II FZ 588/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Lu 692/10 w zakresie zawieszenia postępowania sądowadministracyjnego w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 czerwca 2010 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. W dniu 20 czerwca 2011 r. do WSA w Lublinie wpłynęło zażalenie na powyższe postanowienie (pismo z dnia 14 czerwca 2011 r.), które postanowieniem z dnia 7 lipca 2011 r. zostało odrzucone. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zażalenie było niedopuszczalne, ponieważ zostało wniesione od orzeczenia, od którego nie przysługiwał żaden środek odwoławczy. W piśmie z dnia 1 sierpnia 2011 r. skarżący wskazał, że zaskarża wszystkie w orzeczenia wydane w jego sprawie. Po wezwaniu do określenia, które konkretnie orzeczenie skarżący chciał zaskarżyć, uznano, iż powyższe zażalenie zostało wniesione na postanowienie z dnia 10 maja 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Zatem zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. W takim przypadku skoro ustawa przewiduje wydanie postanowienia lub zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2011 r., s.887-888). Skoro zatem w katalogu zawartym w art. 194 § 1 p.p.s.a. nie ujęto postanowienia, którego przedmiotem jest odmowa zawieszenia postępowania oraz ustawodawca nie przewidział wprost takiej możliwości w innych przepisach szczególnych to należy przyjąć, że niedopuszczalne jest zaskarżenie tego postanowienia w drodze zażalenia (por. m.in. orzeczenia NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II FZ 670/10, z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 937/09, z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 399/11). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że postanowienie WSA w Lublinie nie podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tego powodu złożone zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.