II OSK 52/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski /spr./ Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 359/17 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 13 września 2017 r., sygn. II SA/Gd 359/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. (dalej: SKO w G.) z [...] kwietnia 2017 r., nr SKO [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, oddalił skargę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zgodność z przepisami obowiązującego planu miejscowego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji środowiskowej. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z przepisami planu miejscowego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie organy obu instancji w sposób prawidłowy wywiązały się z tego obowiązku, wnikliwie analizując zgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego, uwzględniając dodatkowo dyspozycję przepisu art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm., dalej: u.w.r.u.s.t.). W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że działka, na której zamierzono zrealizować przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, objęta jest obowiązującymi przepisami planu miejscowego dla wsi B. "[...]", zatwierdzonego uchwałą Nr XLI/434/2010 Rady Gminy Wejherowo z 29 marca 2010 r. Planowane przedsięwzięcie znajduje się w obrębie jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem [...] o teren zabudowy produkcyjnej oraz zabudowy usługowej, bez ustalenia proporcji między funkcjami, dla którego plan w pkt 6.6. przewiduje maksymalną wysokość budowli – 12 m. Do tego przedsięwzięcia odnosiła się treść pkt 6.6. planu miejscowego dla jednostki [...], dotycząca maksymalnej wysokości budowli (12 m), którego planowana budowla nie spełnia – planowane przedsięwzięcie obejmuje budowę wieży kratowej o wysokości 32 m. W tej sytuacji, wobec oczywistej i nie budzącej wątpliwości sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym planem miejscowym organy administracyjne obu instancji prawidłowo podjęły rozstrzygnięcie o odmowie wydania decyzji środowiskowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu I instancji, organy rozstrzygające w przedmiocie wniosku skarżącej Spółki uwzględniły treść art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. W skardze kasacyjnej Spółka (dalej: skarżąca kasacyjnie) zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a., jak również w zw. z przepisami art. 6, 7, 8, 11, oraz 107 §1i3 kodeksu postępowania administracyjnego przez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia w wyniku: i. niezastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., podczas gdy wobec pozbawionej podstaw prawnych odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, jako że planowane przez skarżącą kasacyjnie roboty budowlane nie naruszają właściwie zinterpretowanych i zastosowanych przepisów uchwały nr XLI/434/2010 Rady Gminy Wejherowa z 29 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi B. "[...]" (dalej: MPZP). Według skarżącej kasacyjnie, zasadne byłoby uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organów obu instancji; ii. naruszenie art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Konstytucja RP) w zw. art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a. przez niedostrzeżenie braku działania SKO w G. w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; iii. niedostrzeżenie naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności brak wyjaśnienia, z jakich powodów uznano, że lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowej jest sprzeczna z przepisami MPZP, co lekceważy konieczność dokonywania wykładni przepisów MPZP z uwzględnieniem art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 u.w.r.u.s.t., jak również stanowisko Rady Gminy Wejherowo zawarte w uchwale nr XIII/120/2015 z 21 października 2015 r., uwzględniającej wezwanie przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego ([...] sp. z o.o.) do usunięcia przepisów planu miejscowego sprzecznych z u.w.r.u.s.t., w tym obejmujące m.in. przepisy dotyczące maksymalnej wysokości zabudowy, obejmujące telekomunikacyjne obiekty budowlane; iv. naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia; 2) oraz naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, to jest: a. art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) w zw. z pkt 6.6 postanowień szczegółowych dla terenu numer 27 MPZP w z w. z art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 75 ust. 1 u.w.r.u.s.t. przez niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie zaakceptowanie przez Sąd I instancji odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgodnie z wnioskiem skarżącej kasacyjnie, pomimo że planowane przez skarżącą kasacyjnie przedsięwzięcie jest zgodne z właściwie zinterpretowanymi przepisami MPZP oraz przepisami odrębnymi; b. pkt 6.6 przepisów szczegółowych dla terenu numer [...] MPZP w związku z art. 46 ust. 2 oraz art. 75 ust. 1 u.w.r.u.s.t. przez błędną wykładnię i w rezultacie uznanie przez Sąd I instancji, że lokalizowanie stacji bazowych możliwe jest wyłączenie do wysokości 12 metrów, podczas gdy jest to sprzeczne ze stanowiskiem Rady Gminy Wejherowo, zawartym w uchwale nr XIII/120/2015 z 21 października 2015 r., a nadto taka interpretacja ww. przepisu MPZP jest sprzeczna z u.w.r.u.s.t., jako że nie dopuszcza ona wyprowadzania w MPZP zupełnie dowolnych "zakazów lub ograniczeń" w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a w razie stwierdzenia przez organ takich postanowień MPZP, powinien on bezpośrednio zastosować przepis art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t.; c. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt. 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt. 10 u.p.z.p. poprzez dokonanie interpretacji przepisów MPZP z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, a dotyczących zasad interpretacji aktów prawa miejscowego oraz pominięciem intencji ustawodawcy dotyczących znaczenia infrastruktury telekomunikacyjnej dla społeczności lokalnych; d. art. 20, 22 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 oraz 64 ust. 1 z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.) w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.) przez niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne byłoby ograniczenie na obszarze objętym MPZP rozwoju sieci telekomunikacyjnych do arbitralnie ustalonej wysokości usytuowania urządzeń [m.in. pkt 6,6 postanowień szczegółowych dla terenu numer [...] MPZP], co w rezultacie powodowałoby bezprawne ograniczenie skarżącej możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie dostatecznych usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne za pomocą już istniejących stacji bazowych, jak również świadczących usługi przewodowe z wykorzystaniem kanalizacji podziemnych oraz sieci przewodowych naziemnych W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie wyroku Sądu I instancji oraz utrzymanych nim w mocy: decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2017 r., jak również utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta W. z [...] września 2016 r. o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą: stacja bazowa telefonii komórkowej [...] sp. z o. o. [...] B. na działce nr [...] obręb B., Gmina W. z powodu braku zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, względnie o uchylenie skarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w ocenie skarżącej kasacyjnie, stanowisko przedstawione w wyroku Sądu I instancji jest błędne, ponieważ narusza szereg przepisów prawa. W odniesieniu do poszczególnych zarzutów wskazanych w petitum skargi, skarżąca kasacyjnie podtrzymała uzasadnienie zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w wyniku rozpoznania której zapadł skarżony niniejszą skargą kasacyjną wyrok. W wyniku prawidłowo dokonanej kontroli sądowej ww. naruszenia prawa skarżone decyzje obu instancji powinny zostać uchylone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść, w granicach określonych w skardze kasacyjnej, do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt 1 skargi kasacyjnej. Warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, rozpatrujący daną sprawę, oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie doszło do stwierdzonego powyżej naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia, bowiem Sąd I instancji prawidłowo uznał za niezasadne zarzuty skargi Spółki na decyzję SKO w G. z [...] kwietnia 2017 r., nr SKO [...]., podnoszące naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania obejmujących: art. 6, 7, 8, 11, 107 1 § 3, 138 § 1 pkt 1, 138 § 1 pkt 2 oraz 138 § 2 k.p.a. Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2017 r., nr SKO [...], w którym organ ten utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy W. z [...] września 2016 r., znak [...], w której odmówiono określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. [...] B. wraz z wykonaniem zasilania elektroenergetycznego" na działce ewidencyjnej oznaczonej nr [...] obręb B., Gmina W., z uwagi na brak zgodności tego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniesienie przez Spółkę odwołania od decyzji Wójta Gminy W. z [...] września 2016 r. niezależnie od treści odwołania, spowodowało kontrolę instancyjną całej sprawy i konieczność orzeczenia o całej decyzji organu I instancji, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. SKO w G. zasadnie uznało, że decyzja Wójta Gminy W. z [...] września 2016 r. jest zgodna z prawem i z tego powodu utrzymało ją w mocy. Artykuł 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie określa wprawdzie przesłanek do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, niemniej jednak należy zauważyć, że utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy W. z [...] września 2016 r. było możliwe ponieważ nie naruszała ona przepisów materialnych i procesowych. Z powyższych względów, Sąd I instancji na str. 14 uzasadnienia wyroku zasadnie wskazał, że organy procedowały w niniejszej sprawie w sposób zgodny z przepisami postępowania administracyjnego, zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, a podejmowanym czynnościom i wywodzonym z ustalonych okoliczności wnioskom nie można przypisać uchybień, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Prawidłowo i w wyczerpujący sposób organy obu instancji uzasadniły również swoje stanowisko. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące niedostatecznego wyjaśnienia sprawy w tym zakresie należało zatem uznać za chybione. Zgodzić należy się także z oceną Sądu I instancji, że organy obu instancji szczegółowo i bardzo wnikliwie zaprezentowały swoją argumentację w uzasadnieniu swych rozstrzygnięć spełniających wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, w niniejszej sprawie SKO w G. nie miało podstaw do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można mówić zatem o pozbawionej podstaw prawnych odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. [...] B. wraz z wykonaniem zasilania elektroenergetycznego" na działce ewidencyjnej oznaczonej nr [...] obręb B., Gmina W., z uwagi na brak zgodności tego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Ma rację Sąd I instancji, że organy obu instancji w sposób prawidłowy wywiązały się z obowiązku interpretacji sprzeczności zamiaru realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego, uwzględniając dodatkowo dyspozycję art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zaistniały podstawy do wydania przez SKO w G. decyzji z [...] kwietnia 2017 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy W, z [...] września 2016 r. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji słusznie uznał, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. spełniało wymogi określone w tym przepisie. W drugiej kolejności wskazać należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię. W skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego nie powiązano z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przypomnieć należy, że Sąd I instancji nie stosował powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Nie doszło więc do naruszenia przepisów wskazanych w pkt 2 lit. c skargi kasacyjnej. Nie można podzielić tezy o naruszeniu art. 20, art. 22 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.) w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.) Z art. 22 Konstytucji RP wynika możliwość ograniczenia wolności działalności gospodarczej. Nie wchodząc bliżej w istotę tych ograniczeń (zob. wyrok TK z 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt U 7/00, OTK 2001/3/56), zauważyć należy, że unormowania planu stanowią ograniczenie własności, a nie ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, działalność telekomunikacyjna będąca działalnością gospodarczą jest działalnością regulowaną i podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zwanego "rejestrem". Wpisowi do rejestru podlega również działalność telekomunikacyjna prowadzona przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego z państwa członkowskiego albo państwa, które zawarło ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi umowę regulującą swobodę świadczenia usług, który czasowo świadczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi na zasadach określonych odpowiednio w przepisach Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo w przepisach innej umowy regulującej swobodę świadczenia usług. W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono na czym polegało naruszenie ww. przepisu. Skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła również na czym polegało naruszenie art. 6 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Z zasady równości ustanowionej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (zob. m.in. wyrok TK z 28 maja 2002 r., sygn. akt P 10/01, OTK-A 2002/3/35). Przy braku istotnej cechy wspólnej nie można zaś mówić o naruszeniu zasady równości. Nie jest więc zasadny zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Nie jest zasadny także zarzut przedstawiony w pkt 2 lit. a skargi kasacyjnej. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że zgodność z przepisami obowiązującego planu miejscowego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji środowiskowej. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 2 lit. b skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie, według którego wykładnia normy zawartej w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. nie oznacza, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym, wybranym przez inwestora miejscu, bez względu na treść planu, gdyż ustawodawca wprost nakazuje także respektowanie wprowadzonych w planie zakazów lub ograniczeń (zob.: wyroki NSA z 11 grudnia 2014 r., sygn. II OSK 1341/13 oraz z 18 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1508/17). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że działka, na której zamierzono zrealizować zgłoszoną inwestycję budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, nr [...], objęta jest obowiązującymi przepisami planu miejscowego dla wsi B. "[...]", zatwierdzonego uchwałą Nr XLI/434/2010 Rady Gminy Wejherowo z 29 marca 2010 r. Planowana inwestycja znajduje się w obrębie jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem [...] – teren zabudowy produkcyjnej oraz zabudowy usługowej, bez ustalenia proporcji między funkcjami, dla którego plan w pkt 6.6. przewiduje maksymalną wysokość budowli (12 m). Dokumentacja planowanej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej potwierdza, że ma ona składać się ze stalowej wieży kratowej o wysokości 32 m. Taka wieża kratowa, będąca wolnostojącym masztem antenowym, stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1332). Do przedmiotowego przedsięwzięcia odnosiła się treść pkt. 6.6. planu dla jednostki 27.P.U., dotycząca maksymalnej wysokości budowli (12 m), którego planowana budowla nie spełnia, skoro dla planowanego przedsięwzięcia obejmującego wieżę kratową przewiduje wysokość 32 m. W tej sytuacji, wobec oczywistej i nie budzącej wątpliwości sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym planem miejscowym organ I instancji zasadnie podjął rozstrzygnięcie o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ma rację Sąd I instancji, że organy rozstrzygające w przedmiocie wniosku skarżącej Spółki uwzględniły treść art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. Sąd I instancji wyjaśnił jednocześnie, że w dacie wejścia w życie u.w.r.u.s.t. obowiązywał plan miejscowy przyjęty uchwałą Rady Gminy Wejherowo z 29 marca 2010 r., który w swoich przepisach nie przewidywał lokalizacji inwestycji z zakresu łączności, ale regulował ograniczenia w zakresie wysokości budowli do 12 m. W takiej sytuacji miał zastosowanie przepis art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że nie zmienił tej sytuacji również fakt udzielenia przez Radę Gminy Wejherowo odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa sformułowanego w innej sprawie przez spółkę telekomunikacyjną, gdyż nie spowodowało to nieważności planu w tym zakresie. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 75 ust. 1 u.w.r.u.s.t. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił na str. 11 uzasadnienia wyroku, że na podstawie art. 75 u.w.r.u.s.t., powyższe uregulowania należało stosować również do planów miejscowych obowiązujących w dacie wejścia w życie u.w.r.u.s.t. W dacie wejścia w życie u.w.r.u.s.t. obowiązywał plan miejscowy, przyjęty uchwałą Rady Gminy Wejherowo z 29 marca 2010 r., który w swoich przepisach nie przewidywał lokalizacji inwestycji z zakresu łączności, ale normował ograniczenia w zakresie wysokości budowli do 12 m. Do takiej sytuacji miał zatem zastosowanie przepis art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę kasacyjną.