IV SA/Wa 1513/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Aneta Opyrchał po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. i J. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2007r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a: o d r z u c i ć s k a r g ę. UZASADNIENIE K. i J. S. wnieśli skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2007r., nr [...]. W decyzji tej (pod uzasadnieniem) zawarto pouczenie, iż "stosownie do art. 127 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a. strona niezadowolona z decyzji może wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia tej decyzji. Wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego może nastąpić po wyczerpaniu wymienionego środka prawnego". Sąd zważył co następuje: Skargę do sądu administracyjnego - stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej w skrócie: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, iż skargę - pomimo prawidłowego pouczenia - wniesiono na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, od której stronom przysługiwało prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sytuacji należało uznać, iż skarżący nie wyczerpali środka zaskarżenia jaki przysługiwał im od wskazanego aktu w postępowaniu administracyjnym, co oznacza że nie dopełnili warunku niezbędnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a wymaganego art. 52 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy skargę jako niedopuszczalną - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. - odrzucono.