II SA/Go 523/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 3 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej jako u.d.i.p.) i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. , 256, obecnie tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako k.p.a.), w związku z art. 22 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2072) Prezes Sądu Rejonowego odmówił R.S. udzielenia żądanej informacji publicznej poprzez: przesłanie zanonimizowanych orzeczeń wraz z uzasadnieniami wydanych w roku 2017, zarejestrowanych w rep. C z symbolem 029. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] listopada 2020r. R.S. wystąpił do organu o nadesłanie kopii "wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanymi w roku 2017 rejestrowanych w repertorium C pod symbolem 029". Pismem z [...] grudnia 2020 r. wnioskodawca został wezwany do wykazania, że uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. Wnioskodawca w piśmie z [...] grudnia 2020 r. poinformował, że nie zgadza się z zakwalifikowaniem żądanej informacji do informacji przetworzonej. Jednocześnie nie wskazał w piśmie, w jaki sposób uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, i stwierdził, iż wobec braku wykazania przez wnioskodawcę w jakim zakresie uzyskanie przez niego żądanej informacji miałoby być szczególnie istotne dla interesu publicznego, uzasadniona jest odmowa udzielenia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. Rozstrzygając w przedmiocie kwalifikacji żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej jako informacji przetworzonej, organ wyjaśnił, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Organ podał, iż ze względu na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Organ wskazał także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 grudnia 2018 r. (sygn. akt: SK 27/14), w którym stwierdzono, iż "informacja prosta staje się informacją przetworzoną, jeśli po przeprowadzeniu czynności na informacji prostej powstaje nowa informacja, której przedtem nie miał podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. (...) Informacja publiczna przetworzona to zatem taka informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych na podstawie posiadanych informacji prostych". Ponadto, Trybunał uznał, iż niemożliwość sprawnego i szybkiego realizowania tych kompetencji, w związku z koniecznością zaangażowania sił i środków w celu przygotowania informacji przetworzonej, również powinna być brana pod uwagę podczas oceny ustawowej przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, jako przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej przetworzonej. Organ podkreślił, że aktualnie nie posiada objętej wnioskiem informacji w kształcie żądanym przez stronę. W systemie informatycznym, jakim dysponuje sąd, nie zostały stworzone dokumenty w postaci zanonimizowanych orzeczeń wraz z uzasadnieniami. Jak podał organ z analizy danych zawartych w systemie Sędzia-2 wynika, że wyroków wraz z uzasadnieniami w sprawach spełniających kryteria żądane przez wnioskodawcę, zostało wydanych sześć. W systemie tym, o ile obejmuje on żądane dane, możliwe jest odtworzenie treści oryginalnych dokumentów, które wymagają przeprowadzenia dodatkowych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych. Podobnie jak w przypadku dokumentów, które nie zostały "wprowadzone" do systemu, konieczne jest wyszukanie odpowiednich akt spraw w archiwum sądowym, tak również praca z dokumentami znajdującymi się w systemie, wymaga przeprowadzenia czynności analitycznych, co związane jest z istotnym wkładem intelektualnym oraz czasowym. Dodatkowo udzielenie żądanej informacji wymaga odpowiedniego jej przygotowania, polegającego w szczególności na usunięciu danych osobowych, tzw. anonimizacji, co powoduje konieczność zaangażowania znacznych sił i środków technicznych, z uwagi na przekształcenie wielu stron dokumentów. Taki nakład środków i zaangażowania pracowników, zdaniem organu, negatywnie wpłynąłby na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na sąd. Organ zauważył, że udostępnienie informacji (przetworzonej) w postaci oczekiwanej przez wnioskodawcę musi być poprzedzone procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku - w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca, co w konsekwencji odrywa podmiot zobowiązany do jej udzielenia od przypisanych mu kompetencji i zadań. Organ wyjaśnił, iż w celu przygotowania zanonimizowanych wyroków z uzasadnieniami konieczne byłoby oddelegowanie pracownika, który pracując na dokumentach w wersji elektronicznej szczegółowo przeanalizowałby treść każdego wyroku i każdego uzasadnienia, w celu ustalenia tych ich fragmentów, które zawierają dane osobowe, w tym również dane szczególnie wrażliwe, informacje umożliwiające ustalenie takich danych osobowych, informacje o życiu prywatnym osób fizycznych, informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, informacje niejawne oraz inne tajemnice prawnie chronione, a w dalszej kolejności te fragmenty zanonimizował. Jest to proces bardzo pracochłonny, zarówno w płaszczyźnie organizacyjnej, jak i intelektualnej, skutkujący wprost ograniczeniem możliwości realizacji podstawowych zadań pracowników organu. W aktualnej sytuacji - biorąc pod uwagę utrudnienia w działalności organu w trakcie epidemii Covid-19, w tym również sytuację kadrową organu, wobec działania przy ograniczonej liczbie urzędników, i powszechnie znanych problemach z zapewnieniem bieżącego funkcjonowania jednostki, organ uznał, iż nie jest możliwe oddelegowanie pracownika w celu przygotowania dokumentów żądanych przez wnioskodawcę, bowiem miałoby to wpływ na zakres realizowanych zadań przez Sąd, w szczególności Wydział I Cywilny. Dodatkowo organ zauważył, że przedmiotowy wniosek obejmuje dane za cały 2017 rok, a jednocześnie na skutek wcześniej złożonych wniosków, wnioskodawca już uzyskał analogiczne dane dotyczące lat 2016 ([...] marca 2020 r. - [...]) i 2018 ([...] czerwca 2020 r. - [...]). Ponadto organ stwierdził, iż działanie wnioskodawcy może być oceniane przynajmniej jako nadużycie prawa do informacji publicznej, w szczególności w sytuacji, gdy wnioskodawca - na wezwanie organu - nie wskazuje szczególnego interesu publicznego. R.S. złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji, w którym wniósł o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy organowi I instancji, celem jej ponownego rozpoznania. Uzasadniając odwołanie wskazał, że jego zdaniem informacja publiczna w postaci sześciu wyroków wraz z uzasadnieniem, nie stanowi informacji przetworzonej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Prezes Sądu Okręgowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy za istotne w rozpoznawanej sprawie uznał rozstrzygnięcie, czy żądana przez odwołującego informacja publiczna stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu u.d.i.p., czy też jest informacją prostą. Organ podkreślił, że za informację przetworzoną uznaje się wyodrębnienie (wyselekcjonowanie po analizie posiadanych zbiorów) informacji prostych ze zbiorów informacji znajdujących się w posiadaniu zobowiązanego i przygotowanie ich do udostępnienia, jeżeli wymagają podjęcia działań twórczych i analitycznych, opracowania zestawień, list lub wykazów czy odpowiedniego zredagowania, których efektem końcowym jest jakościowo nowa informacja (dotychczas samoistnie nieistniejąca), a nawet sporządzenie wielu kserokopii dokumentów wymagających podjęcia działań organizacyjnych oraz zaangażowania środków i osób (por. M. Jabłoński, Udostępnienie przetworzonej informacji publicznej, Wrocław 2015 r., s. 114, 126, 133 i nast.). Dalej organ wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11, w myśl którego uzyskanie przetworzonej informacji publicznej wiąże się z poniesieniem określonych środków zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa. W związku z tym udzielanie informacji publicznej przetworzonej podmiotom, które nie zapewniają, iż zostanie ona wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania organów państwa, przemawia za przyjęciem, iż po stronie nie występuje interes publiczny uzasadniający udzielenie im żądanej informacji. Organ wskazał także, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona. Następnie, podobnie jak organ I instancji, organ odwoławczy wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2018 r. (sygn. akt SK 27/14). Organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji uznania informacji za informację przetworzoną, co do zasady wnioskodawca nie traci prawa do jej uzyskania. Skorzystanie z tego prawa zostaje jednak uzależnione od wykazania przez niego istnienia szczególnego interesu publicznego. Organ II instancji podał, iż na dzień wpłynięcia wniosku nie istniały i nie istnieją dokumenty w formie, w której mogłyby zostać dopiero przygotowane. Organ, powołując się na doświadczenia z rozpatrywania tego typu wniosków, wskazał, że w celu przygotowania w/w dokumentów, w postaci sześciu zanonimizowanych wyroków wraz z uzasadnieniem, organ I instancji musiałby oddelegować jednego swojego pracownika, który będzie musiał podjąć następujące czynności: 1) przygotować wnioski o wydanie z archiwum akt sześciu spraw, 2) pobrać akta sześciu spraw z archiwum,3) odszukać w aktach każdej sprawy - jej wyrok wraz z uzasadnieniem, 4) skserować każdy z sześciu wyroków wraz z jego uzasadnieniem, w celu dokonania czynności opisanych w punkcie 5 i 6, 5) szczegółowo przeanalizować treść każdego wyroku i każdego uzasadnienia, w celu ustalenia tych ich fragmentów, które zawierają dane osobowe, w tym również dane szczególnie wrażliwe, informacje umożliwiające ustalenie takich danych osobowych, informacje o życiu prywatnym osób fizycznych, informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, informacje niejawne oraz inne tajemnice prawnie chronione, 6) zanonimizować na skserowanej treści każdego z sześciu wyroków wraz z uzasadnieniem, te ich fragmenty, o których mowa w punkcie 5, 7) po zakończeniu procesu anonimizacji, ponownie skserować każdy z sześciu wyroków wraz z uzasadnieniem (w celu ich wysłania wnioskodawcy; jeden egzemplarz każdego z sześciu przygotowanych dokumentów, musi być pozostawiony w aktach sprawy), 8) przygotować pismo przewodnie i przygotować jego wysyłkę wraz ze zanonimizowanymi wyrokami i ich uzasadnieniami. W ocenie organu II instancji, każdy z żądanych przez odwołującego się wyroków wraz z uzasadnieniem, posiada szacowaną objętość około kilkudziesięciu stron (średnio ok. 25 stron), w którym każda linijka tekstu musi być szczegółowo przeanalizowana, w zakresie dokonania czynności opisanych w punkcie 5 i 6. Zatem, do przygotowania żądanych dokumentów organ I instancji musiałby oddelegować jednego pracownika, który przygotuje wnioski do archiwum, pobierze akta sześciu spraw z archiwum, odszuka w aktach wyroki wraz z uzasadnieniem, skserują dwukrotnie ok. 150 stron dokumentów (6 wyroków x śr. 25 stron), dokona szczegółowej analizy ich treści, a następnie anonimizacji oraz przygotuje dokumenty do wysyłki. Szacowany czas wykonania tych czynności to ok. 1-2 dni robocze. Organ II instancji podzielił stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego, że wyodrębnienie wnioskowanych informacji i ich przekazanie zgodnie ze wskazanymi kryteriami i w możliwej formie, będzie procesem bardzo pracochłonnym, zarówno w płaszczyźnie organizacyjnej, jak i intelektualnej. Konieczność zaangażowania sił i środków w tym zakresie niewątpliwie wpłynie i czasowo ograniczy zakres realizowanych zadań przez Wydział Cywilny Sądu Rejonowego, tj. np. na obsługę wyznaczonych rozpraw, proces stwierdzania prawomocności orzeczeń, kierowanie korespondencji do stron postępowań sądowych, itd. Zatem zdaniem organu, przedmiot żądanych informacji wskazuje, że dotyczy on informacji przetworzonej. Następnie organ II instancji wskazał, iż pomimo wezwania wnioskodawca nie wykazał swoich indywidualnych, realnych i konkretnych możliwości wykorzystania dla dobra ogółu - informacji publicznej, której przygotowania się domaga. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż strona po raz kolejny złożyła organowi I instancji wniosek o udostępnienie informacji publicznych, które muszą zostać specjalnie dla niego przygotowane. Na skutego wcześniej złożonych wniosków uzyskał on już analogiczne dokumenty za lata 2016 i 2018. Zdaniem organu II instancji, odwołujący się składając kolejne wnioski, próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej, dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji. Składane przez stronę wnioski, mają na celu wywołanie dolegliwości u adresata, w postaci utrudnienia w funkcjonowaniu Sądu Rejonowego. Według organu opisane nadużycie absorbuje organ I instancji, jego siły i środki, co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa. Organ II instancji podziela stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego, że opisane nadużycie prawa jest szczególnie dokuczliwe w czasie epidemii Covid-19, kiedy to organ ma w swoim urzędzie szczególnie trudną sytuację kadrową, co stwarza istotne problemy z zapewnieniem bieżącego funkcjonowania jednostki. Reasumując organ za prawidłowe uznał ustalenie przez organ I instancji, że żądane informacje publiczne, stanowią informację przetworzoną, której uzyskanie uzależnione jest od wykazania istnienia szczególnego interesu publicznego. W konsekwencji, mając na uwadze przedmiot złożonego wniosku, jak również stanowisko wnioskodawcy, organ nie ustalił w ramach zakończonego postępowania, aby w niniejszej sprawie wystąpiły takie przesłanki szczególnego znaczenia dla interesu publicznego, które stanowiłyby podstawę do przekazania wnioskowanych informacji publicznych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Zdaniem strony informacje objęte jego wnioskiem nie stanowią informacji przetworzonej. Dodał przy tym, iż anonimizacja jest wykonywana przy użyciu programu komputerowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 października 2021 r. skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i dodał, że jego zdaniem uzasadnienia do wyroków objętych jego wnioskiem nie są obszerne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2021, poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2019 r., poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie, jest decyzja Prezesa Sądu Okręgowego utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego o odmowie udostępnienia informacji publicznej, której domagał się skarżący we wniosku z dnia [...] listopada 2020 r. o udostępnienie wyroków wraz z ich uzasadnieniami, zrejestrowanych w rep. C, wydanych w 2017 r. w sprawach o symbolu 029. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania, stanowiąc rozwinięcie prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, określonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., niewątpliwie Prezes Sądu Rejonowego, do którego został skierowany wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2020 r. - jako organ sądu (art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo ustroju sądów powszechnych – tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 2072 ze zm.) - jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępnienia informacji publiczne. W niniejszej sprawie bezsporny pozostaje także publiczny charakter informacji objętych wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2020 r., w którym R.S. domagał się od Prezesa Sądu Rejonowego udostępnienia kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanych w tym sądzie w 2017 r. w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 029. W orzecznictwie nie budzi żadnych wątpliwości, że wyroki sądowe są jawne i wraz z uzasadnieniami (jako integralną ich częścią) stanowią informację publiczną. Treść orzeczenia sądu stanowi przy tym nie tylko informację o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ale stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. jest także rodzajem informacji dotyczącej treści i postaci dokumentu urzędowego (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., I OSK 1106/16; z 16 stycznia 2018 r., I OSK 784/16). Podstawę zaskarżonej decyzji, jak wynika to z ich treści, stanowił art. 16 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W myśl tego pierwszego przepisu odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organy obu instancji uznały w przedmiotowej, iż informacja publiczna, której skarżący domagał w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. jest informacją przetworzoną. Z powyższą oceną nie zgadza się skarżący, według którego informacja objęta jego wnioskiem stanowi informację prostą. Powyższa kwalifikacja ma istotne znaczenie, gdyż w razie przyjęcia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, konieczne staje się rozstrzygnięcie drugiej kwestii, a mianowicie czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organy w rozpoznawanej sprawie nie stwierdziły, że uzyskanie przez skarżącego informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w szczególności mając na uwadze brak wykazania w/w przesłanki przez skarżącego. Pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p. Stąd też konieczność odwołania się do rozumienia tego pojęcia wypracowanego w orzecznictwie. W uzasadnieniu wyroku NSA z 21 października 2016 r., I OSK 446/15, sumującego poglądy orzecznicze w tym zakresie, wskazano, iż informacja przetworzona to taka informacja, która: 1. w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste; 2. jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów; 3. jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu; 4. może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego; 5. nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją – informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona; 6. której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż zasadnie organy obu instancji uznały, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji przetworzonej, mając na uwadze powyżej przedstawione rozumienie tego pojęcia. Skarżący domagał się udostępnienia wyroków wraz z ich uzasadnieniami, zrejestrowanych w rep. C, wydanych w 2017 r. w sprawach o symbolu 029, do którego kwalifikowane są sprawy dotyczące odszkodowania z tytułu odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy publicznych podległych Ministerstwu Sprawiedliwości innych niż zakłady karne, zgodnie z załącznikiem nr 2 do zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz.Urz.MS z 2019 r., poz. 138). Prawdą jest, że samo udostępnienie odpisu wyroku wraz uzasadnieniem, nawet jeśli miałoby się wiązać z dokonaniem jego anonimizacji, stanowi zasadniczo udostępnienie informacji prostej, bowiem nie polega na wytworzeniu nowej jakościowo informacji, a jedynie udostępnieniu informacji już istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Jednakże sytuacja ta ulega zmianie w chwili, gdy wniosek dotyczy pewnego zbioru informacji prostych, który to zbiór należy utworzyć wedle kryteriów wskazanych we wniosku, czyli tak jak w niniejszej sprawie ze zbioru spraw zarejestrowanych w rep. C, wyodrębnić jedynie, które dotyczą spraw o odszkodowania z tytułu odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy publicznych podległych Ministerstwu Sprawiedliwości innych niż zakłady karne. Takie działanie wymaga już pewnego wysiłku ze strony organu udostępniającego informację, w celu ich wyszukania, zebrania i opracowania. Jak wskazano powyżej, dokonanie takiej analizy i podjęcie szeregu czynności w celu wykonania wniosku o udostępnienie szeregu informacji prostych stanowi już patrząc całościowo – udostępnienie informacji przetworzonej (por. wyrok WSA z 13 października 2020 r., IV SA/Po 462/20). Co prawda, jak ustaliły organy, wniosek skarżącego dotyczył łącznie sześciu wyroków z uzasadnieniami, jednak organy wskazały, iż mimo to w celu realizacji żądania wnioskodawcy potrzebne jest wyszukanie, pobranie z archiwum i przygotowanie orzeczeń, następnie animimizacja, która wbrew stanowisku skarżącego nie jest dokonywana przy prostym użyciu programu komputerowego. Nawet bowiem jeśli możliwe jest przeprowadzenie tego za pośrednictwem specjalnych programu komputerowego, konieczne jest każdorazowe sprawdzenie prawidłowości tego procesu przez pracownika. Anonimizacja musiałaby skutkować modyfikacją treści uzasadnień w pewnym stopniu, czasem nawet znacznym, a taka ingerencja w treść uzasadnienia orzeczenia sądowego, przekraczająca typową anonimizację, wymaga zwiększonego nakładu czasowego i znacznej ostrożności, by nie pozbawić dokumentu integralności, kompletności i zachować logikę rozumowania sądu. Pamiętać bowiem należy, że w sprawach o charakterze cywilnym, w tym przypadku o odszkodowanie, konieczne byłoby nie tylko wyeliminowanie z dokumentacji imion i nazwisk stron, świadków, ale celem wyłączenia możliwości identyfikacji stron postępowania, mogłoby okazać się konieczne usunięcie nawet całych fragmentów uzasadnienia, co prowadziłoby w istocie do wytworzenia nowego dokumentu o odmiennej od pierwotnej treści (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2021 r., IV SA/Wr 403/20, wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2021 r., II SA/Kr 923/20). Z kolei analiza każdego ze zanonimizowanych orzeczeń musi odbywać się starannie ze względu na potencjalne skutki ujawnienia informacji wrażliwych. Oznacza to, iż udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji wiązałoby się ze znacznym zaangażowaniem osobowym i dużą czasochłonnością, powodując oddelegowanie i zaangażowanie do przygotowania tej informacji pracownika, jak wyliczył organ przynajmniej na 1 dzień. Powyższe zaś odbyłoby się kosztem realizacji zasadniczego celu do jakiego został powołany Sąd Rejonowy, a mianowicie sprawowanie wymiaru sprawiedliwości. W świetle powyższych okoliczności zdaniem Sądu zasadne było wezwanie skarżącego przez organ I instancji pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. do wskazania, że uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - w terminie 7 dni pod rygorem odmowy udostępniania informacji publicznej. Za okoliczność szczególnie istotną dla interesu publicznego należy uznać taką, jak podkreśla się w judykaturze, która - ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób okoliczności rozstrzygania i późniejszej realizacji - w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. Istotne jest bowiem to, czy udostępniana określona informacja jest przetworzona, ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców oraz czy jej udostępnienie może mieć realne znaczenie dla poprawy funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na jego poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., I OSK 1870/10, LEX nr 951999; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2010 r., II SA/Wa 927/10, LEX nr 755489). Ponadto badając istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, uwzględnić należy intencje wnioskodawcy i wskazany przez niego cel oraz istotę i charakter żądanej informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2010 r., II SA/Wa 927/10, LEX nr 755489). Dlatego wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wyjaśnić, w jaki sposób zamierza ją wykorzystać dla ochrony szczególnie uzasadnionego interesu publicznego (zob. wyroki NSA: z 9 grudnia 2010 r., I OSK 1768/10, LEX nr 1612055; z 7 grudnia 2010 r., I OSK 1737/10, LEX nr 745157). W rozpatrywanej sprawie skarżący odpowiedział wprawdzie na powyższe wezwanie organu I instancji w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r., jednakże ograniczyło się ono do wskazania, iż nie zgadza się z zakwalifikowaniem żądanej informacji jako informacji przetworzonej, gdyż zanonimizowanie wyroków i ich uzasadnień nie może stanowić o przetworzeniu informacji publicznej. Nie wyjaśnił jednak ani w tym piśmie, ani w odwołaniu, ani też w skardze czemu miałyby służyć żądane informacje. Również mając na względzie przesłanki natury obiektywnej oraz charakter żądanej informacji publicznej nie sposób uznać, aby jej uzyskanie przez skarżącego, a następnie wykorzystanie mogło wpłynąć na poprawę i usprawnienie działania wymiaru sprawiedliwości. Wręcz przeciwnie można uznać, iż odbyłoby się to kosztem realizacji zasadniczego celu, do którego powołany jest Sąd Rejonowy. Stąd skarżący nie spełnił wymogu udostępnienia informacji przetworzonej określanej w art. 3 ust. 1 pkt u.d.i.p., a w konsekwencji zasadnie organy odmówiły mu udostępnienia żądanej informacji. Niepozbawione są także racji sugestie organów, zmierzające do określenia działań skarżącego jako noszących znamiona nadużycia prawa do informacji publicznej. Organy wskazały na okoliczność kierowania przez skarżącego do organu podobnych wniosków już wcześniej, w odpowiedzi na które w 2020 r. organ udostępnił skarżącemu podobne informacje jak objęte wnioskiem z 30 listopada 2020r., tyle że dotyczące innych lat. W powyższej kwestii stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku (sprawa ze skargi R.S.) z dnia 7 października 2021r., III OSK 3900/21. NSA wskazał, iż "Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega zatem na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska i dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15).Wprawdzie w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji, a zatem brak jest jakichkolwiek ograniczeń zarówno co do liczby, jak i jakości żądanej informacji. Taki stan rzeczy powoduje jednak, że w praktyce bardzo często dochodzi do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają z ustawy, ani tym bardziej z Konstytucji RP oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa, składającego się z leżących u jego fundamentów wartości i zasad aksjologicznych (...). W każdym indywidualnym przypadku zachowanie skarżącego wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być zatem oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach należy również uwzględnić płynące wobec niego wartości, a przede wszystkim nadrzędne zasady." Dodatkowo wskazać należy, iż Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż skarżący przed tutejszym Sądem w 2020 i 2021 r. zainicjował łącznie piętnaście spraw przeciwko Prezesom Sądów w [...] i [...] dotyczących udostępnienia informacji publicznej. Reasumując, Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że żądana przez skarżącego informacja publiczna, z uwagi na jej zakres przedmiotowy i czasowy, miała w istocie charakter informacji przetworzonej. Wnioskodawca - pomimo wezwania - nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w pozyskaniu tych informacji, istnienia wskazanej przesłanki nie dopatrzył się też z urzędu podmiot zobowiązany, zatem zasadnie wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji należało uznać, że prawidłowa jest również zaskarżona decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Powyższe znalazło swój wyraz w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Zauważyć należy jedynie, że Prezes Sądu Okręgowego błędnie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 k.p.a., zamiast prawidłowego art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, albowiem z sentencji i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bezsprzecznie, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest decyzją utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Przytoczenie w/w przepisu w sposób oczywiście błędny w podstawie prawnej decyzji, należy zatem w tym kontekście potraktować jako omyłkę, którą można usunąć w drodze sprostowania decyzji. Nie ulega wątpliwości, iż uzasadnienie powinno być spójne z treścią rozstrzygnięcia zawartego w sentencji (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 9/07). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd działając w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.