I OZ 548/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 września 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1175/22 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 6 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 września 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1175/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek B. W. o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 6 lipca 2022 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 6 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza K. z dnia 18 maja 2022 r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości położonych w gminie K., obręb [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działka o nr ewid. [...] i [...]. Skargę na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając ww. wniosek wskazał, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Sąd podkreślił, że zaskarżone postanowienie nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Tym samym skoro postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania nie jest aktem podlegającym wykonaniu w rozumieniu art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", to brak jest podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu jego wykonania. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie tworzy po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Jest to wyłącznie akt administracyjny o charakterze proceduralnym. Dodatkowo Sąd zauważył, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie został przez stronę skarżącą uzasadniony, co w przypadku możliwości jego ewentualnego rozpoznania również stanowiłoby podstawę prawną do nieuwzględnienia przedmiotowego wniosku. Wskazano również, że zaskarżony akt będzie podlegać kontroli Sądu pod względem jego zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie uznając, że w sprawie nie zaszły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy przy tym wyjaśnić, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. komentarz do art. 61, B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex online, teza 9). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 6 lipca 2022 r. utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza K. z dnia 18 maja 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości położonych w gminie K., obręb [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działka o nr ewid. [...] i [...]. Objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienie organu odwoławczego ma zatem charakter formalnoprawny bowiem dokonano w nim jedynie oceny czy zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Nie rozstrzyga ono sprawy co do istoty, nie nakłada na adresatów obowiązków określonego zachowania ani nie przyznaje określonych praw, a zatem nie wywołuje takich skutków, które mogłyby podlegać wstrzymaniu. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu wskazać trzeba, że oparta jest ona na przekonaniu strony o zasadności skargi, co powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie, a w konsekwencji dokonaniu rozgraniczenia nieruchomości. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania Sąd nie dokonuje natomiast oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji (postanowienia), ponieważ przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.