II AKz 520/24

<p>Sygn. akt II AKz 520/24</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 30 sierpnia 2024 roku</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Łukasz Sadkowski (del.)</p> <p>Protokolant: Katarzyna Korbiel</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie</p> <p> <span class="anon-block">J. T.</span> </p> <p>zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego</p> <p>na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie</p> <p>z dnia 25 czerwca 2024 roku, sygn. akt II AKzw 311/17</p> <p>o odmowie uwzględnienia wniosku w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia o kosztach postępowania</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia</strong> </p> <p>utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w sprawie o sygn. akt II AKzw 311/17 m.in. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">P. S.</span> kwotę 147,60 złotych, w tym VAT tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym (k. 47-50). Podstawą ustalenia wynagrodzenia (pomimo braku wskazania tego wyraźnie w treści w/w postanowienia) były przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 roku, poz. 2631).</p> <p>Wnioskiem z dnia 4 czerwca 2024 roku (data nadania przesyłki rejestrowanej) adw. <span class="anon-block">P. S.</span> zwrócił się do Sądu Apelacyjnego w Krakowie o uzupełnienie pkt. 2 w/w postanowienia poprzez przyznanie od Skarbu Państwa dodatkowego wynagrodzenia w wysokości 147,60 złotych z VAT. (k.67-69). W uzasadnieniu powołał się na uznanie za niekonstytucyjne przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 roku, poz. 2631), co wynikało z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2024 roku, SK 90/22 i zatem konieczność stosowania stawek jak, dla obrońców z wyboru wynikających z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.</p> <p>Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2024 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie nie uwzględnił w/w wniosku, zajmując stanowisko, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2024 roku, SK 90/22, opublikowany został w Dzienniku Ustaw RP w dniu 4 marca 2024 roku i może mieć zastosowanie wyłącznie do wynagrodzenia obrońców z urzędu zasądzanych od tej daty. (k.73-74).</p> <p>Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł adw. <span class="anon-block">P. S.</span> (k.79-84) zaskarżając je w całości zarzucił mu:</p> <p>1)  obrazę przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 §2 k.p.k.</a> poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, że wniosek obrońcy o uzupełnienie rozstrzygnięcia kosztowego, które to rozstrzygnięcie zostało oparte na przepisie rangi podustawowej (tj. §17 ust. 1 pkt. 2 oraz §17 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu), uznanym następczo za sprzeczny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją RP</a>, który to wniosek został przez obrońcę złożony po publikacji w Dzienniku Ustaw RP wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 roku (SK 78/21) stwierdzającego niezgodność tej normy z przepisem rangi konstytucyjnej, nie zasługuje na uwzględnienie, podczas gdy przepis art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 §2 k.p.k.</a> wprost stanowi o możliwości dodatkowego ustalenia wysokości tych kosztów, wówczas gdy nie były one znane Sądowi I instancji, a zatem również gdy pierwotne postanowienie kosztowe opierało się o przepisy, które następczo zostały uznane za bezprawne przez sąd konstytucyjny;</p> <p>2)  obrazę przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 §2 k.p.k.</a> poprzez błędne przyjęcie, że prawomocne rozstrzygnięcie sądu o wynagrodzeniu obrońcy z urzędu nie może być następczo skorygowane wobec orzeczenia sądu konstytucyjnego o sprzeczności normy określającej wysokość wynagrodzenia obrońcy z urzędu, jako sprzecznego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją RP</a>, podczas gdy przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 190;art. 190 ust. 4)">art. 190 ust. 4 Konstytucji RP</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 §2 k.p.k.</a> wprost stwarza możliwość wznowienia takiego postępowania, a zatem korekty takiego postanowienia z mocą wsteczną, a jednocześnie przyjmowane jest, że stosowanie nadzwyczajnego trybu postępowania jest uzasadnione tylko wówczas, gdy stronom nie przysługują inne środki wzruszenia nieprawidłowego orzeczenia, takie jak wniosek na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 §2 k.p.k.</a> </p> <p>Mając na względzie powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz o uzupełnienie rozstrzygnięcia o kosztach zawartego w pkt. 2 postanowienia z dnia 5 kwietnia 2017 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w sprawie o sygn. akt II AKzw 311/17 poprzez przyznanie od Skarbu Państwa dodatkowego wynagrodzenia w wysokości 147,60 złotych z VAT.</p> <p>Sąd Apelacyjny, zważył co następuje:</p> <p>Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, a co za tym idzie zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Podkreślić, należy jednak, iż ostateczny wynik postępowania zażaleniowego nie jest efektem uznania w pełni zasadności argumentów użytych w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, a merytorycznej jego słuszności.</p> <p>Po pierwsze należy jednoznacznie wskazać, iż postawione przez obrońcę dwa zarzutu są chybione, ale i są efektem niezrozumienia istoty stanowiska Sądu I instancji. Obrońca bowiem zarzuca, oględnie mówiąc, to, iż Sąd <em> <!-- -->a quo</em> odmówił zastosowania regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 §2 k.p.k.</a> Analiza jednak jego treści, prowadzi wręcz do zgoła odmiennego wniosku. Sąd bowiem słusznie w podstawie prawnej wydanego postanowienia z dnia 25 czerwca 2024 roku, jak i uzasadnieniu oparł się na dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 §2 k.p.k.</a> Wprawdzie w uzasadnieniu nie przywołuje judykatów, niemniej stanął na stanowisku, iż ewentualna realizacja skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2024 roku w sprawie o sygn. akt SK 90/22 winna odbywać się poprzez stosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 § 2 k.p.k.</a> Kwestia ta w chwili obecnej nie powinna budzić wątpliwości <em> <!-- -->(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2023 r., IV KZ 9/23 oraz Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2022 r., I KK 93/22).</em> </p> <p>Po drugie Sąd I instancji, czego wydaje się nie dostrzegać skarżący podkreślał, iż wniosek o uzupełnienie postanowienia w sprawie zasądzenia dodatkowego wynagrodzenia został złożony odnośnie postanowienia z dnia 5 kwietnia 2017 roku, podczas gdy wyrok TK z dnia 27 lutego 2024 roku, SK 90/22 odnosi się wyłącznie do wynagrodzeń zasądzanych po dacie jego publikacji, czyli 4 marca 2024 roku. Obrońca nie odniósł się zatem w tym kontekście do kwestii terminu złożenia, możliwości stosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 § 2 k.p.k.</a> do orzeczeń wydanych również przed 4 marca 2024 roku, czyli datą opublikowania w Dzienniku Ustaw RP wyroku TK – SK 90/22. Kwestie te wymagają jednak bliższej analizy o czym niżej szczegółowo.</p> <p>Po trzecie wreszcie zauważalnym jest niekonsekwencja w treści środka zaskarżenia. Bowiem z jednej strony skarżący powołuje się na postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2023 roku , I KZP 5/23 wyciągając z niego fragment, iż niekonstytucyjność przepisów o kosztach pomocy prawnej świadczonej przez adwokata z urzędu, winna być realizowania przez postanowienie wydane w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 §2 k.p.k.</a> (notabene, co nie było w sprawie nigdy sporne), a z drugiej strony powołuje się na orzeczenie TK z dnia 20 grudnia 2022 roku, SK 78/21, które to SN w cytowanym postanowieniu uznał, jako nie wywołujące skutku prawnego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 190;art. 190 ust. 1)">art. 190 ust. 1 Konstytucji RP</a>. Powodem tego jest wzięcie udziału w składzie TK osoby nieuprawnionej, powołanej do niego niezgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucja RP</a>. Sąd odwoławczy w pełni podziela, nie powielając argumentacji SN, ten pogląd. Zatem, żeby uniknąć dalszych niejasności nie czynił podstawą swojego orzeczenia cytowanego wyżej orzeczenia TK. Z pewnością jednak wobec prawidłowego składu orzekającego TK w sprawie SK 90/22, to ten wyrok winien być brany pod uwagę w kontekście przedmiotowej sprawy.</p> <p>Mając zatem na uwadze powyższe, stanowiące formę „wyczyszczenia” przedpola do dalszych rozważań prawnych, trzeba zwrócić uwagę, iż nie budzi wątpliwości zastosowanie wyroku TK w sprawie SK 90/22 w sytuacji, gdy sąd orzekający ustalałby wynagrodzenie adwokata z urzędu po 4 marca 2024 roku, a zatem po dacie opublikowania w Dzienniku Ustaw RP tego orzeczenia. W tej sytuacji, nawet jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r, poz. 763), co miało miejsce w dniu 5 czerwca 2024 roku, nawet gdy sprawa została wszczęta przed 4 marca 2024 roku winien zastosować w tym zakresie zapisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. W przypadku gdyby takie orzeczenie kosztowe zapadło przed 4 marca 2024 roku, a wniesiono od niego środek zaskarżenia, korekta mogłaby odbyć się w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 §2 k.p.k.</a> </p> <p>Problem jednak pojawia się, gdy zapadło już prawomocne orzeczenie zasądzające wynagrodzenie dla adwokata z urzędu przed 4 marca 2024 roku, w oparciu o niekonstytucyjne przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Sąd I instancji stanął na stanowisku, iż zawsze, bezwzględnie w tych przypadkach adwokat nie będzie miał możliwości złożenia skutecznego wniosku w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 §2 k.p.k.</a> Sąd ten stanął na stanowisku, iż z treści uzasadnienia wyroku TK o sygn. SK 90/22 wynika, że ma zastosowanie od daty publikacji oraz taka interpretacja sprzyja pewności obrotu prawnego. Podobny podgląd wyraził też w postanowieniu z dnia 7 marca 2023 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach, sygn. akt II AKa 392/19 (wprawdzie odnosił się do niewywierającego skutku prawnego orzeczenia TK o sygn. akt SK 78/21). Pogląd ten jednak w istocie rzeczy, mając na względzie, iż od 5 czerwca 2024 roku obowiązuje nowe rozporządzenie wykonawcze sprowadzałby skutki prawne wyroku TK 90/22 do tego okresu. Pomijałby także intencję ustawodawcy wprowadzającego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 190;art. 190 ust. 4)">art. 190 ust. 4 Konstytucji RP</a>, który umożliwia w sytuacjach to przewidzianych w przepisach szczególnych odwracanie skutków prawnych niekonstytucyjnych przepisów. Mowa jest tu o wznowieniu takich postępowań. Pogląd taki zatem przeczy prokonstytucyjnej wykładni analizowanej sytuacji, i w zasadzie wykluczałby nawet częściowe odwrócenie skutków prawnych tych niekonstytucyjnych przepisów. Sąd odwoławczy podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia SN z dnia 13 grudnia 2023 roku , I KZP 5/23, w którym to wskazano, iż takie orzeczenie, uzupełniające rozstrzygnięcie o kosztach pomocy prawnej świadczonej z urzędu, nawet przy stwierdzeniu niekonstytucyjności przepisów na jakich zostało oparte, nie zawsze będzie uprawniało do określenia tych kosztów na nowo, tym razem na podstawie regulacji rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, w przypadku stwierdzenia tego rodzaju zaszłości. Nie przestają przecież obowiązywać inne reguły prawa procesowego, w tym zasada prawomocności w zakresie rozstrzygnięcia o tym kto i w jakiej części oraz w jakim zakresie ponosi koszty procesu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 k.p.k.</a>), a także działania obrońcy na korzyść oskarżonego. Tak więc, takie orzeczenie, w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 § 2 k.p.k.</a>, może zostać wydane wyłącznie wówczas, gdy w orzeczeniu merytorycznym rozstrzygającym w przedmiocie kosztów procesu, kosztami tymi został w całości obciążony Skarb Państwa lub też, gdy osoba obciążona kosztami procesu zwolniona została od tej ich części, która związana jest z wydatkami Skarbu Państwa z tytułu wypłat dokonywanych za pomoc prawną świadczoną z urzędu. Możliwość zasądzenia - na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 § 2 k.p.k.</a> - uzupełnionych kosztów poniesionych za pomoc prawną świadczoną z urzędu limitują też bez wątpienia przewidziane <strong> <!-- --> <em> <!-- -->przepisami okresy przedawnienia</em> </strong>.</p> <p>Sąd zatem rozpatrując taki wniosek o uzupełniające orzeczenie winien mieć na uwadze te okoliczności, w sytuacji gdy prawomocne orzeczenie kosztowe zapadło przed 4 marca 2024 roku. W przedmiotowym przypadku skazany został w całości zwolniony od ponoszenia wydatków, dlatego nie stała na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku zasada nieorzekania na niekorzyść skazanego. Natomiast w sprawie upłynął już termin przedawnienia w którym mógł obrońca dochodzić roszczenia uzupełniającego przeciwko Skarbowi Państwa. Z istoty rzeczy nie znajduje tu zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 641)">art. 641 k.p.k.</a> (dotyczy bowiem przedawnienia kosztów zasądzonych) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 116)">art. 116 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (Dz.U. z 2024 roku, poz. 959) (dotyczy kosztów zasądzanych w sprawach cywilnych). W związku z tym analiza kwestii przedawnienia winna odbywać się na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> Termin zatem dochodzenia roszczenia uzupełniającego przez obrońcę wynosił 6 lat <em> <!-- -->(zob. art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2018 r. poz. 1104)</em> i rozpoczął swój bieg od daty wymagalności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120)">art. 120 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 k.c.</a>), czyli daty prawomocności postanowienia zasadzającego wynagrodzenie za obronę z urzędu, co nastąpiło w dniu 5 kwietnia 2017 roku. Obrońca wniosek złożył w dniu 4 czerwca 2024 roku, wcześniej nie wnioskował o uzupełniające zasadzenia kosztów, nie wytaczał również żadnego powództwa, a zatem nie przerwał biegu terminu przedawnienia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123)">art. 123 k.c.</a>).</p> <p>W tym stanie rzeczy wniosek obrońcy nie podlegał uwzględnieniu, i z przyczyn opisanych wyżej z uwagi na merytoryczną słuszność zapadłego orzeczenia Sądu I instancji, należało je utrzymać w mocy.</p> </div>