I SA/Łd 360/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 23 listopada 2020 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., zawiadomił G.K. o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych zaległości podatkowych z tytułu: podatku dochodowego od osób fizycznych w wys. 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2007 rok, zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. oraz podatku od towarów i usług za IV, IX,XII 2013 roku. W dniu 18 stycznia 2021 r. do organu podatkowego wpłynął sprzeciw, w którym strona podniosła, iż należność w wysokości 522031,80 zł to należność nieistniejąca. W ocenie strony decyzja, w której określono przedmiotowe zobowiązanie jest nieważna, z uwagi na pominięcie w toczącym się postępowaniu podatkowym, jak i w zakresie jej doręczenia ustanowionego przez stronę pełnomocnika. Ponadto, według strony organ podatkowy błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, nie w oparciu o zebrane i posiadane przez siebie dowody, ale własne fantazje i niczym niepotwierdzone przypuszczenia oraz przyjęcie daty sporządzenia wszystkich aktów notarialnych jako datę sprzedaży nieruchomości, pomimo iż sprzedaż miała miejsce na przestrzeni kilku lat. W ocenie strony, jeśli podatnik nie ma możliwości odtworzenia dokumentacji księgowej, koszty jakie poniósł, a jakie związane były z zakończeniem inwestycji, można odtworzyć metodą kosztorysową - czego urząd zaniechał mając ku temu pełne możliwości. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., na podstawie art. 123 § 1, art. 124 i art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) w związku z art. 18i § 7 oraz art. 18t ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego sprzeciwu. W dniu 10 maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga G.K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu co do ujawnienia w Rejestrze Należności Publicznoprawnych określonych wierzytelności. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z kolei zakres właściwości sądów administracyjnych reguluje przepis art. 3 p.p.s.a. W myśl powołanej regulacji, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r., który m.in. na podstawie art. 18i § 7 oraz art. 18t u.p.e.a., stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego przez skarżącego sprzeciwu na zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych określonych wierzytelności. Przepisy regulujące zasady i sposób prowadzenia Rejestru Należności Publicznoprawnych zawarte są w Dziale I Rozdziale 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. I tak, zgodnie z art. 18b § 1 pkt 2 u.p.e.a. w rejestrze gromadzi się informacje o należnościach pieniężnych, podlegających egzekucji administracyjnej, dla których wierzycielem jest naczelnik urzędu skarbowego albo jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli należności te wynikają między innymi z decyzji, postanowienia lub innego orzeczenia, które jest ostateczne. Przed wprowadzeniem danych do rejestru, wierzyciel doręcza zobowiązanemu zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze (art. 18c § 1 u.p.e.a.). Od dnia doręczenia ww. zawiadomienia, zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu (art. 18i § 1 pkt 1 i § 3 u.p.e.a.). Prawo to przysługuje wyłącznie, gdy zobowiązany kwestionuje istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie (art. 18i § 5 u.p.e.a.). Sprzeciw wnosi się do wierzyciela (art. 18i § 2 u.p.e.a.). Na postanowienie wierzyciela o odmowie uwzględnienia sprzeciwu przysługuje zażalenie. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem wierzyciela, który wydał zaskarżone postanowienie (art. 18i § 13 u.p.e.a.). Od postanowienia w przedmiocie rozpoznania zażalenia, o którym mowa w § 13, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 18i § 14 u.p.e.a.). Istotne ograniczenie w prawie wniesienia sprzeciwu zawiera art. 18i § 7 u.p.e.a. W myśl tego unormowania, jeżeli okoliczność, na której oparto sprzeciw, jest lub była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w decyzji, postanowieniu lub innym orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu. Unormowanie to uniemożliwia powtórne kwestionowanie okoliczności, które były już wcześniej przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu co do meritum. Od postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje środka zaskarżenia. Żaden przepis tej ustawy nie poddaje również takiego postanowienia pod kontrolę sądu administracyjnego. Skoro od ww. postanowienia nie przysługuje zażalenie, również cytowany wyżej art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy prawnej wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Źródłem kognicji sądu administracyjnego nie może być także art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ kwestia zaskarżalności postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym jest wyczerpująco uregulowana w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Oznacza to, że postanowienie wierzyciela o niedopuszczalności sprzeciwu na zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności zobowiązanego, nie mieści się w katalogu spraw, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (vide postanowienie WSA w Łodzi z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Ł 338/21). Przedstawiona argumentacja uzasadnia pogląd o niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie i obliguje Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. is