II SA/Lu 389/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu [...] października 2021 r. sprawy ze skargi Wojskowego Koła Łowieckiego [...] na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz Wojskowego Koła Łowieckiego [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 12 marca 2021 r. Lubelski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Lublinie, dalej: "Wojewódzki Lekarz Weterynarii", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania Koła Łowieckiego nr [...]" w [...], dalej: "koło łowieckie", "strona", "skarżący", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Krasnymstawie, dalej: "Powiatowy Lekarz Weterynarii", "organ pierwszej instancji", z 2 grudnia 2020 r. w przedmiocie wymierzenia kołu łowieckiemu kary pieniężnej w wysokości 1.300 zł za niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], którego jest dzierżawcą lub zarządcą. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że 6 lutego 2020 r. opublikowane zostało rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz.Urz. Województwa Lubelskiego poz. 972). Wydane ono zostało na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10 oraz art. 47a ust. 1 - 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2018 r. poz. 1967 i Dz. U. z 2020 r. poz. 148). Przepisem § 1 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia zarządcom i dzierżawcom obwodów łowieckich lub ich części położonych na terenie województwa lubelskiego, ustalonych zgodnie z uchwałą Nr VI/88/2015 Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie (Dz.Urz. Województwa Lubelskiego z 2015 r. poz. 1566), a także dyrektorowi Polskiego Parku Narodowego oraz dyrektorowi Roztoczańskiego Parku Narodowego, nakazano w terminie od 15 lutego 2020 r. do 31 maja 2020 r. przeprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików, w łącznej ilości 5.000 sztuk, z czego 8 dzików w obwodzie łowieckim Nr [...] - przypadło do odstrzału kołu łowieckiemu. W treści § 1 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia Wojewoda Lubelski nakazał również niezwłoczne dostarczanie przez myśliwych odstrzelonych dzików wraz z patrochami i narogami do miejsc wskazanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, gdzie będą przetrzymywane do czasu uzyskania wyniku badania laboratoryjnego w kierunku afrykańskiego pomoru świń. Rozporządzenie podlegało podaniu do publicznej wiadomości przez właściwych Powiatowych Lekarzy Weterynarii w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie obwodów. Rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego było kilkukrotnie zmieniane. Na mocy rozporządzenia Nr 23 Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz.Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 3795) ustalono wykonanie odstrzału dzików w terminie do 12 lipca 2020 r. Z kolei § 2 rozporządzenia Nr 33 Wojewody Lubelskiego z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz.Urz. Województwa Lubelskiego poz. 4259) rozporządzenie Nr 8 zostało uchylone. Z treści § 1 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 6 lit. h) tego rozporządzenia wynikał obowiązek koła łowieckiego do wykonania odstrzału w obwodzie łowieckim Nr [...] 8. dzików w terminie do 31 grudnia 2020 r. Pismem z dnia 18 września 2020 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii zawiadomił koło łowieckie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za nierealizowanie przez myśliwych koła łowieckiego odstrzału sanitarnego dzików nakazanego rozporządzeniem Wojewody Lubelskiego Nr 8. Ze złożonej przez koło łowieckie dokumentacji wynikało bowiem, że myśliwi tego koła w obwodzie łowieckim nr [...]dokonali odstrzału sanitarnego dzików w ilości 4 sztuk. Z wyjaśnień złożonych przez łowczego koła łowieckiego wynikało, że wykonanie odstrzału większej ilości dzików nie jest możliwe ponieważ na terenie obwodu łowieckiego więcej dzików "fizycznie nie było". W trakcie obserwacji przez myśliwych nie stwierdzono bowiem ani tropów dzików, ani uszkodzeń w uprawach. Od dłuższego czasu nie wpływały też do koła łowieckiego zawiadomienia o szkodach łowieckich. Z treści wyjaśnień opartych na książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym sanitarnym odnotowano 372 wyjścia w łowisko. Łowczy wnosił również o nienakładanie kary pieniężnej. Decyzją z 2 grudnia 2020 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii wydał decyzję wymierzającą kołu łowieckiemu karę pieniężną w wysokości 1.300 złotych za niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...] którego jest dzierżawcą lub zarządcą. Od powyższej decyzji pełnomocnik koła złożył odwołanie. W jego ocenie organ pierwszej instancji błędnie zastosował art. 85aa ust. 1 punkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, gdyż norma prawna zawarta w tym przepisie penalizuje zaniechanie polegające na nieprowadzeniu odstrzału sanitarnego. Koło zaś wykonywało odstrzał zgodnie z nałożonym na niego obowiązkiem. W ramach nakazanego odstrzału dzików myśliwi koła podjęli 372 wyjścia w łowisko celem odstrzału sanitarnego. W ocenie pełnomocnika, nałożenie kary jest nadużyciem prawa. Zaskarżona decyzją Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał że realizacja odstrzału sanitarnego zwierząt wynika z art. 46 ust. 3 pkt 8, 8b, 8c ustawy o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. W myśl przepisów tej ustawy nakaz wykonania odstrzału sanitarnego, przez wydanie stosownego rozporządzenia mającego postać aktu prawa miejscowego, może wydać wojewoda na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii. Zgodnie z art. 46 ust. 3 pkt 8 wskazanej ustawy wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt wolno żyjących (dzikich). Organ odwoławczy wskazał także, iż obszar obwodu łowieckiego określa uchwała Sejmiku Województwa Lubelskiego numer VI/88/2015 z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie (Dz.Urz. Województwa Lubelskiego poz. 1566). W oparciu o powyższe regulacje w dniu 6 lutego 2020 r. na stronie internetowej Dziennika Urzędowego Województwa Lubelskiego opublikowano rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego. W jego treści koło łowieckie zostało zobligowane do przeprowadzenia w obwodzie łowieckim nr [...]odstrzału sanitarnego dzików w ilości 8 sztuk. Rozporządzenie normuje miejsce, termin i liczbę dzików przeznaczonych do eliminacji w drodze odstrzału sanitarnego. Rozporządzenie określa też gdzie należy dostarczyć odstrzelone dziki. Wojewódzki Lekarz Weterynarii zaznaczył, że rozporządzenie nie zostało zaskarżone przez koło łowieckie, wobec czego jest aktem prawnym obowiązującym w stosunku do jego adresatów, zarówno w zakresie obszaru na jakim ma nastąpić odstrzał sanitarny, jak też liczby dzików, które mają zostać odstrzelone. Organ odwoławczy wyraził stanowisko, że sam fakt przystąpienia do odstrzału sanitarnego dzików nie jest równoważny z wywiązaniem się z obowiązku, o jakim stanowi 46 ust. 3 powołanej wyżej ustawy. Jego zdaniem, nie sposób także przyjąć, że na danym obszarze nie występuje liczebność dzików pozwalająca na ich odstrzelenie, gdyż tego rodzaju zarzuty nie były podnoszone przed wszczęciem postępowania i po wydaniu rozporządzenia przez Wojewodę. W ocenie organu tego rodzaju argumenty stanowią jedynie przyjętą dla potrzeb postępowania linię obrony, która usprawiedliwić ma bierność koła łowieckiego w okresie objętym realizacją nałożonego obowiązku. Zgromadzony materiał dowodowy daje, w ocenie organu odwoławczego, podstawę do przyjęcia, że koło łowieckie nie wykonało obowiązku w zakresie odstrzału sanitarnego dzików. Zamiast nakazanego odstrzału 8. sztuk dzików na terenie obwodu numer [...], odstrzelono dziki w ilości 4 sztuk. Mając to na względzie Wojewódzki Lekarz Weterynarii odwołał się do treści art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, zgodnie z którym, kto będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Organ zwrócił uwagę, że treść powołanego przepisu nie pozwala na ustalenie kary w wysokości innej aniżeli w przedziale przewidzianym w powołanym przepisie. Zasadnie zatem wymierzono, na podstawie art. 85b ww. ustawy karę pieniężną w wysokości 1.300 złotych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii pełnomocnik koła łowieckiego, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: - art.85aa ust.1 punkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez rozszerzającą wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie przepisu wyrażające się w przyjęciu i ukaraniu skarżącego przez organ pierwszej instancji za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu nr [...], a przez organ drugiej instancji za niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], podczas gdy powyższy przepis stanowi, że karze pieniężnej podlega dzierżawca bądź zarządca obwodu łowieckiego, który nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących(dzikich) na określonym obszarze – w sytuacji gdy koło łowieckie prowadziło regularny odstrzał sanitarny dzików w obwodzie łowieckim w nakazanym terminie; - art.85aa ust.1 punkt 18 w związku z art. 46 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez ich zastosowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego, a karze pieniężnej powinien podlegać wyłącznie ten, kto nie podejmował nakazanych przepisami rozporządzenia działań. Pełnomocnik skarżącego zarzucił też naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art.7, art.8 § 1, art.77 § 1 oraz art.80 kpa, przez niewywiązanie się przez organ z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny; a także nie odniesienie się do dokumentów przedstawionych przez stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej, co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu nr [...]; - art.138 § 1 pkt 1 kpa przez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 2 lutego 2020 r., w sytuacji gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i orzeczenia o umorzeniu postępowania; - § 1 pkt 2 pkt 6 lit. h) rozporządzenia nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 roku w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zobowiązaniu skarżącego do wykonania odstrzału sanitarnego określonej ilości dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], bez dostatecznego rozeznania w zakresie rzeczywistej liczby dzików bytujących na obszarze obwodu łowieckiego, skutkujące pozbawieniem strony możliwości zrealizowania nakazu w określonym terminie; - art. 8 § 1 i art.107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, nieprzedstawienie przez organ jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za tym, że skarżący nie wywiązywał się z nakazu prowadzenia odstrzału sanitarnego na wskazanym obszarze i określonym terminie oraz brak wskazania dowodów, na których organ oparł się oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; - art.189f § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie odstąpienia od wymierzenia kary, pomimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej; - art. 189d kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na posłużeniu się błędnymi dyrektywami wymiaru kary, niezawartymi w katalogu dyrektyw wymiaru karyart.189d kpa; - art. 189c kpa poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy organ przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej powinien zastosować przepisy względniejsze dla skarżącego; - art.6 i art.15 kpa poprzez naruszenie zasady praworządności, nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek działania na podstawie przepisów prawa oraz naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na zastosowaniu przez organ odwoławczy nieobowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa; - art.81a § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji pozostających w sprawie i niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te powinny być rozstrzygane na korzyść strony. Podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji koło łowieckie podnosiło, że niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików w ilości wskazanej w rozporządzeniu nr 8 Wojewody Lubelskiego dla danego obwodu łowieckiego we wskazanym przez Wojewodę terminie nie jest równoznaczne z nieprowadzeniem odstrzału sanitarnego w rozumieniu wskazanej wyżej ustawy. Organ niezasadnie przyjął, że nieosiągnięcie odstrzału dzików w liczbie wyznaczonej do odstrzału sanitarnego jest równoznaczne z nieprowadzeniem odstrzału, co jest wynikiem błędnej wykładni przepisu art.85aa ust.1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny zasadności skargi wyjaśnić należy, że na zgodny wniosek stron sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." W ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzje organów obu instancji zostały bowiem wydane z naruszeniem obowiązujących i mających w sprawie zastosowanie przepisów. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, dalej: "u.o.z.z.", zgodnie z którym kto wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wykładnia językowa art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wskazuje, że karze pieniężnej, podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Przepis ten ma charakter represyjny, w związku z czym musi być wykładany ściśle. W przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych, a więc nakładających na podmiot obciążenia finansowe, nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Dokonując wykładni językowej przytoczonego przepisu należy zauważyć, że ustawodawca posłużył się czasownikiem w formie niedokonanej: "nie prowadzi", a nie w formie dokonanej "nie przeprowadził". W przepisie tym nie odwołano się więc do wyniku, czy też rezultatu odstrzału, nie ma w nim mowy o niewykonaniu przewidzianych w rozporządzeniu poziomów odstrzału sanitarnego. Pojęcia "nieprowadzenia" odstrzału nie można utożsamiać z faktem niewykonania przez koło łowieckie limitu (a więc w całej wyznaczonej liczbie) odstrzału zwierząt dzikich ustalonego w rozporządzeniu wojewody stosownie do treści art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. Przyjąć zatem należy, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.o.z. podlega tylko taki podmiot, będący dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich). Kara ta nie może być natomiast wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału zwierząt, jeśli obowiązany do wykonania odstrzału podejmuje działania zmierzające do wykonania obowiązku. Należy bowiem zauważyć, że ilość zwierząt dzikich przeznaczonych do odstrzału ustalana w rozporządzeniu, określana jest jedynie w oparciu o pewne założenia co do liczby zwierzyny dzikiej bytującej na danym obszarze (obszarze koła łowieckiego). Wziąć trzeba natomiast pod uwagę, że dzikie zwierzęta mogą przemieszczać się swobodnie, migrując z jednych terenów na inne. Oznacza to, że nie można wykluczyć, iż w rzeczywistości danym okresie w na obszarze danego obwodu łowieckiego zwierząt będzie mniej lub w ogóle nie będzie. Na taką okoliczność powoływało się koło łowieckie w niniejszej sprawie. W piśmie z dnia 15 października 2020 r. łowczy koła łowieckiego informował, że odstrzelono 4 dziki. Odstrzelenie większej ilości dzików nie było możliwe ponieważ więcej dzików na terenie obwodu łowieckiego Nr [...] nie było. We wskazanym piśmie zaznaczył łowczy, że obserwacja prowadzona przez myśliwych nie doprowadziła do stwierdzenia tropów dzików ani uszkodzeń w uprawach Od dłuższego czasu do koła łowieckiego nie wpływają również zawiadomienia o szkodach wyrządzonych przez dziki. Łowczy poinformował także, iż w książce ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym sanitarnym odnotowano 372 wyjścia w łowisko. Może zatem zaistnieć sytuacja, w której wykonanie odstrzału sanitarnego w ilości odpowiadającej treści nakazu odstrzału wynikającego z rozporządzenia, okaże się niewykonalne, mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich, ze względu na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że organy w toku postępowania nie przedstawiły własnych ustaleń, czy szacunków liczby dzików bytujących na terenie obwodu łowieckiego Nr [...]. Uwzględniając powyższe i przyjmując racjonalność ustawodawcy, należy stwierdzić, że nałożenie kary pieniężnej na koło łowieckie na podstawie wskazanego wyżej przepisu u.o.z.z. jest uzasadnione jedynie za zachowania cechujące się szczególnym lekceważeniem prawa, w szczególności za nieprowadzenie w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego. Kara pieniężna nie może natomiast zostać nałożona w przypadku niewykonania odstrzału w całości, tj. w ilości określonej w rozporządzeniu, jeśli podmiot obowiązany do wykonania odstrzału sanitarnego podejmuje realne działania zmierzające do wykonania obowiązku. Jak wyżej wskazano, kary pieniężne nakładane na podstawie przepisu 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. służą zabezpieczeniu wykonywania obowiązku odstrzału sanitarnego. Są więc uzasadnione koniecznością podejmowania działań zmierzających do usunięcia zagrożenia epidemiologicznego, które (jak zakłada ustawodawca) mogą stwarzać wolno żyjące zwierzęta. Logiczne jest więc, że zagrożenie takie nie występuje, jeśli na danym obszarze nie ma takich zwierząt. W takiej sytuacji odpada przyczyna wymierzania kary pieniężnej. Dotyczy to także sytuacji, gdy koło dokonano odstrzału wszystkich bytujących w danym obwodzie łowieckim zwierząt podlegających odstrzałowi sanitarnemu, ale w ilości mniejszej, niż wskazana w rozporządzeniu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wydając decyzję wymierzającą karę pieniężną na podstawie art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. organy obu instancji dokonały błędnej wykładni tego przepisu, nieprawidłowo utożsamiając fakt niezrealizowania przez skarżące koło łowieckie limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z "nieprowadzeniem" odstrzału sanitarnego. W konsekwencji, jak wyżej na to wskazano, organy nie dokonały rzetelnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału i pominęły istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, wbrew przepisom art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Obowiązkiem organów było na podstawie w pełni zgromadzonego materiału dowodowego sformułowanie wszechstronnej oceny, czy działania łowieckie podejmowane przez skarżące koło łowieckie miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie, a więc czy działania te, mając na uwadze ich rodzaj, charakter i częstotliwość, można zakwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego. Należy przy tym uwzględnić liczbę zwierząt faktycznie odstrzelonych oraz to, czy na danym obszarze i w danym czasie występowała "odpowiednia" ilość zwierząt. Jak wyżej zaznaczono, możliwa jest przecież sytuacja, gdy kołu łowieckiemu, pomimo podjęcia wszelkich możliwych i wymaganych działań łowieckich, ze względu na brak zwierząt, nie uda się dokonać odstrzału w ilości zgodnej z limitem. Taką sytuację, zachodzącą z przyczyn niezależnych od koła, należy kwalifikować jako "prowadzenie odstrzału" w rozumieniu art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., co wyłącza możliwość nałożenia na koło łowieckie ary pieniężnej. Wynikająca z art. 6 kpa zasada praworządności oraz zasada zaufania obywateli do organów państwa wyrażona w art. 8 kpa, nakładają na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Nałożenie na skarżące koło łowieckie kary administracyjnej mimo braku ku temu przesłanek i towarzyszące temu błędy w postępowaniu wyjaśniającym uniemożliwiają przyjęcie, że wydanie decyzji przez organy administracji obu instancji poprzedzone zostało dokładnym zbadaniem okoliczności sprawy. Dotyczy to zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych sprawy, w tym wykładni mających zastosowanie przepisów prawa. Przyjąć należy, że zarówno decyzja organu odwoławczego jak i organu pierwszej instancji podjęte zostały z naruszeniem art. 6 i art. 8 kpa. Nie można natomiast działaniom organów obu instancji przypisać naruszenia art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. Przepis ten ma bowiem charakter normy kompetencyjnej skierowanej do wojewody oraz wojewódzkiego lekarza weterynarii. Zgodnie z jego treścią, wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt wolno żyjących (dzikich). Przywołanego przepisu nie mogą więc naruszyć organy administracji stosujące wydane na jego podstawie rozporządzenie. Z przedstawionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 2 wspomnianej ustawy. Obejmują one uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie dla pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym w kwocie 270 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265) oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.