I SA/Gd 1309/14

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 21 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego), skarżąca M. M. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonego odpisu decyzji z dnia 29 października 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia skarżącej III raty podatku od nieruchomości za 2014 r., które to dokumenty referendarz sądowy uznał za wystarczające do oceny sytuacji finansowej skarżącej, ustalono, że poza działką o powierzchni 1.300 m2, zabudowaną domem o powierzchni użytkowej 72 m2 i budynkiem niemieszkalnym o powierzchni użytkowej 21 m2 nie posiada ona innego majątku, jej jedyny dochód stanowi emerytura w wysokości 1.363,60 zł netto miesięcznie, skarżąca zamieszkuje wspólnie z córką, jej mężem i dwojgiem ich małoletnich dzieci, przy czym nie prowadzi z nimi wspólnego gospodarstwa domowego a jedynie córka i jej mąż partycypują w stałych kosztach utrzymania nieruchomości w ½ części, do których zaliczono opłaty za energię elektryczną (160,20 zł), wodę i ścieki (32,53 zł), odpady komunalne (132 zł). Skarżąca dodatkowo ponosi opłaty za telefon i internet, ubezpieczenie na życie (kwartalnie), koszty dojazdów m. in. na zabiegi lecznicze (rehabilitacyjne?), wydatki na zakup leków, szczepienia psa oraz wydatki związane z prowadzeniem hodowli drobiu na własne potrzeby (zakupem inwentarza, paszy). Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia faktyczne referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca wykazała, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów skarżącej, które zdaniem referendarza sądowego wystarczają jedynie na zaspokojenie jej bieżących, koniecznych potrzeb. Przyjąć zatem należało, że skarżąca nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Nie posiada ona także składników majątku, które mogłaby spieniężyć a uzyskane ze sprzedaży środki przeznaczyć na ten cel. Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.