II SA/Kr 947/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 czerwca 2020 r., znak [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości skargę oddala. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 31 stycznia 2020 r. znak [...] Starosta [...] orzekł: - w pkt 1 - o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,2966 ha, obj. księgą wieczystą nr [...], powstałej z podziału działki nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., odpowiadającej wywłaszczonej działce nr [...] obr. [...], na rzecz: J. M., c. J. i J., w [...] części, W. S.-H., c. J. i W., w [...] części oraz J. H., c. J. i W., w [...] części; - w pkt 2 - o zobowiązaniu osób wymienionych w pkt 1 ww. decyzji do zwrotu na rzecz Gminy K. kwoty 155 490,72 zł odpowiadającej zwaloryzowanej wysokości odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, a mianowicie: a) J. M. do zwrotu kwoty 77 745,36 zł b) W. S.-H. do zwrotu kwoty 38 872,68 zł c) J. H. do zwrotu kwoty 38 872,68 zł - w pkt 3 i 4 - o sposobie i terminie zapłaty kwot określonych w pkt 2 decyzji. Od decyzji tej odwołanie wniosła Gmina Miasta K. - kwestionując zasadność zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oraz J. M. - kwestionując sposób wyliczenia podlegającego zwrotowi odszkodowania. Wojewoda decyzją z dnia 16 czerwca 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek J. M. z dnia 24 maja 2017 r., która wystąpiła o "zwrot części działki nr [...] obj. KW KRI [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] nabytej przez Skarb Państwa na podstawie umowy AN Rep. A II Nr [...] z dnia 27.12.1974." Jak wynika z akt sprawy, m.in. przedmiotowa nieruchomość, stanowiąca poprzednio własność M. A. K. i J. H., została sprzedana Skarbowi Państwa aktem notarialnym Rep. A. II nr [...] z dnia 27 grudnia 1974 r. Nabycie tej nieruchomości było konsekwencją zaakceptowania w piśmie z dnia 12 kwietnia 1974 r. Nr [...] przez Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K., studium urbanistycznego zagospodarowania terenu Szpitala Miejskiego im. [...] w K. przy ulicy [...], według którego Szpital ten miał objąć w posiadanie przyległą działkę oznaczoną obecnie nr [...] w obrębie [...]. Wymieniona umowa została zawarta w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, a zatem zgodnie z art. 216 ust. 1 u.g.n., co do zasady znajdą w stosunku do przedmiotowej nieruchomości odpowiednie zastosowanie przepisy o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. Osobami uprawnionymi do ubiegania się o zwrot przedmiotowej nieruchomości są spadkobiercy poprzednich właścicieli: J. M., W. Ś. oraz J. H.. Z dokumentacji geodezyjnej zgromadzonej w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji wynika, że wywłaszczonej działce nr [...] obr.[...] odpowiada obecnie działka nr [...] obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K.. W celu uzyskania dodatkowych informacji dotyczących planowanego w dacie wywłaszczenia (nabycia) przedmiotowej nieruchomości sposobu jej zagospodarowania, organ I instancji wystąpił do: Archiwum Zakładowego Urzędu Miasta K., Archiwum Zakładowego Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w K., Departamentu Organizacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa w K., Archiwum Narodowego w K., Archiwum Akt Nowych w W. i Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K.. Pomimo podjętych starań nie odnaleziono żadnej dokumentacji planistycznej dotyczącej zamierzenia wskazanego w umowie z dnia 27 grudnia 1974 r. Wymieniono dokumenty pozyskane podczas postępowania przed organem I instancji oraz opisano stan prawny nieruchomości, która obecnie stanowi własność Gminy Miejskiej K. - na podstawie decyzji Wojewody z dnia 31 stycznia 2001 r. znak: [...] Ponadto organ I instancji przeprowadził w dniu 9 lipca 2019 r. rozprawę administracyjną połączoną z oględzinami przedmiotowej nieruchomości, sporządzając z tej czynności stosowny protokół, oraz pozyskał mapę z projektem podziału działki nr [...], obr. [...], wykonaną przez geodetę uprawnionego mgr. inż. M. K., jak również archiwalne zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu z lat: 1970, 1975, 1982, 1993, 2003. W protokole oględzin stwierdzono: "Geodeta uprawniony okazał granice działki nr [...] poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach działki nr [...] obr. [...], a następnie okazał granice działki powstałej z podziału działki nr [...] poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach działki nr [...] obr. [...]. Zagospodarowanie - granicę wschodnią stanowi płot z siatki metalowej. Po południowej stronie granica przebiega częściowo po ogrodzeniu z siatki metalowej. Nieruchomość w całości porośnięta jest wyschniętą trawą oraz drzewem iglastym. We wschodniej części działki znajdują się płyty betonowe." Z treści archiwalnych zdjęć lotniczych obejmujących teren przedmiotowej oraz okolicznych do niej nieruchomości wynika, iż stanowiła one pola uprawne, natomiast na zdjęciu z 2003 powyższe obszary obsiane zostały trawą. W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, iż na przedmiotowej nieruchomości znajdują się następujące sieci infrastruktury miejskiej: - sieć wodociągowa 100 mm (dok. pow. 1925), - sieć cieplna wykonana w technologii rur preizolowanych o parametrach 2 x DN 80 oraz przyłącze ciepłownicze 2 x DN 50 o numerach inwentarzowych [...], [...], - linie kablowe średniego napięcia Sn relacji: stacja 4195-44199, stacja 4195-44194, -gazociąg niskiego ciśnienia PE dn 225. Ponadto pismem z dnia 21 listopada 2017 r. znak: [...] Wydział Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. poinformował, iż: Jak wynika z treści księgi wieczystej nr KRI [...], wobec działki, z której powstała działka nr [...], ustanowione były dwie służebności przesyłu: nieograniczona w czasie służebność przesyłu polegająca na korzystaniu z działki nr [...] o pow. 0,7189 ha, pasem szerokości 1,0 m (jeden) metr (po 0,5 m w obie strony od osi gazociągu) oraz długości 145,5 m, z przeznaczeniem pod budowę i eksploatację gazociągu średnicy 225 mm niskiego ciśnienia oraz jego utrzymanie, przebudowę, rozbudowę, modernizację, kontrolę, konserwację i usuwanie awarii w pasie ustanowionej służebności - w granicach wskazanych w załączniku graficznym do zarządzenia nr [...] prezydenta miasta K. z dnia 05 października 2012 roku - na rzecz [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. oddział zakład gazowniczy w K. oraz odpłatna (jednorazowo) i nieograniczona w czasie służebność przesyłu polegająca na korzystaniu z nieruchomości położonej w K., jedn. ewid. [...], poł. w obr. [...], stanowiącej działkę nr [...] w obszarze o łącznej powierzchni 445,60 m2 pasem szerokości 2,5 m z przeznaczeniem pod eksploatację istniejącej sieci ciepłowniczej o parametrach 2 x dn 80 wraz z komorą ciepłowniczą zl/pl, a także ich remonty, naprawy awaryjne i wymiany w granicach wskazanych na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik graficzny do zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 07.11.2014 r., na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] spółka akcyjna. Natomiast pismem z dnia 12 lutego 2018 r. znak: [...] oraz 26 marca 2018 r. znak: [...] Wydział Skarbu Miasta w Urzędzie Miasta K. poinformował, że na działce nr [...] została ustanowiona dzierżawa, zgodnie z umowami zawartymi: w dniu 7 lutego 2018 r. znak: [...] i w dniu 23 marca 2018 r. znak: [...] z Firma C " S.A. w K.. Powyższa dzierżawa wygasła z dniem 6 lutego 2019 r. (zgodnie z treścią umowy z dnia 23 marca 2018 r. znak: [...]). W ocenie Wojewody Starosta [...] zasadnie uznał na podstawie powyższych ustaleń, że od momentu wywłaszczenia (nabycia) przedmiotowej nieruchomości nie został na jej terenie zrealizowany żaden element Szpitala Miejskiego im. [...] w K. i dlatego należy uznać nieruchomość oznaczoną jako projektowana działka nr [...], poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach działki nr [...], obr. 88 (mały) Krowodrza;- za zbędną na cel wywłaszczenia i orzec o jej zwrocie. Realizacja celu polegająca na zagospodarowaniu terenu Szpitala, musi wiązać się z konkretnymi robotami i nakładami inwestycyjnymi, czego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. Zarzuty podniesione w odwołaniu Gminy Miasta K. należało uznać niezasługujące na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących waloryzacji – organ odwoławczy wskazał, że dokonano jej przy zastosowaniu wskaźników zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych (co odpowiada dyspozycji przepisu art. 5 ust. 4 u.g.n.) - z uwzględnieniem powierzchni zwracanej działki (0,2966 ha). Jak bowiem słusznie wskazał organ I instancji, ze względu na fakt, że dotychczas nie zostały ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wskaźniki zmian cen nieruchomości, to - stosownie do treści powołanych przepisów art. 2 ww. ustawy nowelizującej w związku z art. 5 ust. 4 u.g.n. w obecnym brzmieniu - na gruncie niniejszej sprawy dokonanie waloryzacji było co do zasady możliwe jedynie przy użyciu wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych. Szczegółowo odniesiono się do zarzutów podniesionych w odwołaniu J. M. wskazując, że organ odwoławczy nie stwierdził uchybień organu I instancji w zakresie obliczenia kwoty zwaloryzowanego odszkodowania polegającego zwrotowi na rzecz Gminy Miasta K., którą zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 5 ust. 4 u.g.n. ustalono przy zastosowaniu wskaźników zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych wobec braku ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wskaźników zmiany cen nieruchomości podobnych do zwracanej. Organ II instancji podziela zdanie Starosty [...], iż ustalone odszkodowanie stanowi znaczną sumę dla przeciętnego obywatela, zaś dla tej wielkości jednostki samorządu terytorialnego jaką jest Gmina Miasto K., rozłożenie ustalonej kwoty na raty nie powinno stanowić zagrożenia dla jej sytuacji finansowej. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. M.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a to art. 140 ust. 4 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu odpowiedniego pomniejszenia zwaloryzowanego odszkodowania podlegającego zwrotowi, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że po wywłaszczeniu nieruchomości w jej obrębie posadowiono liczne urządzenia przesyłowe oraz obciążono ją służebnościami przesyłu, co doprowadziło do zmniejszenia wartości nieruchomości i powinno skutkować pomniejszeniem zwaloryzowanego odszkodowania o kwotę równą różnicy wartości określonej na dzień zwrotu; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, polegające w szczególności na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność aktualnej wartości rynkowej nieruchomości oraz na okoliczność zmiany wartości nieruchomości w związku z posadowieniem na niej urządzeń przesyłowych i obciążeniem jej służebnościami przesyłu, podczas gdy okoliczności te miały istotne znaczenie dla określenia kwoty zwaloryzowanego odszkodowania podlegającego zwrotowi, a ich ustalenie wymagało wiadomości specjalnych; b. art, 137 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji co do punktu 2a ustalającego wysokość odszkodowania podlegającego zwrotowi oraz co do punktu 3 ustalającego wysokość rat, które skarżąca winna płacić, podczas gdy Starosta [...] nie ustalił prawidłowo wartości rynkowej nieruchomości oraz nie ustalił o ile zmniejszyła się wartość rynkowa nieruchomości na skutek posadowienia na niej urządzeń przesyłowych i obciążenia jej służebnościami, co oznacza, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a wymienione wyżej okoliczności mają istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. Na podstawie tych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 listopada 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że J. M. zaskarżyła decyzję Wojewody z dnia 16 czerwca 2020 r., znak [...] tylko w zakresie, w jakim organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty w zakresie pkt 2a i 3 tj. w zakresie, w jakim zobowiązano J. M. do zwrotu kwoty 77 745,36 zł tytułem zwaloryzowanego odszkodowania za tę nieruchomość i określono termin i sposób zapłaty tej kwoty. Poza granicami sprawy pozostaje więc ocena prawidłowości orzeczenia o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. Trzeba też wskazać, że zarzuty skargi stanowią powtórzenie zarzutów podniesionych wcześniej przez skarżącą w odwołaniu, do których Wojewoda szczegółowo i wnikliwie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stanowisko Wojewody Sąd całkowicie podziela. I tak skarżąca zaznacza, że nie ma zastrzeżeń co do samej waloryzacji odszkodowania, jednakże zarzuca organom nieustalenie wartości rynkowej nieruchomości. Podkreśla, że zwaloryzowane odszkodowanie podlegało zwrotowi w kwocie nie wyższej niż połowa wartości rynkowej nieruchomości. Należało więc ustalić wartość rynkową nieruchomości, a następnie porównać ją ze zwaloryzowanym odszkodowaniem. Dopiero wtedy można byłoby mówić o prawidłowym rozstrzygnięciu co do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania. Zasady zwrotu odszkodowania wypłaconego poprzednim właścicielom wywłaszczonej nieruchomości w przypadku jej zwrotu zostały określone w art. 140 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm.) – dalej "u.g.n.". Zgodnie z ust. 1 tego przepisu w razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości poprzedni właściciel lub jego spadkobierca zwraca Skarbowi Państwa lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego, w zależności od tego, kto jest właścicielem nieruchomości w dniu zwrotu, ustalone w decyzji odszkodowanie, a także nieruchomość zamienną, jeżeli była przyznana w ramach odszkodowania. W myśl ust. 2 odszkodowanie pieniężne podlega waloryzacji, z tym że jego wysokość po waloryzacji, z zastrzeżeniem art. 217 ust. 2, nie może być wyższa niż wartość rynkowa nieruchomości w dniu zwrotu, a jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, nie może być wyższa niż jej wartość odtworzeniowa. Na podstawie ust. 3 jeżeli zwrotowi podlega część wywłaszczonej nieruchomości, zwracaną kwotę odszkodowania ustala się proporcjonalnie do powierzchni tej części nieruchomości. Wedle ust. 3a jeżeli zwrotowi podlega udział w wywłaszczonej nieruchomości albo w jej części, zwracaną kwotę odszkodowania ustala się proporcjonalnie do wielkości udziału. Wreszcie zgodnie z ust. 4 w razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, odszkodowanie, ustalone stosownie do ust. 2, pomniejsza się albo powiększa o kwotę równą różnicy wartości określonej na dzień zwrotu. Przy określaniu wartości nieruchomości przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wywłaszczenia oraz stan nieruchomości z dnia zwrotu. Nie uwzględnia się skutków wynikających ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w otoczeniu nieruchomości. Przepisy ust. 3 i 3a stosuje się odpowiednio. Istotne znaczenie ma natomiast art. 217 ust. 2, do którego odwołuje się art. 140 ust. 2 u.g.n. – zgodnie z którym osoby, które zostały pozbawione własności nieruchomości w wyniku wywłaszczenia dokonanego przed dniem 5 grudnia 1990 r., w razie zwrotu tych nieruchomości, zwracają odszkodowanie zwaloryzowane, w wysokości nie większej niż 50% aktualnej wartości tych nieruchomości. Wbrew zarzutom skargi z art. 217 ust. 2 u.g.n. (ani też z art. 140 ust. 2 u.g.n.) nie wynika bezwzględny obowiązek przeprowadzania wyceny nieruchomości w każdej sprawie obejmującej orzeczenie o zwrocie zwaloryzowanego odszkodowania. Aktualna wartość zwracanej nieruchomości jest okolicznością istotną w takiej sprawie, niemniej jednak jej ustalenie nie zawsze wymagać będzie przeprowadzenia dowodu z operatu szacunkowego. Trzeba bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 77 § 4 k.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. W znacznej części przypadków różnica pomiędzy zwaloryzowanym odszkodowaniem a wartością zwracanej nieruchomości jest tak znaczna, że w sposób oczywisty można stwierdzić, że warunki art. 217 ust. 2 u.g.n. zostały zachowane. Tak też wygląda sytuacja w niniejszej sprawie. Sąd nie podziela zarzutów skargi, iż "organ drugiej instancji, w sposób całkowicie dowolny, opierając się na faktach rzekomo powszechnie znanych, wskazał na średnią cenę gruntów położonych w K. tj. na kwotę 550 zł/m2". Prawdą jest zawarte w skardze stwierdzenie, że "wartość rynkowa nieruchomości zależy od wielu czynników natury faktycznej, ekonomicznej, technicznej, czy prawnej", niemniej jednak trzeba pamiętać, że zwracana nieruchomość o pow. 0,2966 ha położona jest w ścisłym centrum K., na terenie silnie zurbanizowanym oraz jest objęta decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej wielomieszkaniowej. Okoliczności te wpływają na zwiększenie wartości nieruchomości. Bez potrzeby sięgania do opinii biegłego można z całą pewnością stwierdzić, że wartość nieruchomości jest wielokrotnie większa niż dwukrotność ustalonego odszkodowania. Nie może być żadnych wątpliwości co do spełnienia przesłanki z art. 217 ust. 2 u.g.n. w sytuacji, gdy wedle powszechnie dostępnych źródeł średnia cena 1 m2 gruntu w K. na koniec 2019 r. kształtowała się na poziomie dziesięciokrotnie wyższym niż ustalone odszkodowanie, przy czym trzeba pamiętać, że cechy zwracanego gruntu wpływając na zwiększenie jego wartości względem wspomnianej średniej. Oparcie się przy ustalaniu tej kwestii przez Wojewodę na "doświadczenie życiowe każdego dorosłego mieszkańca K." jest w pełni zrozumiałe i nie budzi zastrzeżeń Sądu. Istotne jest również, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek przeciwdowodów, z których miałoby wynikać, że wartość przedmiotowej nieruchomości może być mniejsza niż dwukrotność ustalonego odszkodowania. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego do spraw wyceny nieruchomości miałoby sens jedynie wówczas, gdyby istniały wątpliwości w tym zakresie. Trzeba też pamiętać, że stosownie do przepisu art. 140 ust. 6 u.g.n. koszty postępowania o zwrot nieruchomości ponosi odpowiednio Skarb Państwa albo właściwa jednostka samorządu terytorialnego w zależności od tego, któremu z tych podmiotów odszkodowanie jest zwracane. W konsekwencji tego przepisu kosztami przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii biegłego co do szacowania nieruchomości byłaby obciążona Gmina K.. W istocie więc ustalone odszkodowania uległoby zmniejszeniu o koszt przeprowadzenia tego dowodu – który w ocenie Sądu w okolicznościach tej sprawy jest całkowicie zbędny. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut, iż nie zostało ustalone jak zmieniła się wartość rynkowa nieruchomości w związku z wybudowaniem na niej po jej wywłaszczeniu urządzeń przesyłowych oraz obciążeniem jej służebnościami przesyłu. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że "jest rzeczą niewątpliwą, że istnienie na nieruchomości tego typu urządzeń znacznie ogranicza możliwość korzystania z niej, co realnie obniża jej wartość". Trzeba przyznać rację organowi odwoławczemu, że wobec faktu, że sieci infrastrukturalne znajdują się na krańcach projektowanej działki nr [...] (wzdłuż granic zachodniej i południowej), to ich położenie nie tylko nie zmniejsza wartości przedmiotowej nieruchomości (bowiem w żaden sposób nie ogranicza możliwości jej zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem), ale wręcz zwiększa jej wartość, bowiem umożliwia dostęp do tzw. mediów, co dla nieruchomości budowlanej stanowi obecnie niewątpliwy atut. Z kolei wobec zasady, że wywłaszczona nieruchomość nie może być użyta na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, brak jest podstaw, aby przy obliczaniu wysokości odszkodowania, o jakim stanowi art. 140 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uwzględniać wzrost wartości nieruchomości spowodowany innymi działaniami, niż działania zmierzające do realizacji celu publicznego. W świetle powyższego nie potwierdziły się zarzuty skargi co do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Trzeba jeszcze raz podkreślić, że różnica pomiędzy średnią ceną rynkową gruntów budowlanych w K. a określonym w zaskarżonej decyzji zwaloryzowanym odszkodowaniem jest tak znaczna, że spełnienie warunku wynikającego z art. 217 ust. 2 u.g.n. jest oczywiste i nie wymaga przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Zaniechanie przeprowadzenia tego dowodu w żadnym wypadku nie może stanowić o wadliwości zaskarżonej decyzji – przeciwnie, świadczy o racjonalnym podejmowaniu czynności w prowadzonym postępowaniu, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i szybkości postępowania. Na ocenę taką nie ma wpływu fakt przeprowadzenia sieci przesyłowych wzdłuż zachodniej i południowej granicy zwracanej nieruchomości. Nie stwierdza się naruszenia przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego dotyczącymi ustalenia podlegającego zwrotowi zwaloryzowanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Wobec powyższego skargę w niniejszej sprawie oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.