II SA/Op 302/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE J. S. pismem z dnia 16 kwietnia 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...], Nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich z tytułu osadzenia w obozach "Polenlager" na Śląsku. W skardze zawarł żądania: uchylenia zaskarżonej decyzji, przyznania mu uprawnień kombatanckich oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Pismem procesowym z dnia 29 maja 2007 r., Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Uzasadniając wniosek organ podał, że w wyniku ponownej analizy akt sprawy, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzją z dnia 24 maja 2007 r. uchylił decyzję własną z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] oraz przyznał J. S. uprawnienia kombatanckie jako osobie podlegającej represjom stanu wojennego, określonym w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przy piśmie z dnia 4 czerwca 2007r. doręczył skarżącemu odpis w/w pisma procesowego organu, a także wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, wpisu od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie Sądu w zakreślonym terminie, J S. w piśmie z dnia 20 czerwca 2007 r. podniósł, iż jego żądania zawarte w skardze, dotyczące uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przyznania mu uprawnień kombatanckich, wobec uchylenia przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zaskarżonej decyzji, stały się nieaktualne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Do warunków wymaganych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie:" P.p.s.a.", do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z art. 230 § 1 i 2 od skargi pobiera się wpis, który w niniejszej sprawie, według przepisu § 2 ust. 3 pkt 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), jest wpisem stałym i wynosi 200 złotych. W myśl bowiem przywołanego § 2 ust. 5 rozporządzenia, wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Nieuiszczenie wpisu od skargi, skutkuje wezwaniem skarżącego przez Sąd w wyznaczonym terminie oraz w razie jego niezachowania – odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Pismo Sądu wzywające do uiszczenia wpisu od skargi zostało skutecznie doręczone w dniu 14 czerwca 2007 r. Wskazany przez Sąd siedmiodniowy termin upłynął zatem w dniu 21 czerwca 2007 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu i nie uiścił wymaganego wpisu. Zważyć należy, iż wprawdzie pismem procesowym z dnia 20 czerwca 2007r.skarżący cofnął skargę, jednak czynność ta nie mogła spowodować przewidzianego w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skutku w postaci umorzenia postępowania, gdyż skarga zawierała braki formalne, co przesądziło o tym, że postępowanie sądowoadministracyjne nie zostało skutecznie wszczęte, a zatem nie mogło zostać umorzone. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Mając zatem na względzie powyższe, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.