VII SA/Wa 42/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant specjalista Mariusz Gasiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. Spółdzielni Mieszkaniowej "E." w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz. 267 ze zm.), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. Sp. z o. o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego IV-VIII kondygnacyjnego, wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym z wbudowaną trafostacją wraz ze zjazdem na ul. E. (dz. nr ew. [...], obręb [...]), zagospodarowaniem terenu w postaci drogi dojazdowej, chodników i elementów małej architektury na części działek nr ew. [...]i [...] (dawniej nr ew. [...]) w obrębie [...] przy ul. E.w rejonie ul. Ś. w W.- utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (IV-VIII kondygnacji) z usługami w parterze, garażem podziemnym z wbudowaną trafostacją wraz ze zjazdem na ul. E. (działka nr ew. [...] z obrębu [...]), zagospodarowaniem terenu w postaci drogi dojazdowej, chodników i elementów małej architektury, na części działki nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. E. w rejonie ul. Ś. i S. w dzielnicy M. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...]. znak: [...]. uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...], znak: [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 5 sierpnia 2014 r. M. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Wojewody [...]. W tym miejscu wskazać należy , że skarga została zarejestrowana w sprawie o sygn.. akt VII SA/Wa 1865/14, a wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014r., Sąd uchylił ww. decyzję kasatoryjną Wojewody [...] (wyrok nie jest prawomocny). W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (do którego doszło przed wydaniem ww. wyroku) Prezydent [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. Sp. z o. o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego IV-VIII kondygnacyjnego, wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym z wbudowaną trafostacją wraz ze zjazdem na ul. E. (dz. nr ew. [...], obręb [...]), zagospodarowaniem terenu w postaci drogi dojazdowej, chodników i elementów małej architektury na części działek nr ew. [...] i [...] (dawniej nr ew. [...]) w obrębie [...] przy ul. E. w rejonie ul. Ś. w W. Zaskarżona decyzja zapadła w wyniku rozpoznania odwołania M. od ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...], znak: [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda [...] wskazał na kompetencje wynikające z art. 138 k.p.a. - organ odwoławczy nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie. Wskazał, że w myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przepisami A techniczno - budowlanymi, jak również sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Organ, powołując się na badanie akt sprawy, stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] (Dziennik Urz. Woj. [...] z 2008 r. Nr [...], poz. [...]), projekt zagospodarowania działki zgodny jest zaś z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Do wniosku załączony został kompletny i wykonany przez uprawnione osoby projekt budowlany autorstwa projektanta mgr inż. arch. M. L., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów pod numerem: [...], oraz sprawdzony przez mgr inż. arch. P. J., posiadającego uprawnienia budowlane nr ew. [...] do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych wszelkich obiektów budowlanych, wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów pod numerem: [...]. Projektant i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczyli, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującym przepisami, zasadami wiedzy technicznej oraz został skoordynowany wielobranżowo. Przedłożony projekt budowlany posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do dokumentacji załączono m.in. decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. udzielającą Inwestorowi zezwolenia na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu publicznego usytuowanego w pasie drogowym ul. S. na dz. nr ew. [...] z obrębu [...], na teren dz. nr ew. [...] z obrębu [...], na której projektowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami, opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzgodnienia Terenu z dnia 24 czerwca 2013 r. Nr [...]. Tym samym wniosek o pozwolenie na budowę ww. inwestycji wraz z dokumentacją projektową czyni zadość wymogom określonym w przepisach prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że są one bezpodstawne. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji miejsc parkingowych, organ wskazał, że zgodnie z zapisami planu możliwa jest lokalizacja garaży podziemnych pod terenami oznaczonymi w planie symbolami [...],[...],[...],[...]oraz [...]. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany przewiduje lokalizację miejsc postojowych w garażu podziemnym, który swoją kubaturą nie wykracza powyżej poziomu terenu istniejącego i projektowanego i stanowi integralną część garaży podziemnych na terenach [...],[...], oraz [...]. Ponadto, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów [...]w zakresie możliwości lokalizacji zabudowy odnoszą się wyłącznie do części nadziemnych obiektów budowlanych. Reasumując, zaprojektowanie miejsc parkingowych w garażu podziemnym nie narusza zakazu lokalizowania miejsc parkingowych na poziomie terenu przeznaczonego na ciąg pieszo - jezdny ([...]). Lokalizacja parkingu podziemnego na ww. terenie nie pozostaje w kolizji zapisami planu ustalającymi rezerwy terenu dla istniejących, remontowanych, przebudowywanych, nowo - realizowanych sieci na terenach położonych w liniach rozgraniczających m.in. ciągów pieszo - jezdnych (§ 16 ust. 4 pkt 3. ust. 5 pkt 2, ust. 6 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Odnosząc się w dalszym ciągu do zarzutów odwołania Wojewoda [...] stwierdził, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygając sprawę pozwolenia na budowę jest związany wnioskiem inwestora i tylko w granicach tego wniosku może udzielić pozwolenia albo odmówić wydania pozwolenia na budowę. Z dokumentacji wynika, że zamierzeniem J. Sp. z o.o. jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na części działki oznaczonej przed podziałem nieruchomości nr ew. [...], po podziale nieruchomości części działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. E. w rejonie ul. Ś. w W., wobec czego przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane przewidujący możliwość etapowania inwestycji nie ma zastosowania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego lokalizacji czterech hydrantów przeciwpożarowych na istniejącej sieci wodociągowej na działce nr ew. [...] organ wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby wskazane na działce nr ew. [...] hydranty ppoż. były projektowane. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r. Inwestor wskazał, że "Hydranty, o których mowa są hydrantami istniejącymi na sieci wodociągowej". Z pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia 18 kwietnia 2011 r., znak: [...], wynika, że pobór wody do celów ppoż. zew. będzie możliwy w oparciu o HP na istniejących przewodach wodociągowych [...] mm w ciągu osiedlowym od ul. S. oraz [...] mm w ul. S. Ponadto, rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. A. C.stwierdził zgodność, bez uwag, projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw, aby uznać zarzut naruszenia § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym "w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku". Z treści przepisu wynika jednoznacznie, że tylko w przypadku gdy inwestycja polegać ma na wzniesieniu budynku w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego, koniecznym jest dołączenie do dokumentacji projektowej ekspertyzy technicznej istniejącego budynku, celem wykazania, że planowane zamierzenie budowlane nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowania obiektu sąsiedniego lub obniżenia jego wartości użytkowej. W okolicznościach niniejszej sprawy zastosowana odległość projektowanego budynku od istniejącego budynku budowlanego nie stanowi budowy w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego obiektu budowlanego, a zatem nie jest wymagane sporządzenie ww. ekspertyzy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 203 ww. rozporządzenia organ wskazał, że ustawa Prawo budowlane przewiduje szeroką odpowiedzialność projektanta za sporządzony projekt. Projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 ustawy Prawo budowlane stanowi, zgodnie z art. 93 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wykroczenie podlegające karze grzywny. Ponadto, osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą Prawo budowlane podlegają, zgodnie z art. 95 ustawy Prawo budowlane, odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. Wojewoda [...], odnosząc się do kolejnego zarzutu nie zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia ww. pozwolenia na budowę wskazał, że w jego ocenie wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...],[...], nie stanowi zagadnienia wstępnego, bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwe rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Zatem chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 363/10). Odpowiadając na zarzutu odwołania odnośnie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. organ wskazał, że nie zasługuje on na uznanie. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 grudnia 2010r. (sygn. akt: I SA/Sz 604/10) "Wprawdzie przepis art. 107 § 3 k.p.a. nie określa szczegółowo treści i formy uzasadnienia faktycznego decyzji, jednak nie powinno ulegać wątpliwości, że uzasadnienie takie powinno w sposób przejrzysty ("czytelny") przedstawiać ustalone (udowodnione) fakty oraz motywy, którymi kierował się organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Ten stopień przejrzystości powinien być przynajmniej taki, aby adresat decyzji mógł bez trudu zrozumieć jej treść oraz sprawdzić poprawność ustaleń organu, a ponadto by możliwa była weryfikacja takiej decyzji w postępowaniu sądowym". Celem uzasadnienia prawnego zaś jest ocena stanu faktycznego w świetle konkretnego przepisu prawa oraz wskazanie związku między tą oceną a osnową decyzji administracyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 160/10). W ocenie Wojewody [...] decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...], znak: [...], spełnia ww. kryteria uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła M. z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 5 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 3, art. 35 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca - Prawo budowlane, - § 203, § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także art. 7, 8, 15, 77 § 1, 97 § 3, 107 § 3, 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółdzielnia podniosła, że decyzja organu pierwszej instancji oraz zaskarżona decyzja zapadły bez oczekiwania na sądową kontrolę wcześniejszego rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, w związku z zaskarżą wniesiona przez Spółdzielnię na kasatoryjną decyzję organu drugiej instancji. Spółdzielnia podtrzymała zgłoszony już w odwołaniu zarzut naruszenia przez skarżoną decyzję (oraz decyzję pierwszej instancji) przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S., zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r. Wydana decyzję pozwolenia na budowę, zatwierdza bowiem projekt budowlany, który przewiduje lokalizację podziemnych miejsc postojowych na terenie (na terenie oznaczonym symbolem [...], tj. ciągi pieszo - jezdne). Zgodnie jednak z postanowieniami ww. planu miejscowego, lokalizacja miejsc postojowych (zarówno podziemnych, jak i nadziemnych) jest niedopuszczalna. Nie jest dopuszczalna lokalizacja miejsc postojowych na terenie [...]. Wynika to z § 4 ust. 16 (określającego przeznaczenie ciągów pieszo - jezdnych), § 10 (określającym zasady kształtowania miejsc i przestrzeni publicznych), § 15 (dotyczący zasad kształtowania systemów komunikacji, parkingów i wskaźników parkingowych, który w ust. 8 pkt 5 przewiduje dopuszczalność lokalizacji nowych podziemnych miejsc parkingowych na terenach oznaczonych symbolami [...],[...] i [...], nie wskazując natomiast na teren oznaczony symbolem [...] ), a także § 36 ust. 3 określający przeznaczenie i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem [...]). Wojewoda [...] przyjął, iż w przypadku terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem [...], zakazane jest lokalizowanie wyłącznie naziemnych miejsc postojowych. Jednakże powyższy wniosek uznać należy za błędny. Z analizy wyżej przytoczonych przepisów planu miejscowego wynika bowiem bezwzględny zakaz lokalizacji miejsc postojowych - zarówno naziemnych, jak i podziemnych. W konsekwencji, skarżona decyzja (oraz decyzja pierwszej instancji), została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego - w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Spółdzielnia podniosła, że organ odwoławczy formułując wniosek o dopuszczalności lokalizacji miejsc postojowych na terenie [...] (a tym samym o zgodności pozwolenia na budowę z planem miejscowym) wniosku tego w żaden sposób nie rozwinął i nie uzasadnił, nie przeprowadził żadnej analizy rozważanego zagadnienia na podstawie przepisów przedmiotowego planu. Stanowi to o naruszeniu przepisów postępowania - tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Spółdzielnia wskazała również na zarzut sprzeczności skarżonej decyzji z tymi postanowieniami planu miejscowego (w szczególności § 16 tego aktu), które przeznaczają ten teren na rezerwę pod budowę sieci technicznych uzbrojenia terenu. Mając na uwadze postanowienia zawarte choćby w § 16 ust. 4 pkt 3, ust. 5 pkt 2, czy ust. 6 pkt 3 planu miejscowego, lokalizacja nowych miejsc parkingowych w tym terenie uniemożliwi realizację podstawowych - wskazanych w tych postanowieniach planu funkcji zagospodarowania terenu. Z tych przyczyn skarżona decyzja narusza również w tym aspekcie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Spółdzielni treść uzasadnienia skarżonej decyzji może wskazywać, iż Wojewoda [...] wbrew zasadzie dwuinstancyjności nie rozpoznał sprawy w pełnym zakresie. Z tych przyczyn, obok naruszenia ww. przepisów postępowania, aktualny staje się także zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. Skarżąca podniosła również, że Wojewoda [...] nie uwzględnił również podniesionego zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (tj. przepisu dotyczącego etapowania inwestycji budowlanych). Spółdzielnia jest świadoma, iż spółka J. Sp. z o. o. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę jednego wielorodzinnego budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...]. Jednakże określone elementy stanu faktycznego sprawy - w tym także dane zgromadzone w niniejszym postępowaniu i znajdujące się w aktach sprawy - wskazują, iż J. Sp. z o.o. oprócz ww. budynku planuje budowę dodatkowo jeszcze dwóch budynków (tj. zamierza zrealizować inwestycję etapową, składającą się łącznie z 3 budynków). Świadczą o tym np. znajdujące się w aktach sprawy warunki techniczne przyłączenia do sieci M. w [...] S.A., które wskazują, iż oprócz budynku objętego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, spółka J. Sp. z o.o. planuje budowę jeszcze dwóch budynków w kierunku ul. S. Tezę taką potwierdzają również informacje zawarte na stronie internetowej inwestora z której wynika, iż zamierzenie inwestycyjne dotyczy trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, a nie tylko jednego. Znalazło to również odzwierciedlenie w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy [...][...] Wydział Cywilny w sprawie - Sygn. akt: [...] przy przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego sądowego w dziedzinie architektury, na okoliczność zbadania usytuowania wjazdów do garaży podziemnych, zaprojektowanych w oparciu o "Koncepcję zagospodarowania terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej i podłączeń do istniejącej infrastruktury technicznej" dla działki nr [...]. W takim kontekście uzasadnione staje się podejrzenie, iż wniosek o pozwolenie na budowę, obejmujący jedynie 1 budynek może służyć "obejściu" przepisu art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane dotyczący etapowania inwestycji budowlanych. W związku z realizacją inwestycji wieloetapowej przepisy prawa materialnego stanowią określone - podwyższone w stosunku do zwykłej - jednobudynkowej inwestycji wymogi których inwestor zapewne chciał uniknąć. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Wojewoda [...] stwierdził tylko, że jest związany granicami wniosku J. Sp. z o. o. o pozwolenie na budowę i tylko w tych granicach sprawę może rozpoznawać i rozstrzygać. Tego rodzaju argumentacja Wojewody [...] rozmija się jednak w z istotą postawionego w tym zakresie zarzutu. W ocenie skarżącej Spółdzielni, organ odwoławczy (ale także organ pierwszej instancji), obowiązany był wszechstronnie i wyczerpująco wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy. Także te, które mogą wskazywać na potencjalne "obejście" przez inwestora przepisów prawa (tu: art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane), celem ominięcia określonych - wynikających z tych przepisów wymogów. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i Wojewoda [...] takiej analizy nie przeprowadziły. W konsekwencji, obok zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 ww. ustawy, aktualny staje zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącej Spółdzielni postępowaniu odwoławczym nie został także należycie wyjaśniony zarzut dotyczący zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, który przewiduje lokalizację 4 hydrantów przeciwpożarowych na istniejącej sieci wodociągowej, wykonanej przez M.", na działce [...] z obrębu [...]. Spółdzielnia podtrzymuje ten zarzut na gruncie niniejszej skargi. Powołana wyżej działka pozostaje w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni. M. ustanowiła natomiast na rzecz inwestora lub nieruchomości objętej inwestycją żądnych praw (obligacyjnych lub rzeczowych), na podstawie których J. Sp. z o. o. mogłaby z niej korzystać na potrzeby realizowanej inwestycji. Wodociąg, na którym zaprojektowano hydranty został wykonany ze środków M.i jest własnością Spółdzielni (jak wyżej wspomniano, inwestor nie posiada żadnego tytułu prawnego do jego wykorzystania). Dodatkowo - przedmiotowe hydranty zostały zaprojektowane za studnią wodomierzową, zatem na instalacji wewnętrznej przeznaczonej do obsługi budynków Spółdzielni (obrazuje to inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza wodociągu wraz z przyłączami - Ks. Rob. 30695/12, DER 10 - 1064/12, która znajduje się w aktach sprawy). Na poparcie podnoszonego w tym zakresie zarzutu, Spółdzielnia przesłała w załączeniu do odwołania plan sytuacyjny z projektu pod nazwą "Przyłącze wodociągowe do budynków A, B i C" zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...] maja 2012 r. z zaznaczonym na rozpatrywanym odcinku sieci wodociągowej tylko jednym hydrantem. Tej okoliczności organ nie wyjaśnił. Stwierdził bowiem tylko, że z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby wskazanej na działce nr ew. [...] hydranty ppoż. były projektowane. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r. inwestor wskazał, że "Hydranty, o których mowa są hydrantami istniejącymi na sieci wodociągowej". Z pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia 18 kwietnia 2011 r., znak:[...] wynika, że pobór wody do celów ppoż. zew. będzie możliwy w oparciu o HP na istniejących przewodach wodociągowych DN 150 mm w ciągu osiedlowym do ul. S. oraz [...] w ul. S. (uzasadnienie skarżonej decyzji, str. 4). Z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika jednak wyjaśnienie zasadniczej kwestii, jaką jest obsługa ppoż. inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Ponadto, potwierdza wskazania spółdzielni skoro stwierdza, iż pobór wody na potrzeby ppoż. inwestycji objętej pozwoleniem na budowę "będzie możliwy w oparciu o HP na istniejących przewodach wodociągowych (-) w ciągu osiedlowym od ul. S." (uzasadnienie skarżonej decyzji, str. 4), to oznacza to, iż w tym zakresie inwestycja będzie obsługiwana z istniejących sieci osiedlowych. Sieci te są zaś własnością innych podmiotów, które na takie korzystanie z sieci nie wyraziły zgody i stanowi to naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nakazującego poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Spółdzielnia zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie przepisów techniczno - budowlanych, przede wszystkim § 203, § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazała, że budynek objęty pozwoleniem na budowę może rodzić zagrożenia dla budynku przy ul. B. [...] (§ 204 ust. 5 przedmiotowego rozporządzenia). W konsekwencji powyższego, w postępowaniu przed organem pierwszej instancji powinna zostać złożona odpowiednia dokumentacja, przewidziana § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia, obejmująca odpowiednią ekspertyzę, co do stanu technicznego oraz stanu jego bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, etc. Dokumentacja tak jednak nie została przedstawiona. Wojewoda [...] nie uwzględnił również tego zarzutu. Wskazał, że objęty pozwoleniem na budowę budynek nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ww. budynku Spółdzielni, wobec czego przywołane przepisy techniczno - budowlane nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania. Dodatkowo organ ten odwołał się do szerokiej odpowiedzialności projektanta za sporządzony projekt. Taka argumentacja organu ponownie jest dalece niewystarczające. Organ odwoławczy również w tym zakresie naruszył obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Przedmiotowe okoliczności - tj. ewentualne negatywne oddziaływanie budynku J. Sp. z o. o. na ww. budynek Spółdzielni - nie zostały w postępowaniu należycie wyjaśnione. Przepisy prawa materialnego nie przewiduję bowiem definicji "bezpośredniego sąsiedztwa". O konieczności zastosowania ww. szczegółowych przepisów technicznych (a zatem konieczności sporządzenia stosowanej ekspertyzy), każdorazowo należy rozstrzygać w oparciu o okoliczności i warunki techniczne konkretnej sprawy. Jednak w niniejszej sprawie - jak wyżej wspomniano - warunki te nie zostały przez organy przeanalizowane. Jednocześnie jedną z podstawowych dyrektyw wynikających z ustawy - Prawo budowlane (w szczególności art. 5 ust. 1 ), jest zachowanie bezpieczeństwa w procesie budowlanym, jak również później - już na etapie użytkowania. Dyrektywa ta, jak również ww. przepisy techniczno - budowlane niewątpliwie zostały w niniejszej sprawie naruszone. Kolejny zarzut Spółdzielni odnosił się do rozpoznania sprawy w toku postępowania sądowego w związku z zaskarżeniem wcześniejszej kasatoryjnej decyzji organu stopnia wojewódzkiego. Wojewoda [...] uznał, iż w niniejszej sprawie nie ma podstaw do zawieszenia postępowania w szczególności na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zdaniem Spółdzielni z taką oceną nie sposób się zgodzić. Wydanie ponownie pozwolenia na budowę, przed zakończeniem ww. postępowania sądowo administracyjnego, może doprowadzić do bardzo zawiłej i w istocie nie przewidzianej przepisami sytuacji prawnej. Zakładając bowiem w tym momencie hipotetycznie, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchyli decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., to w następstwie takiego orzeczenia w obrocie prawnym będą funkcjonowały w istocie dwa pozwolenia na budowę - tj. reaktywowana decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2013 r. oraz decyzja Prezydenta [...] decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. (utrzymana w mocy skarżoną decyzją ), z tym że pierwsza z tych decyzji będzie nieostateczna. W tym stanie rzeczy, do czasu zakończenia postępowania sądowo administracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać zawieszone. Zdaniem Spółdzielni powyższe zastrzeżenia zostały potwierdzone skoro wyrokiem (nieprawomocnym) z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 1865/14), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. W tym miejscu wskazać należy, że w związku z wnioskiem skarżącej Spółdzielni, tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 24 lutego 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r., w sprawie o sygn. II OZ 352/15 – oddalił zażalenie. Ponadto, Sąd tutejszy postanowieniem z dnia akt dnia 15 czerwca 2015 r., zawiesił postępowanie sądowe w sprawie niniejszej. Naczelny sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2015r. w sprawie o sygn.. akt II OZ 737/15, postanowienie to uchylił, wskazując w uzasadnieniu orzeczenia, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1865/14. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. W ocenie Sądu, organ miał podstawy do zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego oraz do wydania decyzji pozwolenia na budowę na jego podstawie. Sąd podziela argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która legła u podstaw wydania tej decyzji. Organ dokonał prawidłowej oceny wniosku inwestora i dołączonych dokumentów, po myśli w szczególności art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zbadał zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Prawidłowo ustalił, że spełnione zostały przez inwestora wymogi określone w ww. przepisie prawa a to w świetle art. 35 ust 4 ustawy Prawo budowlane stanowiło o obowiązku organu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja zapadła w wyniku rozpoznania odwołania w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy miał obowiązek rozpoznania sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że miał on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzje w pełni wywiązał się z ww. ustawowego nakazu. Zarzuty zawarte w skardze są kontynuacją argumentacji Spółdzielni, którą przedstawiała konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego. Odnosząc się do nich Sąd stwierdza, że nie są uzasadnione i jako takie nie mogły wpłynąć na sądową ocenę zaskarżonej decyzji. I tak, nie jest uzasadniony zarzut rozpoznania sprawy w toku postępowania, które powinno być zawieszone w związku z omówionym powyżej postępowaniem sądowym. Potwierdzeniem tego stanowiska Sądu jest pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym powyżej postanowieniu z dnia 7 sierpnia 2015r. w sprawie o sygn.. akt II OZ 737/15 uchylającym orzeczenie tutejszego Sądu o zawieszeniu mniejszego postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził - w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1865/14. Nie jest uzasadniony w okolicznościach niniejszej sprawy również zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S., zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r. Sąd podziela argumentację organu w zakresie zgodności lokalizacji podziemnych miejsc postojowych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Stegien na terenie oznaczonym symbolem [...] ("ciągi pieszo-jezdne"). Nie ma uzasadnienia twierdzenie skarżącej Spółdzielni, że jest ono sprzeczne ze szczegółowymi ustaleniami planu, które przeznaczają ten teren na rezerwę pod budowę sieci technicznych uzbrojenia terenu (16 ust. 4 pkt 3, ust. 5 pkt 2, ust. 6 pkt 3). Nie ma racji Spółdzielnia że, błędny jest wyrażony przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd o zakazie lokalizowania na terenie oznaczonym symbolem [...] wyłącznie nadziemnych miejsc postojowych. Wbrew zarzutom skarżącej Spółdzielni w powyższym zakresie organ stopnia wojewódzkiego przedstawił prawidłową i wyczerpującą w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. argumentację. Przedstawione zostały wyjaśnienie faktyczne i prawne oparte na analizie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda słusznie wskazał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany przewiduje lokalizację miejsc postojowych w garażu podziemnym, który swoją kubaturą nie wykracza powyżej poziomu terenu istniejącego i projektowanego oraz stanowi integralną część garaży podziemnych na terenach [...],[...],[...]. Należy podkreślić, że to stanowisko jest zgodne z wykładnią planu miejscowego dokonaną w piśmie Biura Architektury i Planowania Przestrzennego z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...]. Wskazano tam, że zlokalizowanie na terenach oznaczonych [...] oraz [...] zabudowy w postaci garażu podziemnego nie wykraczającego swoją kubaturą powyżej poziomu terenu istniejącego i projektowanego oraz stanowiącego integralną część garaży podziemnych na terenach [...],[...][...]- jest zgodne z zapisami planu. Stanowisko Wojewody odpowiada unormowaniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż w przepisie § 10 ust. 3 pkt 1 i 2, na terenie [...] nie dokonano wyłączenia możliwości zabudowy części podziemnej terenu garażem podziemnym. Możliwości takiej nie wyklucza również przepis § 36 ust. 3 odnoszący się wyraźnie do parkingów na poziomie terenu. Zasady przebudowy, modernizacji lub budowy systemów infrastruktury, wbrew twierdzeniu skargi, nie dotyczą funkcji podstawowych zagospodarowania terenu [...]. Jak bowiem wynika z § 4 ust. 16 pkt 1 oraz § 36 ust. 3 planu, funkcją terenu jest realizacja ciągów pieszo jezdnych z przeznaczeniem pod komunikację pieszą i rowerową oraz urządzenia techniczne związane z oświetleniem i odwodnieniem placu. Natomiast określona w § 16 rezerwa terenu dotyczy istniejących i nowo - realizowanych sieci w liniach rozgraniczających ciągów pieszo jezdnych. Analiza planu zagospodarowania działki wskazuje, że wydzielono fragment terenu oznaczony symbolem [...] w liniach rozgraniczających, na którym zaprojektowano tereny ciągów pieszo-jezdnych, a także powierzchnię biologicznie czynną, szpalery drzew, oświetlenie i odwodnienie, jak również zachowano rezerwy pod dodatkowe uzbrojenie terenu. W części podziemnej ulokowano garaż podziemny z infrastrukturą podziemną - zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego. Jako oczywiście bezpodstawny należy ocenić, w tym kontekście, zarzut Spółdzielni o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a. w związku z brakiem rozpoznania przez Wojewodę [...] sprawy w pełnym zakresie. Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia sformułowanego przez Spółdzielnię zarzutu braku rozważenia przez organ drugiej instancji potencjalnej możliwości obejścia przez inwestora wymogów opisanych w dyspozycji art. 33 ust 1 ustawy Prawo budowlane, dotyczącego etapowania zamierzenia budowlanego. Zdaniem skarżącej z okoliczności sprawy można wnioskować o zamiarze realizacji inwestycji wieloetapowej na działce nr ew. [...] obejmującej co najmniej 3 budynki, podczas gdy projekt budowlany zatwierdzony decyzją organu I instancji przewiduje tylko jeden budynek. Sąd podziela argumentację organu, który wskazał, że był związany wnioskiem o pozwolenie na budowę a ten nie przewidywał inwestycji realizowanej etapami. Podkreślmy dla organu wiążący był przedłożony projekt budowlany w tym projekt zagospodarowania terenu działki objętej inwestycją, ten jednoznacznie opisuje inwestycję objętą wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Sugestii skarżącej Spółdzielni o domniemanym kontynuowaniu zabudowy na tej działce w przyszłości pozostawały dla organu w sposób oczywisty bez wpływu na ocenę dopuszczalności wydania pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skarżącej dla organu nie mogło mieć żadnego znaczenia, że warunki techniczne przyłączenia do sieci M. w [...] S.A., wskazują, iż oprócz budynku objętego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, spółka J. Sp. z o.o. planuje budowę jeszcze dwóch budynków w kierunku ul. S. Taki plan na etapie wydawania ww. decyzji nie został bowiem skonkretyzowany w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie. Na marginesie można przedstawić analogię - inwestor, który uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla kilku budynków zlokalizowanych na danej działce może wystąpić o udzielenie pozwolenia na budowę jednego z nich i nie jest zobowiązany do przedłożenia projektu budowlanego odpowiadającego zamierzeniom, na które odpowiadała decyzja o warunkach zabudowy. Nie można też, jak postrzega to skarżąca, wymagać od organu administracji architektoniczno budowlanej żeby dokumentację inwestora przedłożoną do zatwierdzenia konfrontował z publikacjami internetowymi, na które Skarżąca powołuje się. Nie ma racji skarżąca Spółdzielnia, że decyzja pozwolenia na budowę zapadła z naruszeniem naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Wbrew zarzutom skarżącej Wojewoda [...] prawidłowo ocenił kwestię zaprojektowania lokalizacji 4 hydrantów przeciwpożarowych na istniejącej sieci wodociągowej, wykonanej przez M. na działce nr [...]z obr. [...] pozostającej w użytkowaniu wieczystym tej Spółdzielni. Skarżąca przyznaje, że Wojewoda wprawdzie wyjaśnił, iż hydranty nie są projektowane na działce nr [...], lecz poza wyjaśnieniem pozostała zasadnicza kwestia, jaką jest obsługa ppoż. inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Tymczasem analiza projektów przedstawionych przez inwestora wskazuje, że na działce własnej Inwestora wykonane zostaną hydranty ppoż i inne zabezpieczenia ppoż. wymagane przepisami odrębnymi, co zapewni obsługę budynku. Spółdzielnia zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie przepisów techniczno - budowlanych, przede wszystkim § 203, § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Także te zarzuty zdaniem Sądu są nieuzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy. Spółdzielnia, poza wskazaniem § 203 ww. rozporządzenia, nie podała na czym miałoby polegać naruszenie w projekcie budowlanym wymogów tego przepisu dotyczącego dopuszczalnych obciążeń projektowanego budynku. Natomiast naruszenia § 204 ust. 5 i § 206 ww. rozporządzenia upatruje w braku rozważenia przez organy obu instancji konieczności przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego oraz stanu bezpieczeństwa budynku Spółdzielni przy ul. B. [...] pod kątem możliwości zagrożenia ze strony projektowanego budynku. Sąd podziela argumentacje organu, który także w odniesieniu do tego zarzutu, formułowanego już w odwołaniu, odniósł się. Sporządzenie ekspertyzy nie było wymagane w świetle powołanych wyżej przepisów na tym etapie procesu inwestycyjnego, którego celem było zatwierdzenie projektu i wydanie decyzji pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że analiza dokumentacji akt sprawy wskazuje, że odległość projektowanego garażu podziemnego od istniejącego garażu budynku B. [...] wynosi 6 m. oraz 16 m od budynku Spółdzielni. Przepis § 204 ust. 5 ww. rozporządzenia mówi "bezpośrednim sąsiedztwie", rozporządzenie nie definiując tego pojęcia. Słownik języka polskiego PWN określa pojęcie "bezpośredni" jako "przylegający". Należy podkreślić, że skarżąca formułując ww. zarzut nie uprawdopodobniła nawet potencjalnego zagrożenia, czy to ze względu na stan techniczny swojego budynku, czy przyjęty w projekcie budowlanym sposób realizacji inwestycji. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).