II GSK 1116/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 644/20 w sprawie ze skargi W. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie wprowadzenia Regulaminu parkingu podziemnego Węzła Multimodalnego przy [...] 1. uchyla punkt 2 zaskarżonego wyroku w części obejmującej § 2 ust. 6 załącznika do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie wprowadzenia Regulaminu parkingu podziemnego Węzła Multimodalnego przy [...] i w tym zakresie stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od M. Ł. na rzecz W. Ł. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 24 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 644/20, po rozpoznaniu skargi Wojewody Łódzkiego, stwierdził nieważność Regulaminu parkingu podziemnego Węzła Multimodalnego przy Dworcu Łódź Fabryczna, stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z 3 lipca 2019 r., nr XII/433/19, w zakresie § 2 ust. 4, § 4, § 5 ust. 1, § 6 ust. 3, 4 i 5, § 7, § 9 ust. 1, § 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, § 10 ust. 1 pkt 5 w zakresie, w jakim zabrania spożywania napojów alkoholowych (również w pojeździe), wnoszenia i używania środków odurzających lub innych podobnie działających substancji lub środków, § 10 ust. 1 pkt 6, 9, 12, 13, 14 i 15, § 11, § 12 ust. 1 i 3, oddalił skargę w pozostałej części oraz zasądził od Miasta Łodzi na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rada Miejska w Łodzi, na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, ze zm.; dalej: u.s.g.), podjęła 3 lipca 2019 r. uchwałę nr XII/433/19 w sprawie wprowadzenia Regulaminu parkingu podziemnego Węzła Multimodalnego przy Dworcu Łódź Fabryczna. Uchwała wraz z Regulaminem, stanowiącym załącznik do niej, została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z 24 lipca 2019 r., pod poz. 4214 i weszła w życie 8 sierpnia 2019 r. Wojewoda Łódzki 26 lipca 2019 r. zawiadomił Radę Miejską w Łodzi o wszczęciu z urzędu, na podstawie art. 91 ust. 5 u.s.g. w związku z art. 61 § 1 i 4 k.p.a., postępowania w celu kontroli legalności uchwały z 3 lipca 2019 r. Zastrzeżenia organu nadzoru wzbudziły: § 1 ust. 2, § 6 ust. 3 i 5 zdanie drugie, § 7, § 9 ust. 4, § 10 ust. 1 pkt 12 i 13, § 11 oraz § 12 ust. 1 Regulaminu parkingu podziemnego. Zdaniem organu nadzoru uchwała reguluje materię, która została już unormowana w obowiązującej ustawie, a powtórzenie regulacji ustawowych, ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Następnie Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g., wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z 3 lipca 2019 r., nr XII/433/19, zaskarżając ją w części, tj. w zakresie: § 2 ust. 4, 5 i 6, § 3, § 4, § 5, § 6, § 7, § 8, § 9 ust. 1, § 10 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 6, 9, 12, 13, 14 i 15, § 11 oraz § 12 ust. 1 i 3 Regulaminu parkingu podziemnego Węzła Multimodalnego przy Dworcu Łódź Fabryczna, stanowiącego załącznik do uchwały, oraz § 10 ust. 1 pkt 5 Regulaminu w zakresie, w jakim zabrania "spożywania napojów alkoholowych (również w pojeździe), wnoszenia i używania środków odurzających lub innych podobnie działających substancji lub środków". Organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał za zasadne zarzuty dotyczące § 2 ust. 4, § 4, § 5 ust. 1, § 6 ust. 3, 4, 5, § 7, § 9 ust. 1, § 10 ust. 1 pkt 1, 2, 3, § 10 ust. 1 pkt 5 w zakresie, w jakim zabrania spożywania napojów alkoholowych (również w pojeździe), wnoszenia i używania środków odurzających lub innych podobnie działających substancji lub środków, § 10 ust. 1 pkt 6, 9, 12, 13, 14, 15, § 11 oraz § 12 ust. 1 i 3 załącznika do zaskarżonej uchwały. Sąd w uzasadnieniu pokreślił, że zaskarżona uchwała wraz z jej załącznikiem stanowi akt prawa miejscowego, a więc akt wydawany na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 1 u.s.g.). Rada Miejska w Łodzi, podejmując zaskarżoną uchwałę i określając szczegółowe regulacje prawa miejscowego, nie mogła zatem wykraczać poza granice upoważnienia określone w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. Sąd pierwszej instancji, uwzględniając zarzut skargi dotyczący § 2 ust. 4 Regulaminu, stwierdził, że niewątpliwie zaskarżona uchwała wraz z załącznikiem stanowi akt prawa miejscowego, ma charakter powszechnie obowiązujący na terenie gminy i jest adresowana do nieokreślonego kręgu osób, obejmując swymi postanowieniami sytuacje powtarzalne i regulując we wskazanym zakresie prawa i obowiązki podmiotów, które spełnią hipotezę norm zawartych w załączniku do uchwały. Regulamin obowiązuje zatem każdego użytkownika parkingu bez potrzeby jego akceptacji w jakiejkolwiek formie. Zdaniem Sądu Rada Miejska w Łodzi przekroczyła upoważnienie ustawowe, powtórzyła regulację ustawową lub dokonała jej modyfikacji w: - § 4 Regulaminu, który dotyczy materii uregulowanej w art. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, ze zm.); - § 5 ust. 1 Regulaminu, wprowadzając ograniczenie prędkość do 20 km/h, bowiem ustalenie i wprowadzenie oznakowania co do dopuszczalnej prędkości pojazdów poruszających się na terenie parkingu należy do kompetencji zarządcy drogi, co wynika wprost z art. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; - § 6 ust. 3 Regulaminu, w którym przewidziano sankcje za nieprzestrzeganie postanowień art. 46 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, podczas gdy te sankcje wynikają z przepisów rangi ustawowej, tj. art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2019 r. poz. 821, ze zm.), zaś kwestia usuwania pojazdu z drogi została uregulowana w art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym; - § 6 ust. 4 Regulaminu, wprowadzającym obowiązek, który wynika z art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; - § 6 ust. 5 Regulaminu, w sytuacji gdy obowiązek odpowiedniego zabezpieczenia pojazdu wynika z art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zaś odpowiedzialność odszkodowawcza została uregulowana w Kodeksie cywilnym; - § 7 Regulaminu, w którym powtórzono przepisy ustawowe, tj. art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 473, ze zm.) oraz art. 81 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; - § 9 ust. 1 Regulaminu stanowiącym, że użytkownik parkingu jest zobowiązany do przestrzegania na jego terenie przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy oraz przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, co stanowi odesłanie do bliżej nieokreślonych aktów prawnych; - § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 Regulaminu, który dotyczy materii uprzednio uregulowanej w aktach wyższego rzędu, to jest art. 46 - 49 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; - § 10 ust. 1 pkt 3 Regulaminu, w którym wprowadzono zakaz pozostawiania pojazdu z uruchomionym silnikiem, wcześniej ustanowiony w art. 60 ust. 2 pkt 1 i art. 46 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; - § 10 ust. 1 pkt 5 Regulaminu, w którym powtórzono unormowania ustawowe, tj. zakaz spożywania alkoholu w miejscu publicznym uregulowany w art. 14 ust. 2a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2277, ze zm.) oraz zakaz zażywania środków odurzających oraz substancji psychotropowych i posiadania tych środków uregulowany w art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2019 r. poz. 852, ze zm.); - § 10 ust. 1 pkt 6 Regulaminu, którym zakazano zanieczyszczania parkingu, co stanowi powtórzenie art. 145 Kodeksu wykroczeń; - § 10 ust. 1 pkt 9 Regulaminu, w którym powtórzono regulację zawartą w art. 50a § 1 Kodeksu wykroczeń dotyczącą zakazu wnoszenia rzeczy zabronionych na podstawie odrębnych przepisów, w tym broni oraz innych narzędzi i materiałów niebezpiecznych, za wyjątkiem funkcjonariuszy służb upoważnionych na podstawie odrębnych przepisów; - § 10 ust. 1 pkt 12 Regulaminu, który zakazując zakłócania porządku publicznego, spokoju i naruszania dóbr osobistych innych osób powtarza treść art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń; - § 10 ust. 1 pkt 13 Regulaminu, ustanowiony nim zakaz niszczenia, dewastacji lub przywłaszczenia mienia parkingu, został już uregulowany w przepisach Kodeksu wykroczeń (art. 119 § 1, art. 124 § 1, art. 143 § 1) oraz Kodeksu karnego (art. 288 § 1); - § 10 ust. 1 pkt 14 Regulaminu, wprowadzony nim zakaz umieszczania jakichkolwiek ogłoszeń, reklam i innych informacji, a także napisów bez zgody zarządcy, został już wcześniej ustanowiony w art. 63a Kodeksu wykroczeń; - § 10 ust. 1 pkt 15 Regulaminu, zakaz prowadzenia działalności akwizycyjnej lub handlowej bez zgody zarządcy, wynika z art. 603 § 1 Kodeksu wykroczeń; - § 11 ust. 1-3 oraz ust. 4 zdanie drugie Regulaminu, w którym określono odpowiedzialność cywilną osób korzystających z parkingu za szkodę powstałą na skutek czynów niedozwolonych, podczas gdy kwestia ta została uregulowana w art. 415, 436 i 437 Kodeksu cywilnego; - § 11 ust. 4 zdanie pierwsze Regulaminu, stanowiącym powtórzenie art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; - § 11 ust. 5 Regulaminu, który stanowi o usuwaniu pojazdów bez tablic rejestracyjnych lub nieużywanych, co zostało uregulowane w art. 50a ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym; - § 12 ust. 1 Regulaminu, ustalającym, że za nieprzestrzeganie postanowień Regulaminu użytkownik parkingu ponosi odpowiedzialność cywilną niezależnie od sankcji wynikających z przepisów Kodeksu wykroczeń i innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Kwestionowany przepis narusza zawartą w art. 87 Konstytucji RP zasadę hierarchii aktów prawnych, ponieważ rozstrzyga o stosowaniu norm prawnych, wobec których jest hierarchicznie niższy; - § 12 ust. 3 Regulaminu, gdyż w ramach upoważnienia zawartego w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. Rada Miejska nie była uprawniona do regulowania kwestii współpracy pomiędzy zarządcą a Policją, Strażą Miejską w Łodzi oraz innymi właściwymi organami i instytucjami, w zakresie przestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i porządku na terenie parkingu. Sąd nie podzielił stanowiska Wojewody Łódzkiego, że § 2 ust. 5 Regulaminu, zgodnie z którym parking jest przeznaczony dla osób korzystających z obiektu Dworca Łódź Fabryczna, narusza wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę prawidłowej legislacji. Zdaniem Sądu powyższe unormowanie mieści się w granicach upoważnienia ustawowego określonego w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., nie jest sprzeczne z celem ustawy i ma wyłącznie charakter informacyjno–porządkujący. Następnie Sąd pierwszej instancji odnosząc się do § 2 ust. 6 Regulaminu, który stanowi, że parking jest monitorowany, zauważył, że kwestia korzystania przez gminę z tzw. monitoringu wizyjnego i określenia warunków jego stosowania została uregulowana w art. 9a u.s.g. Na mocy powołanego przepisu gmina, w celu zapewnienia porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej, została uprawniona do stosowania środków technicznych umożliwiających rejestrację obrazu (monitoring) w obszarze przestrzeni publicznej, za zgodą zarządzającego tym obszarem lub podmiotu posiadającego tytuł prawny do tego obszaru lub na terenie nieruchomości i w obiektach budowlanych stanowiących mienie gminy lub jednostek organizacyjnych gminy, a także na terenie wokół takich nieruchomości i obiektów budowlanych (art. 9a ust. 1 u.s.g.). Zdaniem WSA powołany przepis Regulaminu nie został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 9a ust. 1 u.s.g., nie stanowi powtórzenia ustawy, czy jej niedopuszczalnej modyfikacji. Przepis ten jest informacją dla osób korzystających z parkingu. Regulamin uchwalony przez Radę nie wprowadza monitoringu na terenie parkingu, a jedynie informuje, że teren obiektu został objęty monitoringiem. Nie ma podstaw do przyjęcia, że wprowadzając ten przepis w Regulaminie, Rada przekroczyła granice ustawowego upoważnienia zawartego w art. 40 ut. 2 pkt 4 u.s.g. i zastosowała art. 9a u.s.g., który zezwala gminie na stosowanie środków technicznych umożliwiających rejestrację obrazu (tzw. monitoring) w obszarze przestrzeni publicznej. Kwestionowany przepis stanowi jasną i czytelną informację, nie wprowadza monitoringu, a jedynie informuje osoby korzystające z parkingu, że obiekt jest monitorowany. Sąd nie uwzględnił pozostałych zarzutów skargi, uznając, że przepisy § 3, § 5 ust. 2 i 3, § 6 ust. 1 i 2 i § 8 Regulaminu mają charakter informacyjny, porządkujący i uszczegółowiający. Wojewoda Łódzki zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w części oddalającej skargę w zakresie § 2 ust. 6 Regulaminu, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto Wojewoda Łódzki zrzekł się rozprawy. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi, zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. oraz art. 7 i 94 Konstytucji RP w związku z art 9a u.s.g., a w konsekwencji niestwierdzenie nieważności § 2 ust. 6 Regulaminu, pomimo że przepis ten został podjęty z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., a także pomimo że przepis ten zawiera nieuprawnione powtórzenie norm zawartych w akcie rangi ustawowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, mając na uwadze, że wnoszący ten środek odwoławczy Wojewoda Łódzki zrzekł się rozprawy, a Miasto Łódź nie zażądało jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, by w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania § 2 ust. 6 Regulaminu, uznając że "(...) nie został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej wynikającej z art. 9a ust. 1 u.s.g., nie stanowi jej powtórzenia, czy niedopuszczalnej modyfikacji.". W ocenie WSA jest on wyłącznie informacją dla osób korzystających z parkingu, że teren obiektu został objęty monitoringiem, natomiast nie wprowadza monitoringu. Wojewoda Łódzki kwestionując stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku podniósł, że przepis § 2 ust. 6 Regulaminu z uwagi na wyłącznie informacyjny charakter nie znajduje podstawy prawnej w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., oraz jest niezgodny z art. 9a u.s.g., a także, w sposób nieuprawniony, powtarza normy zawarte w powołanym przepisie. Uwzględniając granice skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że istota sporu dotyczy oceny zgodności z prawem § 2 ust. 6 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 3 lipca 2019 r. nr XII/433/19 w sprawie wprowadzenia Regulaminu parkingu podziemnego Węzła Multimodalnego przy Dworcu Łódź Fabryczna. Z powołanego przepisu wynika, że parking jest monitorowany. Przystępując do oceny zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej trzeba zauważyć, że uchwała Rady Miejskiej w Łodzi w sprawie wprowadzenia Regulaminu parkingu podziemnego Węzła Multimodalnego przy Dworcu Łódź Fabryczna została podjęta na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. i stanowi akt prawa miejscowego określający zasady i tryb korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Użyte w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. pojęcie "zasady i tryb korzystania" określa kompetencję organu stanowiącego gminy do formułowania norm w zakresie reguł zachowania się w obrębie terenów i urządzeń użyteczności publicznej. Wydanie aktu prawa miejscowego na omawianej podstawie polega na wprowadzeniu do porządku prawnego nowych przepisów, które albo w ogóle nie mają odpowiednika w przepisach obowiązujących, albo przepisy te uszczegółowiają w określonym zakresie, w ramach ustawowych upoważnień. Uchwała podjęta na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. powinna zawierać regulacje o charakterze prawnym, a nie informacyjnym. Jej celem nie jest przypominanie lub informowanie o regulacjach zawartych w aktach ustawowych. Zasady i tryb korzystania z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (np. parkingu podziemnego) muszą być określone w sposób zgodny z zasadami techniki prawodawczej. Wykluczone jest powtarzanie regulacji zawartych w innych aktach prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować materii, która została już unormowana w obowiązującej ustawie lub rozporządzeniu. Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1077/09, z 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 170/10, z 10 listopada 2009 r., sygn., akt II OSK 1256/09 oraz z 1 października 2008 r., sygn. akt II OSK 955/08 – wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przepis § 2 ust. 6 Regulaminu, informujący o objęciu parkingu monitoringiem ma wyłącznie walor informacyjny. Nie określa on uprawnień i obowiązków związanych z korzystaniem z parkingu. Nie reguluje też zasad i trybu korzystania z tego obiektu, a zatem nie ma charakteru normatywnego i nie powinien zostać zamieszczony w akcie prawa miejscowego. W tym miejscu należy zauważyć, że w art. 9a u.s.g. została uregulowana kwestia stosowania środków technicznych umożliwiających rejestrację obrazu (monitoringu) w obszarze przestrzeni publicznej, w tym: przesłanki wprowadzenia monitoringu, zakaz objęcia monitorowaniem niektórych pomieszczeń, okresy przechowywania nagrań, obowiązek zabezpieczenia danych uzyskanych z monitoringu oraz zasady informowania o monitoringu. W szczególności w art. 9a ust. 5 u.s.g. postanowiono, że nieruchomości i obiekty budowlane objęte monitoringiem oznacza się w sposób widoczny i czytelny informacją o monitoringu, w szczególności za pomocą odpowiednich znaków. Wobec kompleksowego uregulowania przez ustawodawcę kwestii stosowania przez gminę monitoringu trzeba przyjąć, że w ramach kompetencji uchwałodawczej rady gminy, wynikającej z art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., nie mieści się uprawnienie do stanowienia przepisów prawa miejscowego, obejmujących tę materię. W związku z tym, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że Rada Miejska w Łodzi, wprowadzając do Regulaminu § 2 ust. 6 wspomnianą informację, nie przekroczyła granic ustawowego upoważnienia, zawartego w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. W świetle dotychczasowych ustaleń należało uznać, że § 2 ust. 6 Regulaminu został wydany z istotnym naruszeniem prawa – art. 40 ust. 2 pkt 4 i art. 9a ust. 5 u.s.g. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji niesłusznie oddalił skargę Wojewody Łódzkiego w części dotyczącej żądania stwierdzenia nieważności § 2 ust. 6 Regulaminu. Zaskarżona uchwała w analizowanej części nie tylko została podjęta z przekroczenie kompetencji przysługujących organowi stanowiącemu gminy, ale również nie ma charakteru normatywnego. Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę tych okoliczności i w konsekwencji błędnie nie zastosował art. 147 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji w zaskarżonej części i w tym zakresie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). ----------------------- 2