II GZ 279/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 930/07 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 16 stycznia 2008 r. w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie rozłożenia na raty opłaty za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., rozpatrując ponownie wniosek A.S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 930/07 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w sprawie rozłożenia na raty opłaty za zajęcie pasa drogowego, postanowieniem z dnia 5 września 2008 r. - odmówił przywrócenia terminu do złożenia przedmiotowego wniosku. Sąd I instancji, uwzględniając uwagi i wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 133/08 uchylającym wcześniejsze postanowienie WSA w S. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 16 stycznia 2008 r., uznał, że skarżący występując ze swym wnioskiem nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności procesowej. Co prawda skarżący wyjaśnił, że przyczyną uniemożliwiającą mu złożenie przedmiotowego wniosku był pobyt służbowy za granicą (w P.) w okresie od 2 grudnia 2007 r. do 22 lutego 2008 r. (co potwierdził oświadczeniem S.K. - c. kontrahenta) i brak wiedzy o toczącym się postępowaniu, to jednak Sąd I instancji uznał, że powoływana argumentacja w kontekście zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie braku winy w uchybieniu terminu. Sąd podał, że skarżący został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, zaś okoliczność braku wiedzy o postępie toczącego się postępowania jest jedynie zaniedbaniem strony. Odmawiając ponownie przywrócenia terminu Sąd zakwestionował wiarygodność oświadczenia skarżącego o nieprzerwanym pobycie poza granicami kraju w okresie od dnia 2 grudnia 2007 r. do 22 lutego 2008 r. Po przeprowadzeniu analizy znajdującego się w aktach sprawy pisma Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w S. z dnia 18 sierpnia 2008 r., Sąd uznał, że pismo złożone przez skarżącego w dniu 8 lutego 2008 r. w Zarządzie Dróg i Transportu Miejskiego w S. zawierające prośbę o wyrażenie zgody na zmianę użytkowania części parkingu na samochody osobowe (k. 84 akt sądowych), wskazuje, że skarżący kierował swoimi sprawami w Szczecinie w okresie od dnia 2 grudnia 2007 r. do dnia 22 lutego 2008 r., a zatem miał możliwość podejmowania czynności procesowych w postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w S.. A.S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Skarżący podniósł, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 16 stycznia 2008 r., ponieważ pismo z dnia 8 lutego 2008 r., na które powołał się Sąd I instancji, zostało złożone przez znajomego skarżącego, z którym przebywał za granicą, a który wcześniej powrócił do kraju. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest zatem od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Konieczną, a zarazem podstawową przesłankę przywrócenia terminu stanowi brak winy po stronie dokonującej określonej czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminowi, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., podlega więc ocenie przez Sąd przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Uchybienia w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem naruszają więc miernik staranności i w efekcie nie mogą prowadzić do uwzględnienia wniosku. Sąd I instancji orzekając po raz drugi w przedmiocie wniosku A.S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wziął pod uwagę całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również pismo skarżącego złożone w dniu 8 lutego 2008 r. (co potwierdza prezentata urzędu) w Zarządzie Dróg i Transportu Miejskiego w S.. Sąd I instancji słusznie wskazał, że z powyższego wynika, iż skarżący kierował swoimi sprawami zawodowymi w Szczecinie w okresie od 2 grudnia 2007 r. do 22 lutego 2008 r., kiedy to według swoich wcześniejszych oświadczeń przebywał w P.. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że sam skarżący w swoim zażaleniu podniósł, że przedmiotowe pismo zostało złożone w urzędzie w jego imieniu. Tak więc należy uznać, że skarżący mógł prowadzić swoje sprawy w kraju, nawet przebywając poza granicami. Należy zauważyć także, że gdyby skarżący należycie dbał o swoje interesy, to wskazałby pełnomocnika lub inny adres do doręczeń korespondencji sądowej na czas swojej nieobecności w kraju. Nie zachodziły też żadne przeszkody, aby skarżący nawiązał kontakt (np. telefoniczny) z Sądem I instancji w sprawie przebiegu postępowania, terminu wyznaczenia rozprawy, itp. Brak elementarnej dbałości skarżącego w tym zakresie nie może więc świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.