IV SA/Po 1125/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. na uchwałę Rady Miejskiej Z. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w sprawie Regulaminu targowiska "[...]" w Gminie Z. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 9 pkt 5, 6 i 7 załącznika do uchwały. UZASADNIENIE Rada Miejska Z. w dniu [...] września 2013 r. podjęła na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11, art. 40 ust. 2 pkt 4 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) uchwałę Nr [...] w sprawie Regulaminu targowiska "[...]" w Gminie Z.. Skargę na powyższą Uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył Prokurator Rejonowy w S. wnosząc o stwierdzenie nieważności § 9 pkt 5, 6, 7 Regulaminu stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miejskiej Z. Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie Regulaminu targowiska "[...]" w Gminie Z.. Skarżący zarzucił istotne naruszenie prawa polegające na przekroczeniu przez Radę Miejską Z. w przepisach § 9 pkt 5, 6, 7 Regulaminu targowiska "[...]" w Gminie Z. stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały poprzez regulowanie przez gminę raz jeszcze tego co zostało już pomieszczone w źródłach obowiązującego prawa ogólnokrajowego, jak i poprzez wykroczenie przy stanowieniu aktu prawa miejscowego poza delegacją ustawowa wynikającą z art. 40 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu skarżący rozwinął swoje zarzuty wskazując, że wprowadzony w § 9 pkt 5 załącznika do uchwały obowiązek używania do ważenia i mierzenia towarów wyłącznie jednostek miar obowiązujących w obrocie towarowym (metr, lit. r, kilogram itp.) przez osoby prowadzące handel na targowisku, został już uregulowany w ustawie z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach. Wprowadzony w § 9 pkt 6 załącznika do uchwały obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej na targowisku przez osoby prowadzące handel na targowisku wykracza poza upoważnienie zawarte w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. oraz reguluje kwestie, które zostały już przez ustawodawcę uregulowane w akcie prawnym rangi ustawy. Zdaniem skarżącego, jako wykraczający poza upoważnienie ustawowe należy uznać zapis § 9 pkt 7 Regulaminu stanowiący, że osoby prowadzące handel na targowisku zobowiązane są do utrzymania czystości w obrębie stanowiska handlowego w czasie i po zakończeniu handlu. Kwestia ta bowiem została już raz uregulowania w przepisie rangi ustawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 i Kodeks wykroczeń, który stanowi, że "kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec, podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany". Wprawdzie w orzecznictwie sformułowany został pogląd, że istnieje możliwość odstępstwa od powyższej zasady, jednakże w takim przypadku powtórzenia w aktach prawa miejscowego innych regulacji normatywnych powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego ma być podstawą odtworzenia normy prawnej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Z. uwzględnił zarzuty skargi w całości i wniósł o odstąpienie od obciążania organu kosztami postępowania sądowego w sprawie. Organ podzielił stanowisko Prokuratora i wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części wyjaśniając, że przepis art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym precyzuje zagadnienia, jakie powinny być zawarte w uchwalonym regulaminie, przy czym akt ten nie może wykraczać poza te kwestie, jak i normować tego co zostało już uregulowane w innych przepisach prawa powszechnie obowiązującego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna w całości. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019r., poz. 2325, ze zm. dalej "p.p.s.a") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała Rady Miejskiej Z. Nr [...] podjęła w dniu [...] września 2013 r. w sprawie Regulaminu targowiska "[...]" w Gminie Z.. Regulamin targowiska stanowi załącznik do Uchwały co wynika z § 1 Uchwały, zwany dalej ("Regulaminem", "Załącznikiem do Uchwały"). Podstawę prawną Uchwały stanowi art. 7 ust. 1 pkt 11, art. 40 ust. 2 pkt 4 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia Uchwały, dalej "u.g.n."). Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała stanowi akt prawa miejscowego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z [...] września 2013r., pod poz. 5254. Skargę na przedmiotową Uchwałę zgodnie z treścią art. 53 § 2a p.p.s.a. można zatem wnieść w każdym czasie, wobec tego i Prokuratora nie obowiązuje termin zakreślony w art. 53 § 3 p.p.s.a. Z tych względów skargę wniesioną przez Prokuratora w niniejszej sprawie należało uznać za dopuszczalną. Skarga prokuratora jest także wolna od kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ogólna kompetencja do stanowienia aktów prawa miejscowego dla rady gminy wynika z art. 40 ust. 1 u.s.g., stosownie do którego na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Zgodnie natomiast z przepisem ust. 2 tego artykułu, bezpośrednio na podstawie tej ustawy, organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (pkt 4). W myśl art. 7 ust. 1 pkt 11 u.s.g., jednym z zadań własnych gminy związanym z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty są sprawy dotyczące targowisk i hal targowych. Spójna z tym pozostaje regulacja art. 1 ust. 2 ustawy z 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2011r., Nr 45, poz. 236, w wersji obowiązującej w dniu podjęcia Uchwały, dalej "u.g.k."), zgodnie z którym gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Targowisko gminne niewątpliwie jest obiektem użyteczności publicznej, z wykorzystaniem którego Gmina realizuje swe zadania o charakterze użyteczności publicznej związane z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie obejmującym organizację i prowadzenie targowisk. W tej sytuacji Uchwała Rady Miejskiej Z. ustalająca Regulamin targowiska położonego na jej terenie "[...]" w Gminie Z. (zawierający normy prawne o charakterze abstrakcyjnym i generalnym odnoszące się do zasad i trybu korzystania z tego obiektu (w tym przede wszystkim warunków prowadzenia sprzedaży), spełnia kryterium aktu prawa miejscowego. W petitum skargi Prokurator wskazał wyraźnie, że zaskarża Załącznik do Uchwały w części i wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień załącznika do Uchwały § 9 pkt 5, 6, 7 Regulaminu. Mając powyższe na względzie, Sąd w zaskarżonej przez Prokuratora części poddał zaskarżoną Uchwałę merytorycznej kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym, a to z uwagi na istniejące co do zasady związanie sądu administracyjnego przedmiotem zaskarżenia. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego Regulaminu wskazać należy, że wprowadzając sankcję nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a), jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.g.n., zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Do naruszeń tych zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). Za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr [...], Lex nr 33805; z dnia [...] lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd [...], LEX nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje sprzeczność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 283; w skrócie "ZTP"). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w ZTP będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie Zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ("TK") mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np.: postanowienie TK z [...].04.2004 r., P [...], OTK-A 2004, nr [...], poz. 36; wyrok TK z [...].05.2006 r., SK [...], OTK-A 2006, nr [...], poz. 58; wyrok TK z [...].12.2009 r., Kp [...], OTK-A 2009, nr [...], poz. 170; wyrok TK z [...].12.2015 r., K [...], OTK-A 2015, nr [...], poz. 185), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, W. 2008, s. 51). Sytuacje, w których naruszone zostały ZTP, powinny być traktowane jako nieistotne naruszenie prawa, a sytuacje, w których wraz z naruszeniem ZTP doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad tworzenia prawa – jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego (zob. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 32; por. też D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2015, s. 205–206). Jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 (podobnie: § 134 pkt 1) w zw. z § 143 ZTP, w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Regulacja ta koresponduje z przepisem art. 94 Konstytucji RP, który wskazuje, że akty prawa miejscowego muszą być ustanawiane nie tylko "na podstawie", ale i "w granicach" upoważnień zawartych w ustawie. Podobnie zakotwiczona w art. 94 Konstytucji RP jest niewątpliwie dyrektywa wynikająca z § 118 (analogicznie: § 137) w zw. z § 143 ZTP, w świetle której w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 662). Takie powtórzenie jest zasadniczo zabiegiem niedopuszczalnym, traktowanym w dominującym nurcie orzecznictwa trybunalskiego oraz sądów administracyjnych jako rażące naruszenie prawa (zob. wyrok NSA z [...].10.2016 r., II OSK [...], CBOSA). Co do zasady unormowania aktu prawa miejscowego zawierające powtórzenie regulacji ustawowych naruszają nie tylko przepis § 118 w zw. z § 143 ZTP, ale także art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, stanowiąc w istocie uregulowanie danej materii bez wymaganego upoważnienia bądź też z przekroczeniem jego granic (por. M. Bogusz, Wadliwość aktu prawa miejscowego, Gdańsk 2008, s. 224; G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 663). Jedynie w drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, za dopuszczalne uznaje się niekiedy powtarzanie w aktach prawa miejscowego – takich zwłaszcza, jak statuty czy regulaminy – innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241). Istotne znaczenie ma również zawarty w Zasadach techniki prawodawczej (zwłaszcza w § 6 ZTP) generalny nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, uwaga do § 6, s. 38–39). W świetle powyższych uwag zaskarżone postanowienia Regulaminu § 9 pkt 5, 6 i 7 uchybiają prawu w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności. 1. Odnośnie § 9 pkt 5 Regulaminu, który brzmi "Osoby prowadzące handel na targowisku zobowiązane są do używania do ważenia i mierzenia towarów wyłącznie jednostek miar obowiązujących w obrocie towarowym (metr, litr, kilogram itp.)," Zasadnie Prokurator zarzucił wadliwość § 9 pkt 5 Regulaminu, zagadnienia związane ze stosowaniem na targowisku przewidzianych przez regulamin jednostek miar jest wyczerpująco unormowane w ustawie z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2011r. Nr 64, poz. 332). Delegacja przewidziana w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. nie obejmuje możliwości stanowienia przez Radę w zakresie obowiązujących jednostek miar służących do ważenia i mierzenia towarów na targowisku miejskim. Jak już wyżej podniesiono, niedopuszczalne w ramach delegacji ustawowej są działania organu polegające także na ponownej regulacji materii już objętej inną regulacją ustawową; w ramach tego wyłączona jest nie tylko modyfikacja norm o charakterze powszechnie obowiązującym, ale także ich ponowne powtarzanie (mylnie wskazujące na prawo danego organu do wiążącego ustalania objętych nim zagadnień). W konsekwencji przepis § 9 pkt 5 Regulaminu stanowi w istocie parafrazę art. 5 ust. 1 Prawa o miarach, zgodnie z którym legalnymi jednostkami miar są: 1) jednostki Międzynarodowego Układu Jednostek Miar (SI); 2) jednostki nienależące do Międzynarodowego Układu Jednostek Miar (SI), dopuszczone do stosowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 3) dziesiętne podwielokrotności i wielokrotności jednostek, o których mowa w pkt 1 i 2. Prawo o miarach posługuje się nadto określeniem legalna jednostka miary – co oznacza jednostkę miary, której stosowanie jest nakazane lub dozwolone przepisem prawnym (art. 4 pkt 1 Prawa o miarach). Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu Rada wprowadziła pojęcie jednostek miar obowiązujących, co stanowi dalszą nieuprawnioną modyfikację w akcie prawa miejscowego norm określonych w przepisach powszechnie obowiązujących. Nadto zaskarżone postanowienie w sposób niedozwolony ogranicza stosowanie przyjętych jednostek miar dopuszczonych w świetle art. 6 ust. 2 Prawa o miarach, który stanowi, że jednostki miar inne niż legalne jednostki miar mogą być stosowane, na mocy porozumień międzynarodowych, w transporcie morskim, lotniczym i kolejowym. Dopuszczalne jest stosowanie dodatkowych oznaczeń wyrażonych w jednostkach miar innych niż legalne jednostki miar (ust. 3). Redakcja § 9 pkt 5 Regulaminu w sposób nieuprawniony modyfikuje regulacje przyjętą w przepisach prawa powszechnie obowiązującego rangi ustawowej, narusza także w ten sposób § 6 w zw. z § 143 ZTP. 2. Odnośnie § 9 pkt 6 Regulaminu, który brzmi "Osoby prowadzące handel na targowisku zobowiązane są do naprawienia szkody wyrządzonej na targowisku," Zamieszczanie powyższego postanowienia w akcie prawa miejscowego, jakim jest uchwała rady gminy wykracza poza upoważnienie zawarte w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. Dotyczy kwestii, które zostały już przez ustawodawcę uregulowane w akcie prawnym rangi ustawy. Jest to niedopuszczalne w sytuacji, gdy akty wyższego rzędu – przepisy Kodeksu cywilnego - regulują tę kwestię w sposób kompleksowy. Słusznie zauważa skarżący, że odpowiedzialność deliktowa została uregulowana w art. 415 k.c. (kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia) oraz art. 427 (kto z mocy ustawy lub umowy jest zobowiązany do nadzoru nad osobą, której z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego winy poczytać nie można, ten obowiązany jest do naprawienia szkody wyrządzonej przez tę osobę, chyba że uczynił zadość obowiązkowi nadzoru albo że szkoda byłaby powstała także przy starannym wykonywaniu nadzoru) i nast., co oznacza niedopuszczalne powtarzanie w akcie prawa miejscowego postanowień ustaw lub ich modyfikacji. "Kompetencja rady gminy do określania reguł zachowania się przez osoby korzystające z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, nie oznacza upoważnienia do wprowadzenia do aktu prawa miejscowego jakichkolwiek przepisów ustalających lub modyfikujących odpowiedzialność karną i cywilną." (wyroku WSA w Krakowie z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. III SA/Kr [...]). Redakcja § 9 pkt 6 Regulaminu w sposób nieuprawniony modyfikuje regulację przyjętą w przepisach prawa powszechnie obowiązującego rangi ustawowej (art. 415 k.c., art. 427 k.c.), naruszając także w ten sposób § 6 w zw. z § 143 ZTP. W konsekwencji, wskutek stwierdzonych wadliwości, należało stwierdzić nieważność § 9 pkt 6 Regulaminu. 3. Odnośnie § 9 pkt 7 Regulaminu, który brzmi "Osoby prowadzące handel na targowisku zobowiązane są do utrzymania czystości w obrębie stanowiska handlowego w czasie i po zakończeniu handlu," Zdaniem Sądu powyższe postanowienie Regulaminu również stanowi przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 40 ust. 1 pkt 4 u.g.n. Zgodzić należy się ze skarżącym, że zagadnienie którego dotyczy treść § 9 pkt 7 Regulaminu została już uregulowania w przepisie rangi ustawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 - Kodeks wykroczeń (Dz.U. z 2013r., poz. 482), który stanowi, że "kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec, podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany". Nie ulega zatem wątpliwości, że w § 9 pkt 7 Regulaminu, Rada Gminy, bez upoważnienia ustawodawcy uregulowała zagadnienia, które podlegają regulacji aktów wyższej rangi, czym w sposób istotny naruszyła prawo. Słusznie zauważa także skarżący, że istnieje możliwość odstępstwa od zasady zakazu powtarzania w akcie prawa miejscowego regulacji rangi ustawowej, ale w takim przypadku powtórzenia w aktach prawa miejscowego innych regulacji normatywnych powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego ma być podstawą odtworzenia normy prawnej. Dopuszczalne jest także przytoczenie w akcie prawa miejscowego in extenso zapisów aktów prawnych wyższego rzędu z powołaniem się na konkretny przepis tegoż aktu, czyniłoby akt prawa miejscowego w pełni czytelny i zrozumiały, to zapis taki mógłby być dopuszczalny (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2015 r., IV SA/Po [...]; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia [...] marca 2007 r., II SA/Wr [...]). Zaskarżone postanowienie Regulaminu takiego warunku nie spełnia, jego brzmienie w sposób istotny narusza zatem prawo, co musiało skutkować stwierdzeniem nieważności także i § 9 pkt 7 Regulaminu. Mając powyższe na uwadze, że Rada Miejska Z. powołując zaskarżoną Uchwałę w części obejmującej § 9 pkt 5, 6 i 7 Załącznika do Uchwały naruszyła prawo w stopniu istotnym, skutkiem powyższego Sąd – działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. – stwierdził nieważność Regulaminu w powyższej części, jak orzekł w wyroku. Jak wskazano powyżej, skarga Prokuratora wolna jest od opłat sądowych, zatem brak było podstaw do obciążania organu kosztami postępowania sądowego. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 03 lipca 2020 r. i następnie 27 października 2020r., na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stronom zapewniono także możliwość wypowiedzenia się w sprawie na piśmie przed wydaniem wyroku (k. 29, 31 akt sąd.).