I SAB/Op 2/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji A na bezczynność Rady Gminy Tarnów Opolski w przedmiocie rozpoznania wniosku mieszkańców postanawia odrzucić skargę. K. M. wniósł jako Prezes Zarządu Fundacji A, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na bezczynność Rady Gminy Tarnów Opolski (zwanej dalej Radą Gminy, Radą) powołując się na art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 § 1 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., w sprawie dotyczącej wniosku mieszkańców z dnia 22 sierpnia 2025 r. o podjęcie uchwały w zakresie wykupu działek nr [...] i [...], położonych w miejscowości K., z przeznaczeniem na drogę publiczną. Na podstawie art. 149 § 1, § 1a, § 2 i § 2a p.p.s.a. Fundacja A (dalej zwana także skarżącą, Fundacją) wniosła o: - stwierdzenie bezczynności Rady Gminy Tarnów Opolski, - stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - zobowiązanie Rady Gminy Tarnów Opolski do rozpoznania wniosku z dnia 22 sierpnia 2025 r. przez podjęcie uchwały w terminie wyznaczonym przez Sąd, - wymierzenie Radzie Gminy Tarnów Opolski grzywny, która zostanie przekazana na W. w T., - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoją legitymację procesową do wniesienia skargi, skarżąca podniosła, że działa w sprawie na wyraźną prośbę mieszkańców miejscowości K., którzy przekazali Fundacji prowadzenie sprawy wobec braku skutecznych działań ze strony organów Gminy Tarnów Opolski. Natomiast podjęcie czynności przez Fundację nastąpiło w ramach realizacji jej celów statutowych, a także w granicach kompetencji jej organów. Przywołując zapisy Statutu Fundacji wskazano, że zakres celów skarżącej mieści się w żądaniu podjęcia stosownej uchwały, która przyczyni się - w ocenie skarżącej - w szczególności do ochrony i promocji zdrowia, rozwoju wspólnot i społeczności lokalnych, pomocy rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywania szans tych rodzin i osób, a także organizacji i wspieranie działań na rzecz dzieci i młodzieży, wspierania inicjatyw w dziedzinie ratownictwa i bezpieczeństwa. Jednocześnie, zdaniem Fundacji, postanowienia § 7 jej Statutu przewidują działalność Fundacji w obszarze promocji samorządności, edukacji obywatelskiej oraz wspierania rozwoju lokalnego, co obejmuje także reagowanie na bezczynność organów jednostki samorządu terytorialnego w sprawach należących do ich ustawowych zadań własnych. Podstawę procesową wniesienia niniejszej skargi, skarżąca wywiodła z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a, wskazując, że sprawa dotyczy zakresu działalności statutowej Fundacji oraz ma charakter interesu społecznego, gdyż odnosi się do bezpieczeństwa mieszkańców, w tym dzieci i osób małoletnich, a także do realizacji przez gminę jej ustawowych obowiązków w przedmiocie infrastruktury drogowej i ochrony życia oraz zdrowia. Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 22 sierpnia 2025 r. K. M. określający się jako wnioskodawca, powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 662) - dalej zwanej: "u.s.g.", wystąpił do Rady Gminy Tarnów Opolski z wnioskiem o podjęcie uchwały w sprawie nadania nazwy ulicy w miejscowości K.1, ujętej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a przebiegającej przez działki ewidencyjne m.in. [...] i nadać jej nazwę: "ulica [...]". Wniosek ten wpłynął do organu 25 sierpnia 2025 r. (por. akta administracyjne sprawy). Kolejnym pismem z dnia 9 września 2025 r. K. M. określając, że działa w imieniu własnym i mieszkańców, zwrócił się do Rady Gminy Tarnów Opolski o podjęcie uchwały zmierzającej do wykupu działek nr [...] i [...] z przeznaczeniem pod drogę publiczną, celem zapewnienia bezpiecznego dojazdu do zabudowy mieszkalnej oraz dostępu służb ratowniczych. We wniosku podniósł, że obecnie dojazd do posesji odbywa się po gruntach prywatnych, czasowo udostępnionych mieszkańcom. Wskazał, że na tym terenie mieszkają rodziny z małymi dziećmi, a brak bezpiecznego i stałego dojazdu stwarza realne zagrożenie w sytuacjach nagłych związanych np. z dojazdem karetek, straży pożarnej czy ciężarówek komunalnych. W odpowiedzi na żądanie podjęcia uchwały zmierzającej do wykupu działek, poinformowano K. M. pismem z dnia 2 października 2025 r. o konieczności podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, a o ich ustaleniach skarżący zostanie poinformowany w późniejszym terminie. Nastąpiło to pismem Przewodniczącego Rady Gminy Tarnów Opolski z dnia 30 października 2025 r., w którym przedstawiono K. M. przebieg postępowania. W kontekście przedstawionego stanu postępowania w sprawie, Fundacja w skardze do tut. Sądu zarzuciła organom Gminy Tarnów Opolski, że po wydaniu decyzji przez Starostę O. z dnia 21 maja 2024 r. o odmowie wydania decyzji na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, nie podjęły żadnych dalszych czynności zmierzających do kontynuowania postępowania administracyjnego. W szczególności nie wystąpiono o wznowienie terminów, nie złożono wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie uzupełniono dokumentacji projektowej zgodnie z wytycznymi organu nadzoru, ani nie podjęło jakichkolwiek działań organizacyjnych lub prawnych zmierzających do usunięcia stwierdzonych braków. W ocenie Fundacji, Rada Gminy Tarnów Opolski dopuściła się naruszenia prawa o charakterze materialnym, ustrojowym i funkcjonalnym, polegającym na zaniechaniu wykonania kompetencji przyznanych jej w sposób wyłączny oraz na tolerowaniu niewykonania obowiązków publicznoprawnych przez organ wykonawczy gminy. Zdaniem Fundacji, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., podejmowanie uchwał w sprawach nabywania nieruchomości należy do wyłącznej właściwości rady gminy. W realiach niniejszej sprawy oznaczało to obowiązek rozpoznania wniosku mieszkańców przez podjęcie uchwały, niezależnie od jej treści, a brak jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, stanowi bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W ocenie Fundacji, takie zaniechanie pozostaje w sprzeczności z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, który nakłada na gminę obowiązek zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dróg gminnych oraz z ustrojową funkcją rady gminy jako organu odpowiedzialnego za kierunki działania gminy i kontrolę działalności wójta, jednocześnie działanie to narusza art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wyrażający zasadę legalizmu, gdyż Rada Gminy, dysponując instrumentami prawnymi umożliwiającymi usunięcie stanu niezgodnego z prawem, zaniechała ich zastosowania. Na wezwanie Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi, przez oznaczenie siedziby Fundacji lub wskazanie adresu do doręczeń pism, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarżąca w wyznaczonym terminie co do siedziby Fundacji podała informacje, a ponadto nadesłała żądany przez Sąd Statut Fundacji. W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy Tarnów Opolski wniósł o jej odrzucenie, bądź ewentualnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, organ ten wskazał na art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem niniejszej skargi uczyniono bezczynność organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego (Rady Gminy Tarnów Opolski), w zakresie podjęcia uchwały dotyczącej zakupu konkretnych działek pod drogę publiczną. Skarżąca Fundacja nie domaga się zatem załatwienia sprawy indywidualnej w drodze postępowania administracyjnego i nie kwestionuje braku zakończenia tego postępowania przez wydanie aktu administracyjnego, ale domaga się konkretnych działań uchwałodawczych organu gminy w celu - jak sama podniosła - umożliwienia prawidłowego funkcjonowania mieszkańców zgodnie z ich potrzebami. Zadania te, w ocenie Fundacji wynikają z art. art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g., który nakłada na gminę obowiązek zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dróg gminnych. Podkreślenia przy tym wymaga, że przedmiot skargi determinuje sąd do dokonania właściwej oceny tej skargi. Jednakże podstawa prawna kontroli sądowej, musi wynikać z konkretnego przepisu prawa wprost odnoszącego się do treści żądania skargi i to od niej zależy dalszy przebieg badania sprawy przez Sąd, w tym rodzaj wydanego rozstrzygnięcia. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na którą powołała się skarżąca wnosząc skargę, sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga, na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy: decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność organu, gdy przepis prawa nie obliguje organu administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia, które byłoby samoistnie zaskarżalne w administracyjnym postępowaniu. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, gdy nie podejmuje nakazanych prawem administracyjnym (materialnym lub ustrojowym) aktów lub czynności w sprawach indywidualnych w określonym przez prawo terminie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. skarga na bezczynność może bowiem dotyczyć innych nakazanych prawem czynności, ale podjętych w ramach postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej. Z podanych względów, Radzie Gminy Tarnów Opolski nie można w niniejszej sprawie zarzucić bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., bowiem opisana w skardze bezczynność nie dotyczy indywidualnego interesu konkretnie wskazanego podmiotu (mieszkańca), a odnosi się do sfery ogółu mieszkańców Gminy. Przedmiot żądania dotyka szczególnych kompetencji uchwałodawczych Rady Gminy, który działa jako organ stanowiący i kontrolny, a nie jako organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne. W tym przypadku, zaniechanie Rady jako organu uchwałodawczego gminy może podlegać zaskarżeniu wyłącznie na podstawie art. 101a ust.1 u.s.g. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, mając na uwadze przedstawione wywody, pomimo tego, że skarżąca w podstawie prawnej skargi wskazuje art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 § 1 i nast. p.p.s.a., to w opisanych okolicznościach sprawy, niniejszą skargę należało zakwalifikować na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a., jako skargę w sprawie, w której przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotową skargę uznać należało jako skargę na niewykonanie czynności nakazanych prawem (por. szerzej Naczelny Sąd Administracyjny - dalej NSA, w postanowieniu z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2586/16, orzeczenie dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), o jakiej mowa w art. 101a ust. 1 u.s.g. Przy czym skargi wniesionej na podstawie art. 101a ust. 1 u.s.g., nie można utożsamiać ze skargą, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Ta pierwsza, poszerzając zakres kontroli sądowoadministracyjnej, nawiązuje bowiem - o czym mowa wyżej - do art. 3 § 3 p.p.s.a., a w wyniku jej uwzględnienia sąd administracyjny nie stosuje środków, o których mowa w art. 149, lecz rozstrzyga w oparciu o normę zawartą w art. 101a ust. 2 u.s.g. Skoro materialnoprawną podstawą skargi jest art. 101a ust. 1 u.s.g., to stosownie do jego treści, do skargi wniesionej w tym trybie, przepisy art. 101 u.s.g. stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne - narusza prawa osób trzecich. Bezczynność skarżona na tej podstawie dotyczy zatem sytuacji, gdy organ gminy nie podejmuje nakazanej prawem czynności w ogóle albo gdy dochodzi do zaniechania jej wykonywania. Podmiotem legitymowanym do złożenia skargi w trybie art. 101a ust. 1 u.s.g. jest natomiast każdy, kto może wykazać, że w wyniku bezczynności organu gminy albo w wyniku podjęcia przez organ gminy czynności prawnej lub faktycznej został naruszony (a nie tylko zagrożony) jego interes prawny lub uprawnienie. Odpowiednie stosowanie art. 101 u.s.g. w sytuacji, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanej prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich, oznacza więc, że skarżący musi wykazać, że takie zachowanie narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Legitymacja skargowa opiera się więc na twierdzeniu danego podmiotu, że określone "zachowanie" organu gminy narusza jego interes prawny lub uprawnienie i to stanowi podstawę zaskarżenia. Co za tym idzie, naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. oznacza istnienie powiązania pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną bezczynnością organu gminy albo podejmowanymi przez ten organ czynnościami prawnymi lub faktycznymi (por. A. Sidorowska-Ciesielska, komentarz do art. 101a ustawy o samorządzie gminnym (w:) S. Gajewski, A. Jakubowski (red.), Ustawy samorządowe. Komentarz, Warszawa 2018, wyd. el./Legalis). W rozpoznawanej sprawie Fundacja nie wykazała, aby w rozumieniu art. 101a ust. 1 u.s.g. niepodejmowanie uchwały w zakresie zakupu działek gruntowych pod budowę drogi - naruszało jej interes prawny. Podkreślenia wymaga, że interes prawny, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę. Interes prawny jest kategorią materialnoprawną, obejmującą uprawnienia i obowiązki oparte na prawie. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się więc do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. O jego istnieniu decyduje przepis prawa materialnego dający prawo wydania rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Tak rozumiany interes prawny musi być własny, czyli o charakterze osobistym, skonkretyzowany i realny. Musi też być bezpośredni, co wyraża się w tym, że odnosi się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawny i dotyczy jego bezpośrednio (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2002 r., sygn. akt IV SA 2526/01; dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od interesu prawnego należy zatem odróżnić interes faktyczny, który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże przez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia wskazanej normy. Co istotne również, skarga z art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a u.s.g. nie ma charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy Do wniesienia skargi nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki: NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04; WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1928/04; NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, dostępne na stronie: dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należało stwierdzić, że wniesiona przez Fundację na podstawie art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ust. 1 u.s.g. skarga jest niedopuszczalna. Skarżąca nie wykazała bowiem, że brak podjęcia uchwały narusza jej indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Przepis art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ust. 1 u.s.g., nie daje podstawy do wniesienia skargi ani z uwagi na cele statutowe ani z uwagi na interes publiczny, a powyższe legło– jak wynika z jej treści – u podstaw wniesienia rozpoznawanej skargi. Fundacja nie może skarżyć uchwał lub zarządzeń organu gminy wyłącznie z powołaniem się na własny cel statutowy, nie jest to bowiem wówczas działanie z powodu naruszenia własnego interesu prawnego, ale w obronie interesu publicznego, a ten nie może być wyłączną przesłanką zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ust. 1 u.s.g. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, działanie w obronie celu publicznego przez organizacje społeczne nie daje podstawy do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., bowiem podstawowym wymogiem zaskarżenia uchwały organu gminy, podjętej w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego, a nie spodziewanego naruszenia interesu publicznego. Skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. jest środkiem prawnym obrony indywidualnego interesu prawnego, a nie interesu publicznego, dla obrony którego, ustawodawca ustanawia inne środki prawne (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt IV SA 3774/01, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podnoszona przez Fundację argumentacja, że główną przesłanką uznania legitymacji skarżącej Fundacji są cele statutowe w zakresie prowadzonej działalności na rzecz rozwoju - nie zasługuje na uwzględnienie w kategoriach wymogów legitymacji skargowej z art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ust. 1 u.s.g. Nie można przyjąć, że cele te kreują – jak wskazuje skarżąca – niejako normę prawną, która może stanowić o naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia Fundacji. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, gdyż jego akceptacja oznaczałaby, że o tym, czy określona fundacja jest legitymowana do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w określonej sprawie, decydowałoby tylko i wyłącznie ta fundacja, a nie ustawodawca. Bowiem tylko od fundacji zależy to, jakie określi sobie statutowe cele. O naruszeniu własnego interesu skarżącej w sprawie Fundacji nie stanowią także podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organy Gminy Tarnów Opolski przepisów dotyczących inwestycji drogowej. Zarzuty te zmierzają do wykazania naruszenia , co nie przesądza o naruszeniu interesu prawnego skarżącej. Rozpatrzenie tych zarzutów możliwe jest dopiero po wykazaniu przez skarżącą naruszenia jej własnego interesu prawnego. Uwzględniając powyższe przyjąć należy, że dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i ich naruszenie stanowi przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 101a ust. 1 u.s.g. uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie. Wniesiona przez Funkcję skarga nie spełnia tych warunków i stąd też Sąd nie mógł w rozpoznawanej sprawie przystąpić do oceny bezczynności, stanowiącej przedmiot niniejszej skargi. Skarżąca odwołując się do celów swojej działalności (w szczególności do ochrony i promocji zdrowia, rozwoju wspólnot i społeczności lokalnych, pomocy rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywania szans tych rodzin i osób, a także organizacji i wspieranie działań na rzecz dzieci i młodzieży, wspierania inicjatyw w dziedzinie ratownictwa i bezpieczeństwa oraz § 7 jej Statutu, przewidującego działalność Fundacji w obszarze promocji samorządności, edukacji obywatelskiej oraz wspierania rozwoju lokalnego) próbowała wykazać swój interes prawny w zaskarżeniu bezczynności w podjęciu uchwały przez radę gminy. Jednakże – co podnoszono wyżej - orzecznictwo sądów administracyjnych wyklucza, aby jedynie statutowa działalność stanowiła o naruszeniu interesu prawnego (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1919/10, orzeczenia.nsa.gov.pl), a zatem sam fakt, że skarżąca Fundacja ma w zakresie swojej działalności m.in. działanie na rzecz promocji rozwoju wspólnot lokalnych czy samorządności nie świadczy o posiadaniu interesu prawnego w zaskarżeniu bezczynności organu w podjęciu uchwały o zakupie działek. Zaakcentować ponownie należy, że przyjęcie poglądu, że to postanowienia statutu danej fundacji decydują o istnieniu interesu prawnego oznaczałoby, iż w istocie nie od ustawodawcy, ale od woli podmiotu (jego członków) zależałoby uznanie interesu za prawny. Brak podjęcia uchwały odnośnie do zakupu wskazanych pod drogę działek nie wpływa w jakikolwiek sposób na sytuację prawną skarżącej. Reasumując, skarżąca Fundacja powinna wykazać, że brak ww. aktu naruszył jej indywidualny interes prawny lub uprawnienie zaistniałe w dacie wniesienia skargi. W orzecznictwie i doktrynie eksponowany jest przy tym element bezpośredniości, konkretności i realnego charakteru interesu prawnego strony. Skargę na uchwałę sejmiku wojewódzkiego może zatem wnieść tylko ten, kto zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Końcowo, Sąd, już tylko informacyjnie wskazuje, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2025 r. mieszkańcy zwrócili się o podjęcie uchwały przez Radę Gminę o zakup działek pod drogę publiczną, lecz wniosek tej treści pochodzi z dnia 9 września 2025 r. Wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2025 r. objęto natomiast żądanie nadania nazwy ulicy w miejscowości K.1. Spostrzeżenia Sądu są zbieżne z treścią pisma wyjaśniającego Wójta Gminy Tarnów Opolski z dnia 19 stycznia 2026 r. (por. karta nr 21 akt sądowych). Niezależnie od tego, Sąd uznał, że inna data przedmiotowego wniosku wskazana w skardze, nie ma wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie wydane w sprawie, albowiem nie dotyka podstawy prawnej odrzucenia skargi, jaką jest brak legitymacji do wniesienia skargi w sprawie przez Fundację. Niezależnie od daty wniosku dotyczył on żądania podjęcia uchwały w sprawie zakupu działek pod budowę drogi publicznej, a materia ta stała się przedmiotem rozważań i rozstrzygnięcia Sądu. Mając na względzie powyższe, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 101a ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 101 ust. 1 i art. 101a ust. 1 u.s.g., podlegała odrzuceniu, co Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.