I OSK 505/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Protokolant asyst. sędz. Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 425/10 w sprawie ze skargi I. Ł. na decyzję Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów przeniesienia i podróży oraz innych świadczeń oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 425/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę I. Ł. na decyzję Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu kosztów przeniesienia i podróży oraz innych świadczeń. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...] marca 2010 r. I. Ł. złożył raport w sprawie naliczenia i wypłaty należności z tytułu przeniesienia służbowego. Wskazany raport został następnie uzupełniony przez stronę pismem z dnia [...] marca 2010 r., w którym to strażak ograniczył żądanie do świadczeń określonych w § 2 pkt. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 sierpnia 1997 r. w sprawie zakresu, wysokości i warunków otrzymywania należności z tytułu przeniesienia służbowego strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 103, poz. 658). Ograniczenie żądania przez stronę spowodowane było nieposiadaniem rachunków dokumentujących koszty przewozu urządzenia domowego. W piśmie tym wyjaśnił również, że w październiku 2002 r. podjął decyzję o zmianie miejsca zamieszkania, a przeprowadzka trwała od podjęcia decyzji do kwietnia 2004 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w L. odmówił przyznania wnioskodawcy żądanych przezeń świadczeń pieniężnych. Komendant powołał się na przepisy art. 97a ust.2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz.68 ze zm.) oraz § 2, § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 sierpnia 1997 r. w sprawie zakresu, wysokości i warunków otrzymywania należności z tytułu przeniesienia służbowego strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 103, poz.658). W ocenie organu, z dokumentów wynika, że I. Ł., w miejscowości T. mieszka od dnia [...] października 2002 r. Raporty o przeniesienie służbowe uzasadniał zmianą miejsca zamieszkania i koniecznością dojazdów ponad 170 km do służby w P. Organ wskazał, że świadczenia przewidziane w art. 97a ust.2 ustawy są rekompensatą dodatkowych kosztów strażaka w przypadkach, o których mowa w art. 37c ust.1 i 3 tej ustawy. Warunkiem przyznania strażakowi zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego, kosztów przejazdu strażaka i innych świadczeń jest przeprowadzka do innej miejscowości, bezpośrednio związana z jego przeniesieniem. W odwołaniu I. Ł. podniósł, że wypłata świadczeń powinna nastąpić z urzędu. Zauważył, iż w rozporządzeniu jest mowa o "ryczałcie z tytułu przeniesienia". Jedynie z wykładni funkcjonalnej można wywodzić konieczność koniunkcji pomiędzy "przeniesieniem" i "przeprowadzką". Dodał, że jego przeniesienie miało związek z przeprowadzką. Decyzją Nr [...], z dnia [...] maja 2010 r., Dolnośląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, świadczenia przewidziane w art. 97a ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej są przewidziane w celu zrekompensowania strażakowi dodatkowych kosztów w przypadku wypełnienia dyspozycji z art. 37c ust. 1 i 3 ustawy. Z wykładni art. 97a ust 2 wnioskować należy, że warunkiem przyznania strażakowi zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego, kosztów przejazdu strażaka i jego rodziny oraz zwrotu innych świadczeń jest przeprowadzka do innej miejscowości, bezpośrednio związana z jego przeniesieniem. Zdaniem organu, nie ma wątpliwości, że I. Ł. zamieszkiwał w obecnym miejscu zamieszkania przed przeniesieniem do Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w L., a więc nie został spełniony warunek niezbędny do zwrotu kosztów przeniesienia przewidzianych w § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 sierpnia 1997 r. w sprawie zakresu, wysokości i warunków otrzymywania należności z tytułu przeniesienia służbowego. Przeprowadzka strony nie była bowiem bezpośrednio związana z późniejszą zmianą miejsca pełnienia służby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego I. Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji sprzecznej z ustalonym stanem faktycznym; naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 97a ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68, ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 sierpnia 1997 r. w sprawie zakresu, wysokości i warunków otrzymywania należności z tytułu przeniesienia służbowego strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 103, poz. 658), poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w świetle obszernie zebranego materiału dowodowego, spełnia hipotezę art. 97a ust.2 ustawy oraz § 1 rozporządzenia. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania § 2 w/w rozporządzenia, pomimo tego, że wykładnia gramatyczna, która powinna wieść prym nad innymi rodzajami wykładni, w przypadku tej normy prawnej jest jednoznaczna. Odpowiadając na skargę, Dolnośląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu wniósł o oddalenie skargi w całości. Organ podtrzymał argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przedmiotem oceny legalności jest decyzja w sprawie odmowy przyznania zwrotu kosztów przeniesienia i podróży oraz innych świadczeń pieniężnych strażakowi przeniesionemu do pełnienia służby w jednostce organizacyjnej w innej miejscowości. Zgodnie z art. 97a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68, ze zm.), strażakowi przeniesionemu do pełnienia służby w jednostce organizacyjnej w innej miejscowości przysługuje zwrot kosztów przeniesienia i podróży oraz inne świadczenia. W związku z treścią art. 111a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, według którego, sprawy dotyczące roszczeń majątkowych o świadczenia pieniężne, wynikające ze stosunku służbowego strażaków rozstrzygają sądy pracy, Sąd badał dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie. Przyjął, że skarga jest dopuszczalna. Decyzja została wydana w przedmiocie ustalenia uprawnienia strażaka do świadczenia pieniężnego z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce straży pożarnej. Treścią roszczenia jest uprawnienie do żądania od oznaczonej osoby zachowania się w określony sposób. Nie można więc przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia jest roszczenie majątkowe o świadczenie pieniężne wynikające ze stosunku służbowego, podlegające kognicji sądów powszechnych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, decyzja w zakresie, w jakim konkretyzuje uprawnienie do otrzymania świadczeń pieniężnych określonych w art. 97a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej jest zaskarżalna w drodze skargi do sądu administracyjnego. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji powołał się na pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 30 września 2008 r., sygn. I OSK 1156/08. Analizując istotę sporu, Sąd stwierdził, że świadczenia przewidziane w art. 97a ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej są przewidziane w celu zrekompensowania strażakowi dodatkowych kosztów w przypadku wypełnienia dyspozycji z art. 37c ust. 1 i 3 ustawy. Z wykładni art. 97a ust 2 wnioskować należy, że warunkiem przyznania strażakowi zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego, kosztów przejazdu strażaka i jego rodziny oraz zwrotu innych świadczeń jest przeprowadzka do innej miejscowości, bezpośrednio związana z jego przeniesieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył treść przepisów § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 sierpnia 1997 r. w sprawie zakresu, wysokości i warunków otrzymywania należności z tytułu przeniesienia służbowego strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 103, poz. 658), W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy poczyniły prawidłowe ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych dotyczących przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Straży Pożarnej w L. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że miejscem zamieszkania skarżącego od 2002 r., a więc jeszcze przed datą wydania decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o przeniesieniu do Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w L., już były T., [...] C., a nie P. Świadczy o tym druk oświadczenia mieszkaniowego sporządzony w dniu [...] marca 2010 r. i złożony przez skarżącego w Komendzie Powiatowej Straży Pożarnej w L., w którym skarżący podał, że od dnia [...] października 2002 r. mieszka w T. [...]. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, analiza treści normatywnej postanowień art. 97a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 2 pkt 2, pkt 3 lit. a, b, c oraz § 5 rozporządzenia w sprawie zakresu, wysokości i warunków otrzymywania należności z tytułu przeniesienia służbowego strażaków Państwowej Straży Pożarnej wskazuje, że świadczenia określone w tych przepisach przysługują strażakowi tylko w razie faktycznej podróży z miejscowości, w której pełnił służbę i dotychczas zamieszkiwał do miejscowości będącej nowym miejscem pełnienia służby. Przesłankę relewantną wypłaty strażakowi ryczałtu z tytułu przeniesienia i innych świadczeń niewątpliwie stanowi "przeprowadzka" mająca miejsce w związku z wydanym aktem administracyjnym o przeniesieniu strażaka. Z materiału aktowego wynika, że w sprawie będącej przedmiotem osądu przesłanka ta nie została spełniona. Uniemożliwiło to wydanie decyzji o przyznaniu uprawnienia do otrzymania zwrotu kosztów przeniesienia i podróży oraz innych świadczeń. Sąd skonstatował ponadto, że przepisy art. 97a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia w sprawie zakresu, wysokości i warunków otrzymywania należności z tytułu przeniesienia służbowego strażaków Państwowej Straży Pożarnej należy interpretować uwzględniając zarówno ich literalne brzmienie, jak i ich miejsce w systemie prawa oraz cel regulacji (funkcje). Organ administracji jest bowiem zobowiązany w swoich działaniach interpretacyjnych dążyć do efektu znajdującego uzasadnienie zarówno na gruncie wykładni językowej, jak i systemowej i celowościowej (funkcjonalnej). Poszczególne rodzaje wykładni należy bowiem traktować, jako części składowe procesu interpretacji norm określających zakres i warunki otrzymywania świadczeń z tytułu przeniesienia służbowego strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Wykładni prawa należy dokonywać na podstawie całokształtu obowiązujących przepisów dotyczących określonej sprawy, a nie na podstawie jednego przepisu w oderwaniu od innych. Konkludując Sąd stwierdził, że skoro organy przeprowadziły postępowanie administracyjne bez naruszenia zasad procedury administracyjnej oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, to zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem. W skardze kasacyjnej I. Ł. zaskarżył wyrok w całości. Wniósł, w wypadku stwierdzenia jedynie naruszeń prawa materialnego, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 P.p.s.a. W wypadku, gdyby Sąd uznał, że doszło do naruszenia zasad postępowania mających wpływ na wynik sprawy, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego a) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 97a ust.2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 sierpnia 1997 r. w sprawie zakresu, wysokości i warunków otrzymywania należności z tytułu przeniesienia służbowego strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 103, poz. 658), w szczególności § 2 oraz § 5 w związku z § 2 pkt 3 lit. c, polegające na przyjęciu, że strażakowi przeniesionemu służbowo poza miejsce pełnienia służby nie przysługują świadczenia związane z tym przeniesieniem. 2. Naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi a) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 174 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niezgodny z wymogami określonymi w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sporządzenie uzasadnienia wyroku jest niepełne, albowiem odwołując się do zasad wykładni prawa, Sąd nie dokonał w uzasadnieniu pełnej wykładni analizowanych przepisów prawa, co doprowadziło do wydania nietrafnego orzeczenia. Część rozważań Sądu jest sformułowana w sposób niepełny, nie pozwalający na stwierdzenie, jakie argumenty przesądziły o przyjęciu konkretnego rozumienia normy prawnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że przepisy w żadnym miejscu nie mówią o "faktycznym przeprowadzeniu się strażaka". Co do świadczeń określonych w § 2 pkt 2 lit. a oraz § 2 pkt 3 lit. a, przysługują one skarżącemu bez jakichkolwiek wątpliwości, albowiem przepisy jednoznacznie to wskazują. Odnosząc się kwestii świadczenia określonego w § 5, wskazać zdaniem skarżącego należy, że również w tym wypadku spełnił on wszystkie przesłanki przewidziane prawem. Argumentował, w ślad za Słownikiem Języka Polskiego, że pojęcie przeprowadzić się oznacza: zmienić miejsce pobytu, mieszkania. Prawo do świadczeń z tytułu przeniesienia służbowego nie musi więc wiązać się ze zmianą miejsca zamieszkania, bo przepis nie przewiduje żadnego warunku w § 2, albo, jak w przypadku § 5, może być odnoszone do zmiany miejsca pobytu. Skoro skarżący zmienił miejsce pobytu – stawił się do służby w Komendzie Powiatowej PSP w L. – zaś przepisy rozporządzenia nie mówią jak długo mają trwać poszczególne okresy pobytu (przed i po przeprowadzeniu się), to zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, że również to świadczenie skarżącemu przysługuje. Wywodził, że prawodawca posługuje się fikcją prawną, albowiem w zakresie zwrotu kosztów przejazdu oraz ryczałtu za przeniesienie się nie odnosi się do żadnych rzeczywistych kosztów. Natomiast inaczej reguluje kwestię świadczeń związanych ze zwrotem kosztów przewozu urządzeń gospodarstwa domowego, gdzie wymaga udokumentowania poniesienia tych kosztów. Skarżący dodał, że organ i Sąd zawęzili krąg podmiotów uprawnionych do świadczeń określonych w art. 97a ust.2 ustawy. W zakresie podstawy proceduralnej skarżący zauważył, że Sąd pierwszej instancji nie wykazał w uzasadnieniu dlaczego zawęził słownikowy sposób rozumienia normy, na drodze wykładni celowościowej i systemowej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dolnośląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Organ wskazał, że zgodnie z § 2 pkt 2 oraz § 2 pkt 3 lit. a, b rozporządzenia, świadczenia określone w tych przepisach przysługują strażakowi w razie rzeczywistej (faktycznej) podróży z miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę (i zamieszkiwał), do miejscowości stanowiącej nowe miejsce pełnienia służby. Także stosownie do § 2 pkt 3 lit. c i § 5 rozporządzenia, wypłata ryczałtu z tytułu przeniesienia jest zależna od przesłanki faktycznej przeprowadzki, mającej miejsce w związku z wydanym aktem administracyjnym o przeniesieniu strażaka. Stanowisko to potwierdza wykładnia celowościowa. Celem w/w przepisów jest zrekompensowanie strażakowi dodatkowych kosztów, w przypadku wypełnienia dyspozycji z art. 37c ust.1 i 3 ustawy o PSP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem odnieść się do podstaw kasacji. Nie jest usprawiedliwiona materialna podstawa kasacji. Sąd pierwszej instancji nie wyraził poglądu sprzecznego z art. 97a ust.2a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz.68 ze zm.) oraz § 2 i § 5 w związku z § 2 pkt 3 lit. c rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 sierpnia 1997 r. w sprawie zakresu, wysokości i warunków otrzymywania należności z tytułu przeniesienia służbowego strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 103, poz.658). Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, że strażakowi przeniesionemu służbowo poza miejsce pełnienia służby nie przysługują świadczenia związane z tym przeniesieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał natomiast, że świadczenia te przysługują, gdy mają związek z przeniesieniem służbowym. Niezależnie od tej konstatacji, można ocenić, że wykładnia przywołanych w materialnej podstawie skargi kasacyjnej przepisów, dokonana w zaskarżonym wyroku, jest prawidłowa. Szczegółową analizę stanu prawnego zacząć wypada od uwagi, że przysługiwanie poszczególnych świadczeń i należności oceniać należy na podstawie zespołu przepisów, które tworzą normy prawne regulujące wymogi tego przysługiwania, a nie na podstawie przepisów jednostkowych. Wykładnia norm stosowanych w niniejszej sprawie musi być poprzedzona ustaleniem, jakie przepisy daną normę stanowią. Przepis art. 97a ust.2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej stanowi, że strażakowi przeniesionemu do pełnienia służby w jednostce organizacyjnej w innej miejscowości przysługuje zwrot kosztów przeniesienia i podróży oraz inne świadczenia. W odniesieniu do kosztów przeniesienia i podróży unormowanie jest klarowne. Chodzi o zwrot kosztów, które nastąpiły w związku z przeniesieniem. przeniesieniu. Wskazuje na to użycie określenia "strażakowi przeniesionemu" i określenia "zwrot kosztów przeniesienia i podróży". W powiązaniu z tym zapisem ustawowym należy odczytywać treść § 2 pkt 2 rozporządzenia, normujący zwrot kosztów podróży (zwrot kosztów przeniesienia, w postaci kosztów przewozu urządzenia domowego, uregulowany w § 2 pkt 1 rozporządzenia, nie był przedmiotem postępowania administracyjnego i postępowania sądowego). Ta sama reguła odnosi się do innych świadczeń, o których mowa w art. 97a ust.2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i w § 2 pkt 3 rozporządzenia. Świadczenia te przysługują strażakowi przeniesionemu, przy czym sam zapis art. 97a ust.2 ustawy nie uzależnia wprost przysługiwania świadczenia od przeprowadzki do nowego miejsca zamieszkania po uprzednim przeniesieniu do pełnienia służby w innej miejscowości. Wymogi przysługiwania poszczególnych świadczeń należy zatem odczytać w oparciu o zespół przepisów ustawy i rozporządzenia. Regulacje rozporządzenia znajdują upoważnienie w przepisie art. 97a ust.3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i pozostają w zgodzie z zakresem upoważnienia. Innymi świadczeniami są, według § 2 pkt 3 lit. a-c rozporządzenia: należności za czas podróży strażaka i pierwszą dobą pobytu w nowym miejscu pełnienia służby (lit. a), należności za czas podróży małżonka, dzieci oraz innych osób pozostających ze strażakiem we wspólnym gospodarstwie domowym, jeżeli przeprowadzają się wraz ze strażakiem i pierwszą dobą pobytu w nowym miejscu pełnienia służby strażaka (lit. b) oraz ryczałt z tytułu przeniesienia (lit. c). Hipoteza wynikająca z łącznego odczytania przepisów § 2 ab initio, § 1 oraz § 2 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia jest taka, że strażakowi, o którym mowa w § 1, a więc strażakowi przeniesionemu (§ 2 ab initio), przysługują należności za czas podróży do nowego miejsca pełnienia służby i pierwszą dobę pełnienia służby w nowym miejscu pełnienia służby (to samo odnosi się do należności osób towarzyszących strażakowi). Podróż następuje zatem w związku z przeniesieniem do nowego miejsca pełnienia służby. Ocenę o takim związku zdarzeń, tj. przeniesienia i podróży, umacnia użycie w przepisach § 2 pkt 3 lit. a i b określenia "pierwsza doba pobytu w nowym miejscu pełnienia służby". Większy zakres abstrakcji zawiera przepis § 2 pkt 3 lit. c rozporządzenia, zaliczający do innych świadczeń ryczałt z tytułu przeniesienia. Można co prawda, tak jak w odniesieniu do innych świadczeń wymienionych w § 2 pkt 3 lit. b i c, powiedzieć, że ryczałt przysługuje strażakowi przeniesionemu, ale z brzmienia tych przepisów nie wynika tak jasno związek ryczałtu ze zmianą miejsca zamieszkania. Kwestie tę pozwala rozwiązać § 5 ust.1 rozporządzenia. Przepis ten, regulując wysokość ryczałtu, wskazuje, że wynosi on 50% (strażakowi przeprowadzającemu się z osobami, których mowa w § 2 pkt 2 lit. b – 100%) uposażenia przysługującego za miesiąc "w którym nastąpiła przeprowadzka". Regulacja ta stanowi zatem uzupełnienie wymogów przysługiwania ryczałtu i wskazuje, że ryczałt, tak jak koszty i inne należności, przysługuje, jeśli przeprowadzka nastąpiła w wyniku przeniesienia do innego miejsca pełnienia służby. Takie łączne odczytanie norm regulujących przysługiwanie spornych kosztów i świadczeń oraz wykładnia językowa analizowanych przepisów znajdują potwierdzenie w wykładni systemowej i celowościowej. Zwrot kosztów przeniesienia i podróży oraz inne świadczenia są rekompensatą nie z tytułu samego przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości, dopuszczalnego w warunkach art. 37c ust.1 i 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ale nadto z tytułu przeniesienia pociągającego za sobą zmianę dotychczasowego miejsca zamieszkania. W tym znaczeniu musi zachodzić, jak to stwierdził Sąd pierwszej instancji, związek między aktem o przeniesieniu strażaka, a jego przeprowadzką do nowego miejsca pełnienia służby. Warto zauważyć, że wyartykułowany w niniejszej sprawie pogląd był wyrażany w orzecznictwie wielokrotnie na tle podobnych uregulowań w zakresie stosunków służbowych (por. m. in. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 776/06, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://cbois.nsa.gov.pl/; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 1299/05, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://cbois.nsa.gov.pl/; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 285/11, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://cbois.nsa.gov.pl/). Nie jest także usprawiedliwiona proceduralna podstawa skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji przedstawił podstawę prawną i ją wyjaśnił, koncentrując się na kwestiach mających znaczenie w sprawie. Wywiązał się w ten sposób z obowiązku nałożonego dyspozycją art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 634/06, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 320607). W ramach wymaganego przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a. wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wojewódzki sąd administracyjny ma prawo do zaprezentowania metody wykładni norm stanowiących tę podstawę w sposób zwięzły. Z treści art. 141 § 4 P.p.s.a. nie wynika, aby sąd administracyjny miał obowiązek wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia w formie wykładu akademickiego. W związku z innym zarzutem sformułowanym w omawianej podstawie kasacji warto jeszcze odnotować, że na gruncie tej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 466506). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.