktem prawa miejscowego, a w konsekwencji tego utrata mocy obowiązującej uchwały, nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania wniesionej skargi i nie uzasadnia umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przy ocenie zgodności z prawem uchwały należy bowiem wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej podejmowania. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała mogła być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę (por. uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 1994 r., W 5/94, a także wyroki NSA: z 4 sierpnia 2005 r., OSK 1290/04; z 27 września 2007 r., II OSK 1046/07; z 1 września 2010 r., I OSK 368/10 oraz z 4 listopada 2010 r., II OSK 1783/10). Dopiero stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutek od chwili jej wydania. W świetle poczynionych rozważań, podniesiona przez Wójta Gminy [...] w odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2021r. okoliczność, że [...] marca 2021 r. Rada Gminy [...] podjęła "nową" uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] oraz uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" jest irrelewantna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro "sporne" postanowienia wymienionych regulaminów targowisk w brzmieniu zaskarżonym przez Wojewodę, obowiązywały od ich ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...] odpowiednio: od [...] czerwca 2020r. (w zakresie uchwały [...]) i od [...] czerwca (w zakresie uchwały nr [...]) do czasu wejścia w życie przywołanych uchwał zmieniających (tj. do [...] kwietnia 2021r. – uchwały te weszły w życie w dniu [...] kwietnia 2021r.). Dlatego też wniosek Rady Gminy o "umorzenie postępowania" nie mógł być przez Sąd uwzględniony. Dokonując oceny zasadności zarzutów Wojewody na wymienione w załącznikach do przedmiotowych uchwał postanowienia dotyczące regulaminów targowisk, Sąd uznał, iż zasługują one w całości na uwzględnienie i dlatego stwierdził ich nieważność. Rację ma Wojewoda [...], że postanowienia opisane w załącznikach do przedmiotowych uchwał w sprawie Regulaminów Targowiska Gminnego (zarówno nr [...], jak i Targowiska Gminnego "[...]") w : § 8 ust. 2, § 14 ust. 3 i § 17 ust. 5 – oraz określone w nich sankcje za ich nieprzestrzeganie - wykraczają poza kompetencje Rady Gminy [...] i stanowią istotne przekroczenie delegacji ustawowej, bowiem użyte w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. pojęcie "zasady i tryb korzystania" nie uprawniają do wprowadzenia do aktu prawa miejscowego (uchwały) przepisów wprowadzających lub modyfikujących odpowiedzialność karną lub cywilną. Uchwała rady gminy musi respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione tylko w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP). Rada gminy obowiązana jest zatem przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Zgodnie z treścią art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g. gminie przysługuje na podstawie upoważnień ustawowych prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Akty te z mocy art. 41 ust. 1 u.s.g. są uchwalane w formie uchwał. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że akty prawa miejscowego nie mogą zawierać powtórzeń ustawowych ani też ich modyfikować lub uzupełniać, gdyż jest to niezgodne z zasadami prawidłowej legislacji. Rada gminy nie może jeszcze raz normować materii uregulowanych w obowiązujących ustawach, a uchwała zawierająca takie unormowania, jako istotnie naruszająca prawo, powinna być uznana za nieważną w części, w jakiej zawiera takie regulacje. Powtórzony przepis ustawy będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może w istocie prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. W sytuacji, gdy w jednym akcie następuje pomieszanie materii ustawowej i tej, którą winien normować regulamin w granicach ustanowionego upoważnienia ustawowego, dochodzi do obniżenia rangi przepisów ustawowych do rangi przepisów prawa miejscowego. Ponadto porządek prawny narusza modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu – co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por. m.in. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., II GSK 2114/11). Uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, będąca aktem prawa miejscowego, jest jednocześnie źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze danej jednostki terytorialnej, musi więc respektować unormowania zawarte w aktach prawnych wyższego rzędu (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2008 r., II OSK 370/07; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 lipca 2011 r., II SA/Wr 300/11). Stanowisko to znajduje dodatkowe oparcie w treści § 118 zasad techniki prawodawczej – stosowanego do aktów prawa miejscowego na mocy § 143 tego rozporządzenia, zgodnie z którym w rozporządzeniu (tu: w akcie prawa miejscowego) nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych. Naruszenie tej zasady techniki prawodawczej w konsekwencji prowadzi do nieuprawnionego wejścia prawodawcy miejscowego w sferę kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla ustawodawcy, co może wywołać u adresatów norm wadliwe przekonanie, że transponowane na grunt lokalny normy prawa powszechnie obowiązującego, są jedynie normami prawa miejscowego, które wiążą wyłącznie na obszarze właściwości lokalnego prawodawcy. Ponadto należy zauważyć, że unikanie powtórzeń stanowi o przejrzystości systemu prawa. Natomiast ich wprowadzenie może być przyczyną niejasności interpretacyjnych, gdyż powtórzone ustawowo zdefiniowane pojęcie mogłoby być odmiennie zinterpretowane niż pojęcie zawarte w ustawie (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II OSK 991/07). W orzecznictwie wskazuje się także, że chociaż przepisy tego rozporządzenia nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do oceny legalności zaskarżonego regulaminu, jednakże wskazane w nich zasady w rzeczywistości uszczegóławiają konstytucyjne wymogi w zakresie poprawnej legislacji, określone w art. 7 i art. 94 Konstytucji RP. Zasady te stanowią element demokratycznego państwa prawnego. Są związane z zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Tylko w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego (por. wyrok NSA z 24 października 2018 r., II OSK 2498/16). Analogiczne uwagi odnoszą się do zakwestionowanego przez organ nadzoru § 10 załączników do przedmiotowych uchwał, gdyż Rada gminy ma prawo wprowadzić regulacje dotyczące handlu określonymi produktami tylko tam, gdzie nie obowiązują regulacje ustawowe, przy czym musi istnieć ku temu wyraźna delegacja ustawowa. Tymczasem szczegółowe warunki handlu (a konkretnie, zakazy handlu określonymi produktami) wymienione w § 10 załączników do przedmiotowych uchwał, określone są w przepisach poszczególnych ustaw. Ponieważ Wojewoda prawidłowo przytoczył wszystkie mające zastosowanie w tej kwestii przepisy ustawowe, określające zasadę wolności działalności gospodarczej, Sąd odstępuje od odrębnej ich analizy i oceny, przyjmując argumentację organu nadzoru za własną. Po raz kolejny wypada jedynie podkreślić, że – podobnie jak przy omawianiu wcześniejszych zakwestionowanych regulacji – rada gminy nie może wprowadzać zakazów w handlu, które zostały ustanowione w aktach wyższego rzędu, gdyż upoważnienie do podjęcia aktu prawa miejscowego musi być realizowane z zachowaniem hierarchicznej budowy sytemu źródeł prawa. Zasadne są też, zdaniem Sądu, zarzuty naruszenia przez Radę Gminy [...] § 19 ust. 1, 3, 4, 5 załączników do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...], odnoszące się do kwestii opłaty targowej, gdyż – jak prawidłowo zarzucił organ nadzoru - wszelkie regulacje dotyczące opłaty targowej winny znaleźć się w odrębnej uchwale podejmowanej na podstawie art. 19 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U, z 2019 r. poz. 1170), nie zaś w regulaminie targowiska. Zdaniem Sądu, w sposób istotny naruszają prawo także regulacje o których mowa w § 16 ust. 3 załącznika do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...], w których postanowiono, że "Za znajdujące się na terenie targowiska towary, opakowania i urządzenia oraz ich należyte składowanie i zabezpieczenie odpowiada właściciel towaru". W taki sam sposób naruszają prawo regulacje określone w § 18 przedmiotowych załączników do uchwał, w których postanowiono, że "Za wszelkie transakcje handlowe zawierane na targowisku odpowiedzialność ponoszą sprzedający i kupujący zgodnie z Kodeksem cywilnym i innymi obowiązującymi przepisami. Każdy sprzedawca odpowiada za jakość sprzedawanego towaru. Sprzedawcy towarów lub usług obowiązani są do posiadania przy sobie dokumentu potwierdzającego tożsamość, stosowania wiedzy i środków dla zabezpieczenia własnego i kupujących zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami i wytycznymi". Także i te regulacje, zdaniem Sądu, stanowią przekroczenie delegacji ustawowej albowiem za towar na targowiskach odpowiada jedynie ich właściciel, a kwestie regulowane spornymi postanowieniami unormowane są w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145 z poźn. zm.) oraz w tzw. "prawie konsumenckim". Ponadto, jak słusznie podkreślił Wojewoda, nałożenie obowiązku posiadania dokumentu tożsamości na podmioty handlujące na targowisku nie mieści się w ramach upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. Podmiot handlujący może bowiem wykazać uprawnienie do korzystania z targowiska okazując odpowiednie pokwitowania uiszczenia opłaty targowej. Z żadnego przepisu prawa nie wynika natomiast obowiązek przedstawienia przy kontroli jej wniesienia dokumentu tożsamości czy legalności prowadzenia działalności handlowej. Jako zasadny należy też uznać zarzut organu nadzoru odnoszący się do regulacji określonej w § 11 załączników do analizowanych uchwał (tj. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...]). W kwestionowanym postanowieniu stwierdza się, że "na targowisku obowiązuje zakaz spożywania napojów alkoholowych, poza miejscami do tego przeznaczonymi". Sąd podnosi za organem nadzoru, że kwestia obrotu napojami alkoholowymi uregulowana jest w ustawie z dnia 26 października 1982 r. w wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2277, z poźn. zm.). Zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu może być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez ministra właściwego do spraw gospodarki, natomiast obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości do 18% alkoholu może być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez marszałka województwa. Art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Tak więc, katalog miejsc, w których zabrania się spożywania napojów alkoholowych po pierwsze ma charakter zamknięty, a po drugie, został sformułowany na poziomie ustawy i wyłącznie ustawodawca ma kompetencję do dookreślenia tego katalogu w drodze zmiany aktu prawnego rangi ustawowej. Zatem słusznie Wojewoda podniósł brak w omawianym zakresie delegacji do wprowadzenia przez Radę Gminy zakazu w tym przedmiocie w formie regulaminu targowiska. Sąd podziela też zarzut istotnego naruszenia prawa w odniesieniu do regulacji ujętych w § 20 załączników do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" oraz do uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...], w których postanowiono, że "sprzedawcy zobowiązani są do przestrzegania niniejszego Regulaminu oraz przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia". Powyższy zapis zamieszczony w regulaminie jest wadliwy, gdyż przestrzeganie ww. przepisów nie może odbywać się na mocy regulaminu, a wprost - na podstawie regulacji ustawy. Sąd wyjaśnia, że w dziale VIII ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywości i żywienia (Dz.U. z 2019 r., poz. 1252 z poźn. zm.) uregulowano kwestie przepisów karnych oraz kar pieniężnych za nieprzestrzeganie postanowień ustawy, wobec czego wykonanie delegacji do regulowania oznaczonego zagadnienia musi się mieścić w jej granicach, a tym samym nie może dotyczyć zagadnień, które zostały unormowane w drodze aktu prawnego wyższego rzędu. Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, ponieważ zarzuty organu nadzoru okazały się zasadne, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność załącznika nr [...] do uchwały [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego "[...]" w zakresie § 8 ust. 2, § 10, § 11, § 14 ust. 3, § 16 ust. 3, § 17 ust. 5, § 18, § 19 ust. 1, 3, 4, 5 i § 20 oraz załącznika nr [...]do uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Targowiska Gminnego nr [...] w zakresie § 8 ust. 2, § 10, § 11, § 14 ust. 3, § 16 ust. 3, § 17 ust. 5, § 18, § 19 ust. 1, 3, 4, 5 i § 20. zasądza od Rady Gminy [...] na rzecz strony skarżącej Wojewody [...] kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na wniosek Skarżącego Sąd zasądził na jego rzecz na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. 2015 poz. 1804 ze zm.) zwrot kosztów postępowania sądowego w zakresie poniesionych kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.