IV SA/Gl 1380/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi U. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego uchyla zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił przyznania U.R. zasiłku okresowego. Na skutek odwołania strony, zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w trybie art. 134 k.p.a. stwierdziło, że odwołanie to zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Kolegium ustaliło, że decyzja pierwszej instancji została stronie doręczona w sposób określony w art. 44 k.p.a. z dniem 3 czerwca 2011 r. Po sprostowaniu tego postanowienia z ustaleń Kolegium wynika też, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 17 czerwca 2011 r., podczas gdy faktycznie zostało ono złożone w dniu 24 czerwca 2011 r., przy czym strona nie domagała się przywrócenia terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego U.R. zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z procedurą administracyjną oraz bez oparcia w stanie faktycznym. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podał m. in., że przesyłka z decyzją była przez doręczyciela dwukrotnie awizowana w dniach 19 i 27 maja 2011 r., lecz strona jej nie podjęła, a po odbiór decyzji zgłosiła się w MOPS w C. w dniu 9 czerwca 2011 r. Jednak decyzją uznano za doręczoną już w dniu 3 czerwca 2011 r., co czyni spóźnionym odwołanie złożone w dniu 24 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem okoliczności sprawy przemawiają przeciwko legalności zaskarżonego postanowienia. W szczególności zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że przesyłka z decyzją została skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Otóż z "adnotacji urzędowej" z dnia 9 czerwca 2011 r. (k. 58 akt) wynika, że decyzja nie była doręczana przez pocztę, lecz przez pracownika MOPS w C. W takim przypadku art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga, by pismo było złożone na okres 14 dni w urzędzie właściwej gminy (miasta), o czym należy adresata zawiadomić w sposób określony w § 2 tego artykułu. Tymczasem z dokumentów nie wynika, by czynności te zostały prawidłowo wykonane. Mianowicie w owej notatce podaje się, że skarżąca nie zgłosiła się po odbiór decyzji do "ośrodka", co oznacza, że decyzja nie została złożona w Urzędzie Miasta C., lecz w siedzibie MOPS, który nie jest miejscem wymienionym w art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a. Niezależnie od tej przyczyny bezskuteczności działań organu pierwszej instancji należy zauważyć, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje nieskorygowany druk, zgodnie z którym przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP, o czym zawiadomiono adresata. Skrót UP z pewnością nie może oznaczać Urzędu Miasta, a należy sądzić z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że chodzi o Urząd Pocztowy, w którym jednak decyzji nie składano (do czego zresztą pracownik MOPS nie byłby uprawniony). Pracownik ten potwierdził więc na tym dokumencie błędne dane, w oparciu o które nie można uznać, że doszło do fikcji skutecznego doręczenia decyzji według art. 44 § 4 k.p.a. Tym samym wykazane prawidłowe doręczenie nastąpiło dopiero w dniu 9 czerwca 2011 r., a w takim razie, przy uwzględnieniu Święta Bożego Ciała w dniu 23 czerwca 2011 r., odwołanie wniesione przez skarżącą w dniu 24 czerwca 2011 r. nie uchybiło terminu z art. 129 § 2 k.p.a. O ile zatem nie ujawnią się inne okoliczności faktyczne w powyższym zakresie, organ odwoławczy przystąpi do merytorycznego rozpatrzenia odwołania. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o "wyznaczenie nowego terminu posiedzenia", gdyż okoliczności w nim podniesione nie uzasadniały odroczenia rozprawy, a brak danych w osobie pełnomocnika skarżącej uniemożliwiał zawiadomienie go o terminie rozprawy. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono, jak w sentencji. mw