I SA/Lu 383/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie zażalenia na postanowienie z dnia 20 października 2016 r. postanawia odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 20 października 2016 r. UZASADNIENIE I SA/Lu 383/16 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpatrzeniu sprzeciwu skarżącego, utrzymał w mocy postanowienie z dnia 6 września 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych. Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie. Należy ocenić, że zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 20 października 2016 r. jest niedopuszczalne. Na wstępie trzeba wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), która zasadniczo zmieniła zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowienia referendarza. W wyniku tej nowelizacji wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od orzeczenia referendarza - orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, co jednoznacznie wynika z treści art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), zmienionego na skutek wspomnianej wyżej nowelizacji. W myśl art. 194 § 1 P.p.s.a. natomiast zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo których przedmiotem są postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie należy do katalogu postanowień objętych wyżej wymienioną regulacją, a tym samym jest ono niezaskarżalne. Sąd stoi przy tym na stanowisku, mając na uwadze treść art. 191 P.p.s.a., że odmowa przyznania prawa pomocy mogłaby być przedmiotem kontroli instancyjnej ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego, na wniosek strony, dopiero przy rozpatrywaniu zażalenia na postanowienie odrzucające skargę z powodu jej nieopłacenia, gdyż postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy mieściłoby się w katalogu postanowień, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 260 § 2 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.