II GSK 5375/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Jakuba K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Jakuba K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 153/16 w sprawie ze skargi Jakuba K. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016 r. oddalił skargę Jakuba K. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Od powyższego wyroku Jakub K. wniósł skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Skarżący złożył dodatkowo wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż jej wykonanie grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, że na chwilę obecną nie posiada wystarczających dochodów, którymi mógłby pokryć kwotę zobowiązania. Dochód jaki osiągnął w 2015 roku to 19.523,10 zł. Wskazał, że firma budowlana, którą prowadzi, realizuje w chwili obecnej zlecenia którymi potencjalnie mógłby pokryć zobowiązania wobec organu, jednakże wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż zawarte kontrakty mogą zostać rozwiązane (w szczególności w przypadku zajęcia maszyn budowlanych). Jednocześnie nieodwracalnym skutkiem wszczęcia tego postępowania będzie ewentualne nieudzielanie bądź wypowiedzenie kredytów obrotowych w firmie. Wszystkie wskazane zagrożenia mogą doprowadzić na koniec do złożenia wniosku o upadłość, co skutkować będzie pogorszeniem sytuacji wierzycieli i zaprzestania funkcjonowania działalności gospodarczej skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu skargi sąd może jednakże na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślenia wymaga, że skarżący winien wykazać spełnienie ww. przesłanek już we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. We wskazanym wniosku konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn.akt GZ 138/04). O znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi zatem w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na Skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i wykazanie adekwatnego związku przyczynowego między wykonaniem decyzji przed zakończeniem postępowania jej sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie wystarczy zatem, jak w rozpoznawanej sprawie, poprzestanie Skarżącego na ogólnych twierdzeniach, że Skarżący "realizuje w chwili obecnej zlecenia którymi potencjalnie mógłby pokryć zobowiązania wobec organu", "Jednakże wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż kontrakty zawarte mogą zostać rozwiązane w szczególności w przypadku zajęcia maszyn budowlanych" oraz "ewentualne nieudzielanie bądź wypowiedzenie kredytów obrotowych w firmie". Ogólnikowe twierdzenia, iż wykonanie decyzji doprowadzić może do upadłości Skarżącego, nawet w odniesieniu do dokumentacji w postaci załączonego do wniosku zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku 2015, nie są wystarczające do dokonania przez Sąd wszechstronnej oceny jego sytuacji w świetle przesłanek warunkujących zastosowanie wobec wnioskodawcy ochrony tymczasowej. Oczywistym jest, że każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza automatycznie, że zapłata należności będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę oraz skargę kasacyjną znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z tej przyczyny, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.