I NKRS 66/21
Sąd Najwyższy2021-12-15
Sygnatura
I NKRS 66/21
Sąd
Sąd Najwyższy
Data orzeczenia
2021-12-15
Rodzaj
Postanowienie
Treść orzeczenia
Sygn. akt I NKRS 66/21
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Janusz Niczyporuk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Oktawian Nawrot
SSN Krzysztof Wiak
w sprawie z odwołania J.F.
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr (…) z dnia 28 października 2020 r. w
przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na
stanowisku sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w (…), ogłoszonym
w Monitorze Polskim z 2020 r., poz. 397,
z udziałem P.M.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych w dniu 15 grudnia 2021 r.
umarza postępowanie.
UZASADNIENIE
Krajowa Rada Sądownictwa (dalej: KRS lub Rada) 28 października 2020 r.
podjęła uchwałę nr (…) w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do
pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w Wojewódzkim Sądzie
Administracyjnym w (…), ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2020 r., poz. 397.
Pismem z dnia 18 lutego 2021 r. odwołanie od uchwały złożyła J.F. Uchwała
została zaskarżona na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o
Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. 2021, poz. 269; dalej: ustawa o KRS) w
całości, czyli:
1) w zakresie ust. 1 przedstawienia wniosku o powołanie P. M. do pełnienia
urzędu na stanowisku sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w (…);
2
2) w zakresie ust. 2 nieprzedstawiania wniosku o powołanie R. A., L. F., L.O.
oraz J.F. do pełnienia tego urzędu.
Zaskarżonej uchwale zarzucono:
1. Naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na
wynik sprawy (art. 3983 § 1 pkt 2 w zw. z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 44
ust. 3 ustawy o KRS), to jest:
1. art. 33 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o KRS przez:
1. dokonanie oceny odwołującej się i jej kontrkandydata P. M. bez
wszechstronnego rozważenia sprawy i bez uwzględnienia udostępnionej
dokumentacji, wskazującej na doświadczenie zawodowe, w tym
doświadczenie w stosowaniu przepisów prawa, dorobek naukowy, publikacje
oraz specjalizację obydwojga kandydatów;
2. dokonanie oceny odwołującej się i jej kontrkandydata P. M. bez
uwzględnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności
wynikających z przedłożonej KRS dokumentacji (wskazującej na
doświadczenie zawodowe, w tym doświadczenie w stosowaniu przepisów
prawa, dorobek naukowy, publikacje oraz specjalizację obydwojga
kandydatów), w sposób dowolny, w oparciu o niejasne i niejednakowe dla
wszystkich kandydatów kryteria;
3. dokonanie ustaleń sprzecznych z przedłożonym KRS
materiałem dokumentujących kwalifikacje zawodowe, w tym doświadczenie
w stosowaniu przepisów prawa, dorobek naukowy, specjalizację, opinie
przełożonych, rekomendacje oraz publikacje odwołującej się oraz P. M.;
4. art. 42 ustawy o KRS przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej
uchwały w części dotyczącej odwołującej się i P.M. w sposób, który uniemożliwia
poznanie rzeczywistych motywów wydanego przez Krajową Radę Sądownictwa
rozstrzygnięcia, co nie tylko utrudnia, ale wręcz uniemożliwia odniesienie się do
całości przesłanek, w oparciu o które uznano, że kandydatura odwołującej się jest
gorsza od kandydatury jej kontrkandydata P. M., odnośnie do którego
przedstawiono Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie do
pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w Wojewódzkim Sądzie
Administracyjnym w (…)
3
5. naruszenie prawa materialnego (art. (art. 3983 § 1 pkt 2 w zw.
z art. 3984 § 1 k.p.c. w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS), to jest:
1. art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 60 Konstytucji RP, przez niezastosowanie
przy ocenie kandydatury odwołującej się oraz P.M. przejrzystych i jednolitych
kryteriów awansu, które odpowiadałyby zasadom: równego dostępu do służby
publicznej, równego traktowania oraz demokratycznego państwa prawa
urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, w wyniku czego
przedstawiono Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie do
pełnienia urzędu sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w (…) P. M.;
2. art. 45 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, przez naruszenie
prawa odwołującej się do sprawiedliwego rozpoznania jej sprawy, w wyniku
niezastosowania przy ocenie kandydatury odwołującej się oraz P.M. przejrzystych i
jednolitych kryteriów awansu, w efekcie czego przedstawiono Prezydentowi RP
wniosek o powołanie do pełnienia urzędu sędziego w Wojewódzkim Sądzie
Administracyjnym w (…) P.M.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów J.F. wniosła o uchylenie
zaskarżonej uchwały KRS nr (…) w ust. 1 dotyczącym przedstawienia Prezydentowi
RP wniosku o powołanie P.M. do pełnienia urzędu sędziego w Wojewódzkim
Sądzie Administracyjnym w (…) oraz w ust. 2 w zakresie dotyczącym
nieprzedstawienia Prezydentowi RP wniosku o jej powołanie do pełnienia urzędu
sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w (…) i przekazanie w tym
zakresie sprawy do ponownego rozpoznania KRS.
W treści odwołania Skarżąca przedstawiła argumenty będące
potwierdzeniem podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jego
oddalenie.
Pismem z 12 października 2021 r. J.F. cofnęła odwołanie od uchwały KRS nr
(…) z 28 października 2020 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie
do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w Wojewódzkim Sądzie
Administracyjnym w (…) ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2020 r., poz. 397.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
4
Możliwość wniesienia przez uczestnika postępowania odwołania do Sądu
Najwyższego od uchwały KRS przewiduje art. 44 ust. 1 ustawy o KRS. Zgodnie
z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS, postępowanie przed Sądem Najwyższym w sprawie
z takiego odwołania powinno się toczyć według przepisów k.p.c. o skardze
kasacyjnej (z wyłączeniem art. 871 k.p.c. przewidującego tzw. przymus adwokacko-
radcowski). Przy tym utrwalony jest pogląd, że wymienione przepisy należy w tym
przypadku stosować odpowiednio (wyrok Sądu Najwyższego z 27 września 2019 r.,
I NO 78/19).
Wobec cofnięcia przez J.F. odwołania, postępowanie w niniejszej sprawie
jako niedopuszczalne podlega umorzeniu.
Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 391 § 2 k.p.c. w zw. z art. 398 21
k.p.c. oraz w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS.