I OZ 716/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 4 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. K. – R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1696/10 o odmowie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie w sprawie ze skargi R. K. – R. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1696/10 odmówił R. K. – R. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. We wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych skarżąca wskazywała m.in., że z uwagi na trudną sytuację materialną nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Wskazywała, że jest w podeszłym wieku, a jej stan zdrowia jest bardzo zły – jest przewlekle chora. Ponadto stwierdziła, że posiada dochód miesięczny w wysokości 2700,00 (dwa tysiące siedemset) złotych z tytułu emerytury. Jest również właścicielką mieszkania o powierzchni [...] m². Wojewódzki Sąd Administracyjny odmawiając skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie stwierdził, że nie wykazała ona, iż znajduje się w sytuacji materialnej i rodzinnej uzasadniającej przyznanie jej tego prawa. Sąd I instancji wskazał na uzyskiwany dochód skarżącej w wysokości 2700,00 (dwa tysiące siedemset) złotych, który w ocenie sądu świadczy o tym, że skarżąca nie jest osobą ubogą, pozbawioną środków do życia. Sąd stwierdził, że sytuacji skarżącej nie można utożsamiać z sytuacją osób pozbawionych zupełnie środków do życia lub posiadających środki niewielkie, wystarczające jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Sąd podkreślił, że skarżąca powołując się na wysokie koszty związane ze swoim leczeniem, nie przedstawiła jednocześnie rachunków na ich potwierdzenie, natomiast załączone karty informacyjne i wypisowe leczenia szpitalnego w ocenie Sądu nie mogą stanowić wystarczającego dowodu na stwierdzenie, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd wskazał, że skarżąca na dzień 9 lipca 2011 r. posiadała dostępne środki finansowe na swoim koncie w kwocie 4858,89 (cztery tysiące osiemset pięćdziesiąt osiem 89/100) złotych. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1696/10, na podstawie art. 246 §1 pkt 2) i art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 246 §1 pkt 1) i 2) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odmowę zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych w całości, w sytuacji gdy spełnione są wszelkie przesłanki uzasadniające całkowite zwolnienie skarżącej z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W głównych motywach zażalenia wywodzono, że dochody skarżącej pozwalają na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb skarżącej. Na tych podstawach wniesiono o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zwolnienie skarżącej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 §1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) "Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania". W zaskarżonym postanowieniu Sąd w pełni prawidłowo ocenił stan rodzinny, majątek i dochody skarżącej, czyniąc kryterium swojej oceny właściwą normę prawną, tj. wynikającą z ww. przepisu. Prawo pomocy przyznawane jest osobom (fizycznym, prawnym), które wykażą, że rzeczywiście tej pomocy potrzebują. Pomimo wezwania skarżącej zarządzeniem z dnia 4 lipca 2011 r. do usunięcia braków wniosku poprzez złożenie m.in. dokumentów odzwierciedlających wysokość ponoszonych wydatków związanych z leczeniem - z przesłanych przez skarżącą dokumentów nie wynika, że utrzymanie jej dozna uszczerbku w związku z poniesionymi kosztami sądowymi. Z załączonych do wniosku dokumentów nie wynika w szczególności, że koszty utrzymania skarżącej przewyższają jej dochody. Wynika z nich przede wszystkim, że skarżąca jest w podeszłym wieku i poddaje się leczeniu schorzeń ortopedycznych. Z załączonych wyciągów z konta skarżącej wynika ponadto, że w okresie od 9 kwietnia 2011 r. do 29 czerwca 2011 r. skarżąca dwukrotnie dokonywała transakcji kartą bankową w aptece, na łączną kwotę około 350,00 (trzysta pięćdziesiąt) złotych, co jednocześnie świadczy o tym, że skarżąca nie potwierdziła deklarowanych kosztów związanych z leczeniem. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, oceniając sytuację skarżącej, należy mieć również na uwadze stały, miesięczny dochód skarżącej w wysokości 2700,00 (dwa tysiące siedemset) złotych. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.