I SA/Gd 879/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Z.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2018 r. nr [....] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 3 listopada 2017 r. Wójt Gminy C. (dalej: Wójt Gminy) ustalił Z.M. wymiar podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 4.758 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że pani M.M. i Pan Z.M. nabyli w dniu 5 maja 2013 r. działkę nr [...] położoną w miejscowości C zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w stanie surowym otwartym. Decyzją z dnia 12 lutego 2014 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił podatnikowi pozwolenie na budowę budynku usługowego – stacji kontroli pojazdów. Pozwolenie na użytkowanie budynku usługowego – stacji kontroli pojazdów wydane zostało w dniu 23 lipca 2014 r. W dniu 6 czerwca 2014 r. w ewidencji gruntów i budynków dokonano modyfikacji budynków, tj. zakończono budowę budynku – stacji obsługi pojazdów o powierzchni zabudowy 163 mkw, zmianie uległo też oznaczenie użytku rolnego z RV na Bi (inne tereny zabudowane). W dniu 7 czerwca 2016 r. do organu podatkowego wpłynęło zawiadomienie o zmianach w danych w ewidencji gruntów i budynków polegających na zmianie oznaczenia gruntów całej powierzchni 1153 mkw z Bi na B (tereny mieszkaniowe zabudowane) oraz oznaczenie z budynku handlowo-usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny. Pan Z.M. złożył deklaracje w sprawie podatku od nieruchomości: z dnia 27 kwietnia 2016 r., w której wykazał 100 mkw gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 90 mkw budynku mieszkalnego, 72 mkw budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej; z dnia 20 kwietnia 2017 r., w której wykazał 100 mkw gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 101 mkw budynku mieszkalnego, 48 mkw budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z działaniami podatnika uniemożliwiającymi dokonanie oględzin nieruchomości, organ w celu ustalenia faktycznych powierzchni, zwrócił się do Starostwa Powiatowego w B. o przesłanie kopii projektów budowlanych wraz z projektem zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki. Na podstawie tych dokumentów organ ustalił, że powierzchnia zabudowy budynku wynosi 168,40 mkw, powierzchnia użytkowa 143,40 mkw, powierzchnia utwardzona 310 mkw, powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego w budowie 92,40 mkw, powierzchnia działki 1153 mkw. Zgodnie z projektem budowlanym na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na budynek mieszkalno-usługowy położonego na przedmiotowej działce, przyjętym przez Starostę [...] w dniu 3 marca 2016 r., powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wynosi 168,40 mkw, powierzchnia użytkowa, w tym usługowa 90,70 mkw, powierzchnia mieszkalna 93,70 mkw. Z informacji od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w B. wynika, że Z.M. nie zgłosił rozpoczęcia ani zakończenia przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku stacji obsługi pojazdów. W przedmiotowym budynku nieprzerwanie świadczone są usługi w zakresie przeglądów technicznych pojazdów, o czym świadczy zgromadzony materiał dowodowy w postaci paragonów, informacji ze stron internetowych. Organ ustalił też, że na działce znajduje się budowla w postaci utwardzonej powierzchni 310 mkw, której wartość została oszacowana przez biegłego na dzień 1 stycznia 2016 r. na kwotę 49.680 zł. Na podstawie powyższego organ stwierdził, że budynek stacji kontroli pojazdów w całości związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do opodatkowania organ przyjął: 143,40 mkw budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, 1153 mkw gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 49.680 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła, że w deklaracji podano faktyczną powierzchnię przedmiotów opodatkowania. Na działce nr [...] znajdują się dwa budynki – jeden mieszkalny o pow. 92,4 mkw i mieszkalno–usługowy o pow. mieszkalnej 93,7 i usługowej 90,7 mkw. W związku z tym, że grunt oznaczony jest w ewidencji jako B, podatek powinien być opłacany od metrów wykorzystywanych na działalność gospodarczą, resztę zaś zgodnie z ewidencją gruntów. Faktycznie wykorzystywana jest powierzchnia 100 mkw gruntu oraz 48 mkw powierzchni budynku. Powierzchnia utwardzenia zawarta w projekcie budowalnym dotyczy całej działki i jest w trakcie wykonywania, co podważa ustalenia dotyczące powierzchni budowli jej wartości. Także ustalone powierzchnie pomieszczeń w budynku nie są zgodne z rzeczywistością. Nie jest prawdą, że budynek nie posiada pomieszczeń o funkcji mieszalnej. W związku z powziętą przez Kolegium informacją o śmierci pani M.M., postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017 r. postępowanie zostało zawieszone. Następnie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2018 r. postępowanie zostało podjęte po przedłożeniu aktu notarialnego ustalającego spadkobiercę, pana Z.M.. Decyzją z dnia 30 maja 2018 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1821 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l. Wyjaśnił, że podstawę wymiaru podatków zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.), stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 618 ze zm.), zwanej dalej O.p. Zdaniem Kolegium, zapisy w ewidencji nie są jednak wiążące w przypadku, gdy dane ewidencyjne wskazują na istnienie budynku o funkcji mieszkaniowej, podczas gdy ze wszystkich zgromadzonych dowodów wynika, że budynek wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ wskazał na dowód w postaci oględzin nieruchomości. Wprawdzie podatnik uniemożliwił dokonanie oględzin całej nieruchomości, udało się jednak zaobserwować i opisać istniejące w pomieszczeniach sprzęty stacji diagnostycznej. Wskazano też na dowody w postaci wystawianych przez podatnika rachunków za usługi przeglądu pojazdów, wydruki stron internetowych, reklamujących prowadzoną na nieruchomości działalność stacji diagnostycznej. Dalej organ wskazał, że podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. W związku z tym, że strona nie okazała przedmiotowej nieruchomości w całości do oględzin i dokonania pomiarów, a powierzchnia użytkowa nie wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków, organ ustalenia swoje oparł na dokumentacji architektoniczno – budowlanej, w której precyzyjnie wskazana została wielkość powierzchni użytkowe budynku i jego pomieszczeń, wynosząca 143,40 mkw. Powierzchnię gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej przyjęto na podstawie ewidencji gruntów i budynków – 1153 mkw. Wartość budowli w postaci utwardzonego polbrukiem placu o powierzchni 310 mkw ustalono na podstawie opinii biegłego w kwocie 49.680 zł. Po zsumowaniu wysokość podatku wynosi 4.758 zł, jak zasadnie ustalił organ pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podatnik podniósł, że wbrew ustaleniom organu dokonał zgłoszenia o rozpoczęciu robót w dniu 24 stycznia 2017 r. Zarzucił, że ustalenia oparte zostały o sfałszowaną opinię dotyczącą wartości i powierzchni budowli, ponieważ wycena się nie odbyła, a przeciwko biegłemu prowadzone jest postępowanie karne. Skarżący podkreślił, że nigdy nie ukrywał faktu prowadzenia działalności gospodarczej, niemniej jednak pod usługi wykorzystywana jest tylko część nieruchomości, brak jest podstaw aby płacić podwyższoną stawkę podatku za cały budynek. Wskazał, że zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy przedstawiają stan nieruchomości na rok 2014/2015 a od tego czasu dokonano niej wielu zmian, m.in. zdemontowano utwardzenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), a od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przyjmuje się, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ze względu na moc wiążącą organy podatkowe dzieli się na dwie kategorie (zob. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 2565/12, z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12, z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 2890/13, z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 3935/13, z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 502/15, z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1840/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 O.p. Do pierwszej grupy zaliczyć należy dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu, bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (zob. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, CBOSA), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (zob. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12, CBOSA). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczących właśnie opisu nieruchomości. Zasadnie organ przyjął, że ewidencja gruntów i budynków nie przesądza również, czy dana nieruchomość związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zapisy w ewidencji gruntów i budynków zawierają informacje o położeniu budynku, przeznaczeniu, funkcji użytkowej, ogólnych danych technicznych (§ 63 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.). Natomiast ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wiąże zastosowanie podwyższonych stawek podatku ze "związaniem" nieruchomości z działalnością gospodarczą, nie odsyłając w tym zakresie do przepisów dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, ale zawierając w art. 1a ust. 1 pkt 3 własną, odrębną definicję tego pojęcia. Zatem budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest budynek zakwalifikowany w ewidencji gruntów i budynków jako usługowy, tylko budynek (też grunt i budowla) będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Określenie "działalność gospodarcza" w myśl art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oznacza natomiast działalność, o której mowa w przepisach ustawy Prawo o działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Zastrzeżenie to odnosi się do działalności rolniczej lub leśnej oraz do wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich i nie ma w sprawie zastosowania. Znajdująca się w posiadaniu przedsiębiorcy nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeżeli jest elementem przedsiębiorstwa lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem, jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana na ten cel. O gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza np. jej ujęcie w prowadzonej ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku, bowiem do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez przedsiębiorcę w prowadzonej działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. W rozpatrywanej sprawie ustalone zostało, że w spornym budynku prowadzona jest działalność gospodarcza – stacja diagnostyczna pojazdów. Świadczy o tym materiał dowodowy w postaci protokołu oględzin, zdjęć, reklam i ofert ze stron internetowych, rachunków za wykonane usługi diagnostyczne. Sam skarżący w skardze również stwierdza, że nigdy nie kwestionował, że "jest tam prowadzona działalność", okoliczność tę uznać należy zatem za udowodnioną. W ocenie Sądu prawidłowe jest tym samym stanowisko organu, że ww. budynek związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. W świetle powyższego za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje podnoszona przez skarżącego kwestia postępowania związanego ze zmianami w ewidencji gruntów i budynków dotyczącymi funkcji użytkowej budynku. Jak już bowiem wskazano wyżej, decydujące znaczenie ma fakt, że przedmiotowy budynek związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt u.p.o.l., podstawę opodatkowania w przypadku budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa. Ponieważ w sprawie skarżący nie umożliwił przeprowadzenia oględzin całości nieruchomości, jak również danych co do powierzchni użytkowej budynku nie zawierała ewidencja gruntów i budynków, zasadnie organ oparł się na dokumentacji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z projektem na budowę budynku usługowego (stacji kontroli pojazdów) na działce nr [...] w C., przyjętym przez Starostwo Powiatowe w B. w dniu 12 lutego 2014 r., powierzchnia użytkowa budynku wyniosła 143,40 mkw. Wobec braku innych dowodów, z których wynikałoby, że powierzchnia użytkowa podlegającego opodatkowaniu budynku jest inna, uznać należy, że organ prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania. W skardze skarżący podnosi, że opodatkowaniu powinna podlegać tylko ta część budynku, w której prowadzona jest działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., przewidziano stawkę podatku dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie ma definicji części budynku, co nie oznacza, że z analizy jej przepisów nie można wywieść, co się kryje pod tym pojęciem. Na gruncie tej regulacji wskazuje się, że przedmiotem opodatkowania może być jedynie fragment budynku w znaczeniu fizycznym. Przez pojęcie części budynku, na gruncie tej ustawy, należy bowiem rozumieć lokal wyodrębniony prawnie, poprzez ustanowienie odrębnego prawa własności lokali bądź to mieszkalnego czy użytkowego, ale również wyodrębnioną konstrukcyjnie część budynku, co do której jest możliwe takie określenie jej granic, że może być ona przedmiotem stosunku zobowiązaniowego jaki stanowi np. najem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2017 r., sygn. II FSK 1261/15 – dost. w CBOiS – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika zatem, że przez część budynku związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumieć należy odrębną część budynku będącą w posiadaniu przedsiębiorcy. Jeżeli cały budynek jest w posiadaniu przedsiębiorcy, to niezależnie od tego, jaka jego część jest faktycznie użytkowana na potrzeby prowadzonej przez niego działalności, cały ten budynek podlega opodatkowaniu według podwyższonej stawki podatku od nieruchomości. Prawidłowe jest również w ocenie Sądu rozstrzygnięcie w zakresie opodatkowania gruntów. Przede wszystkim prawidłowo ustalono powierzchnię podlegających opodatkowaniu gruntów na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków, czyli 1153 mkw. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja ta jest wiążąca dla organu co do powierzchni gruntów. Prawidłowo też zastosowano podwyższoną stawkę podatku dla opodatkowania tego gruntu, z materiału dowodowego wynika bowiem, że jest on związany prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Znajduje się on w posiadaniu przedsiębiorcy i jest wykorzystywany w celu prowadzenia tej działalności – stacji kontroli pojazdów. Sposób zakwalifikowania tych gruntów w ewidencji gruntów i budynków pozostaje już bez znaczenia, zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., podwyższoną stawką podatku stosuje się od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. Sporna pozostawała również kwestia opodatkowania budowli – placu o powierzchni 310 mkw utwardzonego polbrukiem. Skarżący kwestionował fakt istnienia tej budowli, niemniej jednak nie przedstawił żadnych przekonujących argumentów za tym przemawiających. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się: projekt na budowę budynku usługowego stacji kontroli pojazdów na spornej działce z którego wynika m.in., że powierzchnia utwardzona wynosi 310 mkw; protokół oględzin z dnia 26 kwietnia 2017r. przeprowadzonych przez pracowników organu wraz z dokumentacją fotograficzną, w którym stwierdzono obecność wokół budynku stacji utwardzonego placu polbruk; operat szacunkowy wraz załączoną do niego dokumentacją fotograficzną placu utwardzonego polbrukiem (oględzin biegły dokonał w dniu 4 sierpnia 2017 r.). Powyższe dowody potwierdzają ustalenia organów podatkowych co do faktu istnienia budowli podlegającej opodatkowaniu i jej powierzchni. Załączony do skargi kosztorys powykonawczy sporządzony w dniu 24 lipca 2018 r. wskazuje jedynie, że w roku 2018 prowadzone były jakieś roboty budowlane związane z utwardzeniem placu kostką betonową, nie podważają jednak ustaleń dotyczących roku 2017. Podstawę opodatkowania w przypadku budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Zgodnie natomiast z ust. 7 tego przepisu, jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik. Ponieważ podatnik nie określił wartości budowli, zasadnie wartość ta została określona na podstawie opinii biegłego. Skarżący opinię tę kwestionuje, nie podnosi jednak żadnych merytorycznych zarzutów. Zarzuca jedynie, że biegły przeprowadził oględziny mimo nieobecności skarżącego, w związku z czym zresztą skarżący złożył zawiadomienie do Prokuratury, zarzucając biegłemu popełnienie przestępstwa, niemniej jednak w ocenie Sądu nie są to okoliczności, które podważałyby rzetelność i wiarygodność sporządzonej opinii lub też świadczyły, że oględziny nie zostały wcale przeprowadzone. Przede wszystkim, sam fakt złożenia takiego zawiadomienia nie oznacza jeszcze, jak to określa skarżący w skardze, prowadzenia wobec biegłego postępowania karnego, co do tego brak jest bowiem w aktach sprawy jakichkolwiek danych. Po drugie, obecność podatnika w trakcie dokonywania oględzin nie była konieczna. W sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, gdy przedmiot oględzin jest dostępny dla biegłego bez dodatkowych zabiegów, uznać należy, że udział w czynności oględzin był prawem podatnika, z którego nie skorzystał. Nieobecność ta jednak nie skutkowała wstrzymaniem czynności przez biegłego ani nie podważa przydatności sporządzonej przez biegłego opinii dla potrzeb niniejszego rozstrzygnięcia. Po trzecie wreszcie, sporządzona dokumentacja fotograficzna przeczy twierdzeniom skarżącego, że biegły nie przeprowadził oględzin. Końcowo w skardze skarżący zarzucił, że w roku 2017 nastąpiła zmiana właścicieli. Ponieważ zarzutu tego skarżący nie uzasadnił, należy domyślić się, że wiąże się on z faktem, iż w dniu 11 grudnia 2017 r. zmarła pani M.M.. Fakt ten został uwzględniony przez Kolegium, które zawiesiło postępowanie do czasu ustalenia spadkobierców. Na podstawie aktu notarialnego z dnia 29 lutego 2018 r. – umowy o dział spadku – ustalono, że spadkobiercą zmarłej M.M. w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości został skarżący – Z.M.. Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość́ lub obiekt budowlany stanowi współwłasność́ lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Śmierć pani M.M. nie miała zatem wpływu na obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciążący na skarżącym, sprawiła jedynie, że obowiązek ten utracił charakter solidarnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), skargę oddalił.