II SA/Sz 648/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 28 grudnia 2020 r., nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M. G. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. – dalej "K.p.a."), po rozpoznaniu odwołania M. G. od decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2020 r. (znak: [...]; UNP: [...]) odmawiającej uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. (znak: [...] CT; [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz z urządzeniami budowlanymi przy ul. [...], działka nr [...] z obrębu [...], wydanej na rzecz E. i P. B., uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2020 r. i orzekł: 1. odmówić uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z [...] maja 2020 r. (znak: [...]; UNP: [...]) o pozwoleniu na budowę z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.); 2. stwierdzić, że decyzja Prezydenta Miasta S. Nr [...] z [...] maja 2020 r. (znak: [...]; [...]) o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa, tj. przepisu art. 10 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że Prezydent Miasta S. decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz z urządzeniami budowlanymi przy ul. [...], działka nr [...] z obrębu [...], na rzecz E. i P. B.. Dnia [...] listopada 2020 r. do Urzędu Miasta S. wpłynął wniosek M. G. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Prezydenta Miasta S.. Wnioskodawczyni wskazała, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), zaś budowany dom będzie oddziaływać na należąca do niej sąsiednią działkę nr [...] z uwagi na zbliżenie jednego z jego elementów na odległość ok. 1 metra od granicy działki. Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. Prezydent Miasta S. wznowił postępowanie zakończone wyżej opisaną własną decyzją ostateczną. Następnie decyzją z [...] grudnia 2020 r. orzekł, iż nie uchyla we wznowionym postępowaniu decyzji Nr [...] z [...] maja 2020 r. o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z uwagi na zaprojektowanie pergoli w zbliżeniu do granicy z działką nr [...], należącą do skarżącej, skarżącą należało uznać za stronę postępowania. Takie zaprojektowanie budynku oraz towarzyszących mu budowli - w tym przypadku pergoli - nie jest jednak sprzeczne z przepisami prawa, w związku z czym brak jest podstaw do uchylenia badanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W odwołaniu powyższej decyzji M. G. zarzuciła, że będąca elementem budynku pergola została zaprojektowana niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które nakazują zachować minimalną odległość od granicy działki dla budynków i obiektów architektonicznych. Wskazała, że pergola znajduje się w odległości 45 cm od granicy działki i stanowi element budynku, ponieważ nie jest to obiekt o lekkiej, demontowanej konstrukcji, tylko element składający się z żelbetowych słupów, usadowionych na betonowej płycie oraz posiada żelbetowy wieniec, połączony z budynkiem na wysokości płyty stropowej. Rozpatrując wniesione odwołanie Wojewoda podał, że zgodnie z zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta S. Nr [...] projektem budowlanym od strony granicy z działką nr [...] ściana planowanego budynku zaprojektowana została na różnych odcinkach w odległościach 3, 7, 5 oraz 6 metrów, przy czym w ścianie zbliżonej do granicy działki na odległość 3 metrów nie ma otworów okiennych ani drzwiowych. Taki sposób zaprojektowania ściany budynku jest zgodny z § 12 ust. 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych. W zbliżeniu do granicy z działką nr [...] zaprojektowana została pergola, która jako obiekt tzw. małej architektury w świetle przepisów art. 3 pkt 3 i 4 lit. b) ustawy Prawo budowlany stanowi budowlę. Według Wojewody, przepisy Prawa budowlanego nie stanowią, że o zakwalifikowaniu danego obiektu do kategorii obiektów budowlanych decyduje technologia i sposób ich wykonania - istotny jest wygląd, parametry oraz przeznaczenie takiego obiektu. Z badanego projektu budowlanego wynika, że omawiana pergola posiadać ma ażurową konstrukcję o wysokości nie przekraczającej pierwszej kondygnacji budynku i ma stanowić przepierzenie częściowo osłaniające od słońca i wiatru dojście do wejścia do budynku. Fakt, że część elementów pergoli ma być murowana oraz wykonana w technologii żelbetowej, które mają być połączone z budynkiem mieszkalnym, nie zmienia sytuacji, że nadal mamy do czynienia z pergolą jako obiektem małej architektury, a nie ścianą budynku. Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie określają minimalnych odległości w jakich muszą być oddalone od granicy działki obiekty małej architektury. Z kolei ww. przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych określa minimalne odległości w jakich od granicy działki muszą znajdować się ściany budynków - przepis ten nie znajduje zastosowania w stosunku do obiektów małej architektury. W tej sytuacji nie można stwierdzić, aby zaprojektowanie elementów pergoli w odległości około 45 cm od granicy działki mogło stanowić naruszenie przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Tym nie mniej takie zbliżenie elementów pergoli do granicy z sąsiednią działką przemawia za uznaniem, że jej właściciel posiada w przedmiotowej sprawie interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a., a co za tym idzie przymiot strony postępowania. W konsekwencji Wojewoda stwierdził, że przy wydaniu badanej decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z [...].05.2020 r. doszło do naruszenia prawa, tj. art. 10 § 1 K.p.a., bowiem skarżąca powinna zostać uznana za stronę postępowania i mieć zapewnioną możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu. Jednak sam fakt posiadania przymiotu strony postępowania i zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie oznacza, że badana we wznowionym postępowaniu decyzja kwalifikuje się od razu do uchylenia. Jeśli bowiem w wyniku wznowienia postępowania organ i tak musiałby wydać decyzję odpowiadającą w swej treści decyzji dotychczasowej, to zgodnie z art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. stwierdza, że badana decyzja wydana została z naruszeniem prawa i odmawia jednocześnie uchylenia takiej decyzji. Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby w wyniku wznowienia postępowania miałaby zapaść w swej istocie decyzja inna, aniżeli decyzja dotychczasowa. Inwestorzy spełnili wymogi określone w przepisach art. 32 ust. 4 oraz 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, tj. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę do którego załączyli cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz aktualnym zaświadczeniem projektanta o przynależności do właściwego samorządu zawodowego, a także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prezydent Miasta S. zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dokonał zbadania kompletności projektu budowlanego, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zgodności projektu zagospodarowania terenu z innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wobec spełnienia przez inwestorów wszystkich wymogów określonych w przepisach art. 32 ust. 4 oraz 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i tak należałoby wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Z uwagi jednak na fakt, że rozstrzygnięcie wydanej w trybie wznowienia decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2020 r. jest niepełne, bowiem poza odmową uchylenia badanej decyzji Nr [...] z [...] maja 2020 r. na podstawie art. 146 § 2 K.p.a. nie wskazano, że przy wydaniu tej decyzji doszło do naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a., konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. wniosła, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, M. G. (dalej przywoływana jako "skarżąca"). Zaskarżając decyzję w całości zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 3 pkt 3 i 4 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że wskazana w projekcie budowlanym tzw. partia wejściowa (nazwana przez inwestora w projekcie budowlanym pergolą), murowana i wykonana w technologii żelbetowej, integralnie związana z budynkiem mieszkalnym poprzez posadowienie jej na ławie fundamentowej, na której posadowiony jest budynek oraz związanie konstrukcyjne żelbetowym wieńcem, stanowi obiekt małej architektury w rozumieniu ww. przepisu prawa budowlanego, podczas gdy jako obiekty małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty w szczególności: kultu religijnego, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, a także obiekty użytkowe służące codziennej rekreacji i utrzymaniu porządku, zaś projektowa partia wejściowa takiego charakteru nie ma; 2. art. 3 pkt 3 i 4 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że wskazana w projekcie budowlanym tzw. partia wejściowa (nazwana przez inwestora w projekcie budowlanym pergolą), murowana i wykonana w technologii żelbetowej, integralnie związana z budynkiem mieszkalnym poprzez posadowienie jej na ławie fundamentowej, na której posadowiony jest budynek oraz związanie konstrukcyjne żelbetowym wieńcem, stanowi obiekt małej architektury w rozumieniu ww. przepisu prawa budowlanego, podczas gdy brak stosownej dylatacji pomiędzy ścianami budynku mieszkalnego a wieńcem żelbetowym partii wejściowej i posadowienie jej na tej samej podstawie fundamentowej przesądza o uznaniu partii wejściowej za ścianę budynku mieszkalnego; 3. art. 3 pkt 3 i 4 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że o zakwalifikowaniu danego obiektu do kategorii obiektów budowlanych, w tym do kategorii obiektów małej architektury nie decyduje technologia i sposób ich wykonania a istotny jest wygląd, parametry oraz przeznaczenie tego obiektu, w sytuacji, w której przeznaczenie tzw. partii wejściowej (nazwanej przez inwestora w projekcie budowlanym pergolą) nie kwalifikuje jej jako obiektu małej architektury a o zakwalifikowaniu danego obiektu do kategorii obiektu małej architektury świadczy również sposób wykonania danego obiektu, zaś w niniejszej sprawie nowy sposób wskazuje jednoznacznie na integralne połączenie partii wejściowej z całym budynkiem mieszkalnym, przesądzając o tym, że nie ma ona charakteru odrębnego obiektu małej architektury; 4. art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1067,t.j. z dnia 2019.06.07) poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę podczas gdy rzeczony projekt budowlany był niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie odległości ścian budynku od granicy działki, tj. § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, tym samym nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Mając na względzie powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości a także decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron, oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa uzasadniającym ich uchylenie. Materialnoprawną podstawę tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepis art. art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. Przepis art. 151 § 2 K.p.a. określa, iż w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W myśl zaś art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W doktrynie wskazuje się, że zastosowanie przesłanki określonej w art. 146 § 2 K.p.a. oznacza odejście od przyjętego w Kodeksie postępowania administracyjnego domniemania, iż kwalifikowana wadliwość procesowa ma wpływ na treść decyzji, czego konsekwencją było uchylenie decyzji decyzją o wznowieniu postępowania. Zastosowanie tej przesłanki może więc nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego jest zobligowany na podstawie art. 149 § 2 K.p.a.), w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 567-568). Okolicznością niebudzącą w niniejszej sprawie wątpliwości tak stron, organów obu instancji, jak i Sądu była kwestia niezawinionego braku udziału stron – M. G. właścicielki nieruchomości nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem objętym przedmiotową inwestycją, w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2020 r. W związku z tym organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że zaistniała podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wspomnianą decyzją. Trafnie więc organ I instancji postanowieniem z dnia 26 listopada 2020 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 i art. 149 § 1 K.p.a. wznowił to postępowanie. Sąd podziela też stanowisko organów obu instancji, iż sam brak udziału strony w zakończonym postępowanie nie powoduje niejako automatycznie konieczności uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji ostatecznej. Prowadząc badanie decyzji w postępowaniu wznowieniowym, w dalszym ciągu w obrocie prawnym utrzymuje się dotychczasowa decyzja ostateczna i wciąż wywołuje ona określone w niej skutki prawne. Sam fakt wznowienia postępowania, które to wznowienie, jest tylko rozstrzygnięcie formalnym, nie prowadzi jeszcze do unicestwienia skutków ostatecznej decyzji administracyjnej i do przełamania zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 K.p.a.). Taki efekt wywołać może dopiero wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. i to pod warunkiem, że nie zachodzi przesłanka określona w art. 151 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., II OSK 120/13, Lex nr 1305533). Należy podkreślić, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją, wydaną w postępowaniu zwykłym. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Zważywszy na to, stwierdzić należy, iż obowiązkiem organów orzekających w niniejszej sprawie, a więc w postępowaniu wznowieniowym, była ocena, czy przedłożony przez inwestorów projekt budowlany powinien zostać zatwierdzony i powinno się wydać pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz z urządzeniami budowlanymi przy ul. [...], działka nr [...] z obrębu [...]. Tym samym rolą organów obu instancji było – zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (j.t.: Dz. U. z 2020 r ., poz. 1333 – dalej "P.b."), sprawdzenie: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10. Jednocześnie należy zaznaczyć, że kierując się zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), której emanacją w postępowaniu wyjaśniającym stanowi przepis art. 77 § 1 K.p.a., określający, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, organy I i II instancji powinny rzetelnie wykazać w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć, że w powołanym zakresie zbadały przedłożony przez inwestora projekt budowlany. Wspomnieć trzeba, że przepis art. 107 § 3 K.p.a. nakłada na organy obowiązek wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem Sądu, organy I i II instancji nie dokonały wnikliwej oceny projektu budowlanego dotyczącego przedmiotowej inwestycji. Lektura uzasadnień decyzji obu instancji prowadzi do wniosku, że organy skupiły się na kwalifikacji spornej części budynku jednorodzinnego wybudowany na działce sąsiadującej z działką skarżącej, koncentrując się na jego naziemnej części. Dokonując oceny spornej części budynku organy uznały, iż zaprojektowany i wybudowany wraz budynkiem jednorodzinnym i przylegający do tego budynku obiekt budowany, stanowi pergolę w rozumieniu art. 3 pkt 3 i 4 P.b., a zaprojektowanie elementów pergoli w odległości około 45 cm od granicy działki nie stanowi naruszenia przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz.1065 t.j.). Taki tok rozumowania doprowadził organy do przekonania, że inwestorzy spełnili wszystkie wymogi określone w przepisach art. 32 ust. 4 oraz 33 ust. 2 P.b., a zatem w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby w swej istocie taka sama decyzja jak decyzja dotychczasowa, tj. zatwierdzająca projekt budowalny i udzielająca pozwolenia na budowę. Sąd podziela stanowisko organów w takim zakresie, że oceniana przez organy sporna część budowanego na działce sąsiadującej z działką skarżącej budynku jednorodzinne stanowi obiekt małej architektury, tj. pergolę. Kwalifikacji takiej nie stoi na przeszkodzie fakt, że niektóre elementy pergoli, a konkretnie dwa słupy wsporcze, wybudowane zostały w technologii żelbetonowej oraz, że obiekt przylega do bryły budynku. Niezależnie od powyższego, jak już wyżej wyjaśniono, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, czego w kontrolowanej sprawie zabrakło. Organy nie dokonały bowiem, co trafnie zarzucono w skardze, kompleksowej oceny rozwiązań projektowych wejścia do budowanego na działce sąsiedniej budynku jednorodzinnego. Ze znajdującego się w projekcie budowlanym (konstrukcja) rysunku obrazującego posadowienie budynku wynika, że pergola ustawiona ma być na płycie żelbetonowej wylanej łącznie z pozostałymi fundamentami budynku. Płytę tą wylano zbliżając się do granicy działki skarżącej na odległość 45 cm. Zdaniem Sądu, organy powinny dokonać również oceny czy wylanie płyty w taki sposób nie narusza odległości, o których mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym miejscu wskazać należy na przepis § 12 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Zdaniem Sądu, skoro przy budowie tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni zachować należy minimalną odległość od granicy działki budowlanej, to takie same rygory obowiązują przy usytuowaniu płyty żelbetonowej, tzn. powinna być oddalona przynajmniej 1,5 m od granicy działki. Mając powyższe na względzie uznać należało, że ze względu na istotne naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, decyzje organów obu instancji uchylają się ocenie, czy dopuszczalne było uznanie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a.). Ponownie rozpoznając sprawę orany orzekające powinny w sposób wyczerpujący dokonać sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 P.b., co powinno znaleźć wyraz z uzasadnieniu decyzji. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a, na które składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł oraz koszty adwokackie w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U z 2015 r., poz. 615 ze zm.). Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.