II SA/Wr 496/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi Z.D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) na rzecz radcy prawnego L.S.–G. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. organ stosując art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...]. W uzasadnieniu przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania, wszczętego na wniosek J. i A.J., właścicieli tego lokalu. Wyrokiem sądu powszechnego orzeczono eksmisję skarżącego z tego lokalu, która została wykonana przez Komornika w dniu 29 kwietnia 2013 r. Jak ustalono, gmina wskazała skarżącemu lokal socjalny. Jak oświadczył skarżący, nie wymelduje się z lokalu dobrowolnie. Podał adres do korespondencji. Organ przytoczył treść art. 15 ust. 2 ustawy i przedstawił wykładnię pojęcia opuszczenia lokalu. Według protokołu z czynności komornika lokal zastano pusty, bez żadnych ruchomości. Wynika z tego, że skarżący opuścił lokal jeszcze przed wykonaniem wyroku eksmisyjnego. Nie ma on możliwości powrotu do tego lokalu. W przypadku eksmisji nie jest wymagana cecha dobrowolności opuszczenia lokalu. Organ omówił skutki decyzji w nawiązaniu do treści obowiązku meldunkowego. W odwołaniu skarżący kwestionował jedynie określenie mieszkania jako lokalu, co było bez znaczenia. W skardze do sądu administracyjnego skarżący nadal sprzeciwiał się wymeldowaniu. Nie przedstawił argumentacji prawnej, a jedynie kwestionował słuszność wyroku eksmisyjnego i podkreślał skutki decyzji dla sytuacji życiowej skarżącego. Decyzja oznacza niczym nieuzasadnioną represję władz, pozbawia go miejsca zamieszkania, w którym przebywał od urodzenia. Podstawowy wywód skargi to uzasadnienie poglądu, że pojęcie lokal zostało użyte niewłaściwie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 93 ustawy z 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz.U. Nr 167, poz. 1131) oraz art. 90 tej ustawy i art. 69 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2015 r., poz. 388), postępowanie w nin. sprawie o wymeldowanie prowadzone było przez organy trafnie na podstawie ustawy dotychczasowej. Zgodnie z art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek właściciela lokalu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W ustalonych przez organ, należycie udokumentowanych i niekwestionowanych przez skarżącego okolicznościach faktycznych nin. sprawy, przepis ten został zastosowany w sposób prawidłowy. Skarżący niewątpliwie opuścił lokal w sposób trwały. Wykonanie wyroku eksmisyjnego pozbawia znaczenia przesłankę dobrowolności opuszczenia lokalu (wyroki IV SA/Po 94/14, II SA/Sz 663/13, II OSK 2145/12, II SA/Ol 692/13, II SA/Po 517/13, II SA/Ke 605/10, III SA/Kr 396/10 i 88/10, IV SA/Wa 268/09, II OSK 1575/08, II SA/Gl 874/08, III SA/Łd 827/07, V SA 1398/02). Kwestie poruszone w skardze nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, jako wyrażenie odczuć skarżącego pozostających bez związku z przesłankami stosowania, a nawet skutkami stosowania art. 15 ust. 2. Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącego z urzędu złożył oświadczenie wymagane zgodnie z § 16 rozporządzenia z 28 września 2002 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 490), co umożliwiło Sądowi orzeczenie zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. Wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 p.p.s.a., należało zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.