I GZ 394/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. w K na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1082/19 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w K na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazywanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") postanowieniem z 24 lipca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1082/19 odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi spółki A Sp. z o.o. w K (dalej: "skarżąca") w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Do skargi na wskazaną wyżej decyzję Prezesa Zarządu PFRON skarżąca dołączyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w przedmiotowej decyzji zawarto błędne pouczenie, zgodnie z którym strona niezadowolona z decyzji mogła, w terminie 14 dni, zwrócić się do Prezesa Zarządu PFRON z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z 17 kwietnia 2019 r. organ poinformował skarżącą o ww. błędzie. Pismo zostało odebrane przez sekretarkę skarżącej 23 kwietnia 2019 r., lecz z uwagi na nieobecność Zarządu sekretarka przekazała je Zarządowi dopiero 6 maja 2019 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA wskazał, że pismem z dnia 17 kwietnia 2019 r. organ powiadomił skarżącą o tym, że w ww. decyzji zawarto omyłkowe pouczenie, a skarżącej od przedmiotowej decyzji przysługiwała skarga do WSA wnoszona za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Zdaniem WSA należało uznać, że błędne pouczenie mogło uprawdopodobnić brak winy strony w uchybieniu terminu, jednak przyczyna ta ustała 23 kwietnia 2019 r., kiedy to organ doręczył skarżącej prawidłową informację o przysługującym środku zaskarżenia. Jak wskazał dalej WSA, od tego dnia rozpoczął się bieg terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Termin ten upłynął 30 kwietnia 2019 r. W związku z powyższym WSA uznał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nadany 6 maja 2019 r., za spóźniony. To zaś spowodowało, że WSA nie rozpoznał wniosku merytorycznie. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca podniosła, że w jej ocenie termin na złożenie skargi do WSA powinien być liczony od dnia otrzymania prawidłowego pouczenia, tj. od dnia 23 kwietnia 2019 r. Jak wskazuje dalej skarżąca, termin powinien upłynąć w dniu 23 maja 2019 r., zaś skarżąca złożyła skargę 6 maja 2019 r., zatem bez uchybienia terminowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zażalenia w niniejszej sprawie jest postanowienie WSA, na mocy którego odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Naczelny Sąd Administracyjny ocenia prawidłowość powyższego rozstrzygnięcia pod kątem zgodności z art. 86 oraz art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, z wyjątkiem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 1 i 3 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy wniosek skarżącej został wniesiony z naruszeniem terminu wynikającego z art. 87 ust. 1 p.p.s.a. Został on bowiem nadany 6 maja 2019 r., podczas gdy termin na jego wniesienie upłynął 30 kwietnia 2019 r. W związku z powyższym wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z 6 maja 2019 r. należało uznać za spóźniony. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie odrzucił przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu. Należy jednocześnie wskazać, że skarżąca w zażaleniu nie kwestionowała powyższych okoliczności, natomiast formułowała żądanie wskazania, od którego momentu biegł termin do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...], w sytuacji gdy prawidłowe pouczenie o przysługujących jej środkach zaskarżenia doręczono stronie 23 kwietnia 2019 r. NSA podkreśla, że kwestia przywrócenia terminu do wniesienia skargi jest odrębną od kwestii liczenia terminu do wniesienia tejże skargi. Tym niemniej NSA wskazuje, że zgodnie z art. 111 § 1a w zw. z § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadku zastosowania trybu przewidzianego ww. przepisem, termin do wniesienia odwołania (powództwa, skargi) nie biegnie od dnia doręczenia pierwotnej decyzji, lecz ulega on przesunięciu i rozpoczyna bieg od dnia doręczenia sprostowania (uzupełnienia) decyzji lub odmowy sprostowania (uzupełnienia) rozstrzygnięcia (v. postanowienia NSA: z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OZ 554/19; z 15 stycznia 2019 r., sygn. akt I GZ 470/18), przy czym dla przesunięcia rozpoczęcia biegu terminu nie jest istotna forma, w jakiej nastąpiło rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 111 k.p.a. (v. M. Dyl, w: Hauser, Wierzbowski, Komentarz do KPA, art. 111, Nb 43, str. 909, Warszawa 2018 r.) Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.