II OSK 3822/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 22 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 772/18 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 12 grudnia 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 772/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 12 grudnia 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W skardze kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia PKZGW pomimo tego, że WSA powinien uwzględnić skargę na postanowienie PKZGW z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. (przez niewyjaśnienie stanu faktycznego, a przede wszystkim czy faktycznie przedmiotowa reklama znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki W.), art. 77 § 1 k.p.a. (przez w sposób niewyczerpujący zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego – uwzględnienie jako dowody w sprawie wydruki 2 map, które są jedynie podpisane ołówkiem, nie zawierają żadnej pieczęci urzędowej) oraz art. 75 § 1 k.p.a. przez dopuszczenie jako dowodu wydruków map, które zostały opisane jedynie ołówkiem i nie zostały podpisane przez pracownika organu I czy II instancji, jak również nie zostały opieczętowane przez organ I czy II instancji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 września 2021 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z uwagi na brak stanowiska stron w zakresie możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd Wojewódzki zasadnie zaakceptował ustalenia organów obu instancji wskazujące na to, że teren działki o nr ..., na którym usytuowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy, znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki W., czyli w zasięgu zalewu wodą o średnim prawdopodobieństwie występowania (tj. raz na 100 lat). Sąd Wojewódzki trafnie zaznaczył w uzasadnieniu wyroku, że żaden przepis prawa nie wymaga, aby do postanowienia uzgodnieniowego wydanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b) u.p.z.p. dołączona była mapa zagrożenia powodziowego. Natomiast w aktach sprawy (k. 9) znajduje się relewantny fragment sporządzonej przez Prezesa KZGW mapy zagrożenia powodziowego, który wraz z pozostałą zgromadzoną dokumentacją potwierdza prawidłowość ustaleń co do położenia przedmiotowej działki. Zauważyć trzeba, że w postanowieniu z 1 lipca 2016 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie zawarł szczegółowe ustalenia dokonane na podstawie map zagrożenia powodziowego, opublikowanych na Hydroportalu KZGW, stanowiących zgodnie z art. 88f ust. 1 ustawy – Prawo wodne oficjalne dokumenty będące podstawą do podejmowania działań związanych z planowaniem przestrzennym. W szczególności organ ten podał w uzasadnieniu postanowienia, że przedmiotowy obiekt znajduje się na działce nr ..., w obrębie ... przy ul. W. w rejonie km ... rzeki W., w zasięgu obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, dla którego rzędna zlewu wód o prawdopodobieństwie występowania raz na 100 lat wynosi 84,75 m n.p.m. W związku z zarzutami postawionymi w zażaleniu, podnoszącymi trudności w odnalezieniu stosownej mapy na Hydroportalu KZGW, organ drugiej instancji przedstawił szczegółowe wyjaśnienia w tym zakresie. Mianowicie wskazał, że przedmiotowa działka znajduje się na mapie zagrożenia powodziowego, umieszczonej na ogólnodostępnej stronie internetowej http://mapy.isok.gov.pl/imap/, a konkretnie na arkuszu W. .... Opierając się na takiej mapie, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej potwierdził, że teren działki o nr ... znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Zaznaczyć należy, że w aktach sprawy oprócz map ewidencyjnych obrazujących położenie działki nr ... i usytuowanych na niej nośników reklamowych znajdują się również inne dokumenty, w tym wydruki wymienionego wyżej arkusza mapy zagrożenia powodziowego, publikowanej na Hydroportalu KZGW. Jak słusznie zauważył Sąd Wojewódzki dla dokonania właściwych ustaleń należało wydruki map zagrożenia powodziowego odczytywać w powiązaniu z mapami dołączonymi do wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz załączonymi zdjęciami. Uwzględniając zatem zebrany w aktach materiał dowodowy, zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że prawidłowo w sprawie wyjaśniono istotne okoliczności sprawy. Ponadto Sąd Wojewódzki trafnie zaznaczył, że uzgodnienie dokonane zostało przez organ wyspecjalizowany w gospodarce wodnej, w tym w zakresie ochrony przed powodzią. Wykorzystane zaś przez organy mapy zagrożenia powodziowego stanowią podstawowy instrument zarządzania ryzykiem powodziowym, a ich opracowanie ma podstawę w przepisach ustawy Prawo wodne (art. 88f, art. 88j, art. 90 ust. 1 pkt 2), art. 6 tzw. Dyrektywy Powodziowej (2007/60/WE) oraz rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie opracowania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego. W takim stanie sprawy uprawnione było stwierdzenie Sądu Wojewódzkiego, że jeżeli strona kwestionuje ustalenia organów oparte na analizie materiałów źródłowych w postaci m.in. map zagrożenia powodziowego, map z państwowego zasobu geodezyjnego i map wytworzonych z wykorzystaniem specjalistycznego oprogramowania, to powinna zarzucaną niezgodność wykazać opinią sporządzoną przez osobę mającą odpowiednią wiedzę ekspercką. Niewątpliwie przyjąć należało, że samo negowanie ustaleń przedstawionych w kontrolowanych postanowieniach nie mogło być skuteczne, skoro skarżąca nie podważyła konkretnych danych dotyczących położenia terenu działki nr ... na mapie zagrożenia powodziowego wg arkusza W. ... (kilometraż rzeki, zasięgi powodzi, rzędna zlewu wód). Bezskuteczne były również zgłoszone w skardze zastrzeżenia co do skali map i trudności w ich odczytaniu, w sytuacji gdy wymagania dotyczące opracowywania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego, w tym ich skalę, określa ww. rozporządzenie z dnia 21 grudnia 2012 r. Oczywiście wydruki zawarte w aktach z uwagi na ich rozmiar nie są odpowiednio szczegółowe, ale mogły być skonfrontowane z mapami opracowanymi w wymaganej skali, będącymi materiałem źródłowym dla organu rozpoznającego sprawę. Przyznać natomiast należało rację autorowi skargi kasacyjnej, że opis wydruków powinien być bardziej staranny, z oznaczeniem osoby, która je sporządziła. Jednak brak podpisów, czy pieczęci urzędów na wydrukach map ze stron internetowych nie odbierał im mocy dowodowej. Należy mieć bowiem na uwadze, że załączone do akt wydruki stron internetowych nie stanowią dokumentów urzędowych bądź prywatnych, dla ważności których wymagane jest złożenie podpisu przez osobę sporządzającą dany dokument. Wydruki ze stron internetowych należy traktować jako dokumenty będące nośnikami informacji stanowiącymi odtworzenie treści zapisanej cyfrowo, dostępnej na konkretnej stronie internetowej. Niewątpliwie wydruk z mapy umieszczonej na stronie internetowej, nawet gdy nie jest podpisany przez osobę, która go sporządziła, jest dowodem dopuszczonym w postępowaniu administracyjnym na mocy art. 75 § 1 k.p.c. Zgodnie z wymienionym przepisem, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Skoro art. 75 § 1 k.p.a. nie określa zamkniętego katalogu środków dowodowych, to wydruk ze strony internetowej może być dopuszczony jako dowód w postępowaniu administracyjnym, aczkolwiek jego przydatność dla ustalenia konkretnej okoliczności musi być oceniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Warto dodać, że również w procedurze cywilnej niepodpisane wydruki ze stron internetowych zaliczane są na mocy art. 309 k.p.c. do środków dowodowych (por. wyrok SN z 5 listopada 2008 r., I CSK 138/08; wyrok SA w Warszawie z 26 sierpnia 2015 r., VI ACa 1285/14; wyrok SA w Szczecinie z 30 grudnia 2019 r., I ACa 672/19). Z tych wszystkich względów niezasadny okazał się zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie przez Sąd Wojewódzki przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. W konsekwencji orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 5