II GSK 879/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P.S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2396/08 w sprawie ze skargi P.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2396/08 oddalił skargę P.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący P.S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że osiąga dochód w wysokości 2000 zł mając na utrzymaniu małoletnie dziecko oraz niepracująca żonę. Stwierdził, iż wyegzekwowanie kary pieniężnej w kwocie 13 000 zł spowoduje istotny uszczerbek finansowy, uniemożliwiając mu regulowanie bieżących zobowiązań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co będzie równoznaczne z koniecznością jej zakończenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona ograniczyła się do twierdzeń, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla utrzymania skarżącego i jego rodziny oraz uniemożliwi regulowanie bieżących zobowiązań finansowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak przedstawione okoliczności faktyczne nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w cytowanym powyżej przepisie. We wniosku skarżący niczym nie poparł swych twierdzeń, nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc niebezpieczeństwa zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Wskazać ponadto należy, że zapłata kary pieniężnej nałożonej na stronę na mocy przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) może być rozłożona na raty. Możliwość taką przewidują przepisy ustawy z 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), mające zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym poprzez odesłanie z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.