II OZ 882/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 132/26 o odrzuceniu skargi S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2025 r., nr SKO Gd/1901/25 w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 10 czerwca 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 132/26, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: Ppsa), odrzucił skargę S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 15 grudnia 2025 r., nr SKO Gd/1901/25 w przedmiocie warunków zabudowy oraz zwrócił Skarżącej uiszczony wpis od skargi. Uzasadniając powyższe orzeczenie Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 13 lutego 2026 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez: a) złożenie skargi z 16 stycznia 2026 r. zawierającej elementy określone w art. 46 § 1 Ppsa; b) złożenie 7 odpisów skargi celem doręczenia uczestnikom postępowania; c) złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Pomimo prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej ww. wezwania w dniu 17 marca 2026 r., braki skargi uzupełniono w dniu 24 marca 2026 r. jedynie częściowo. W ocenie Sądu pełnomocnik Skarżącej nie wykonał obowiązku w zakresie przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Nadesłane pełnomocnictwo dotyczy bowiem reprezentowania strony przed sądami powszechnymi, sądami polubownymi oraz Sądem Najwyższym, a także w toku postępowania egzekucyjnego, jak również przed organami administracji rządowej i samorządowej. Tym samym nie spełnia ono wymogu pełnomocnictwa ogólnego, o jakim mowa w art. 37 § 1 w zw. z art. 36 pkt 1 Ppsa, który wymaga, aby pełnomocnictwo ogólne dotyczyło prowadzenia sprawy przed sądem administracyjnym. W tym stanie rzeczy uznano, że zaistniała podstawa do odrzucenia skargi. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych z 17 lutego 2026 r. zostało niewykonane w pełni przez pełnomocnika Skarżącej w dacie 24 marca 2026 r., podczas gdy wezwanie zostało wykonane w ramach dwóch przesyłek, jednak jedna z dwóch przesyłek pocztowych, najprawdopodobniej, została zagubiona przez Pocztę Polską, co wynika z zdjęcia listu z 24 marca 2026 r. wraz z pieczęcią Urzędu Pocztowego, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pełnomocnik Skarżącej nie uzupełnił braków w postaci pełnomocnictwa Skarżącej w wyznaczonym terminie, podczas gdy po otrzymaniu zaskarżonego postanowienia i uzyskaniu informacji, iż jedna przesyłka pocztowa została zagubiona, pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, poprzez złożenie uwierzytelnionego pełnomocnictwa, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa poprzez jego zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy pełnomocnik Skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków pismem z 17 lutego 2026 r., które zostało mu doręczone 17 marca 2026 r., a zatem termin na wykonanie wezwania upływał 24 marca 2026 r., zaś pełnomocnik Skarżącej nadał dwa pisma stanowiące wykonanie zobowiązania w placówce Poczty Polskiej w dniu 24 marca 2026 r., tj. w wyznaczonym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 34 Ppsa strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnikiem strony może być m.in. adwokat lub radca prawny (art. 35 § 1 in principio Ppsa). Stosownie do art. 37 § 1 Ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jak stanowi zaś art. 46 § 1 pkt 4 Ppsa, każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 Ppsa). Podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 i w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 Ppsa, przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa. Nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 Ppsa (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 2 lutego 2026 r. sygn. akt III OPS 2/25). Stanowisko to niewątpliwie należy również odnieść do sytuacji, w której pełnomocnictwo co prawda zostało złożone, jednak w ocenie sądu jest nieprawidłowe. W przedmiotowej sprawie zasadnie wezwano pełnomocnika Skarżącej zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 13 lutego 2026 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. w postaci przedłożenia pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi pełnomocnictwa. Wezwanie zostało pełnomocnikowi doręczone 17 marca 2026 r., a zatem termin na wykonanie wezwania upływał 24 marca 2026 r. W ostatnim dniu biegu terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi pełnomocnik nadesłał wprawdzie do Sądu pełnomocnictwo, jednak nie sposób przyjąć, aby nadesłane upoważnienie obejmowało swym zakresem umocowanie do działania w imieniu Skarżącej przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnić należy, że zakres pełnomocnictwa podlega ocenie na podstawie jego treści. Zgodnie z art. 36 Ppsa pełnomocnictwo być: 1) ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi; 2) do prowadzenia poszczególnych spraw; 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Dokument złożony przez pełnomocnika Skarżącej w wykonaniu wezwania nie odpowiadał żadnej z tych postaci w odniesieniu do niniejszej sprawy, co trafnie dostrzegł Sąd I instancji. Wymienienie w nim sądów powszechnych, sądów polubownych, Sądu Najwyższego, organów administracji rządowej i samorządowej oraz postępowania egzekucyjnego nie obejmuje reprezentacji przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne stanowią odrębną kategorię sądów funkcjonujących w Rzeczypospolitej, a umocowania do występowania przed nimi nie można wyprowadzać z upoważnienia do działania przed organami administracji publicznej ani przed innymi wymienionymi w dokumencie sądami. W konsekwencji nie sposób uznać, aby pełnomocnictwo, które wpłynęło do Sądu w dniu 27 marca 2026 r. (data nadania 24 marca 2026 r.) stanowiło wykonania wezwania. Twierdzenie pełnomocnika, że prawidłowe pełnomocnictwo zostało przesłane do Sądu Wojewódzkiego w drugiej przesyłce (która nie była przesyłką rejestrowaną), nadanej w tym samym dniu co pierwsza przesyłka, tj. 24 marca 2026 r., nie podważa prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Z akt sprawy wynika, że w powyższym terminie wpłynęła do Sądu jedynie przesyłka zawierająca pełnomocnictwo, którego zakres nie obejmował reprezentacji przed sądami administracyjnymi (przesyłka ta została ona opatrzona numerem rejestrowym, który znajduje się zarówno na kopercie znajdującej się w aktach sprawy, jak również w przedstawionej przez pełnomocnika kopii jednej strony książki nadawczej kancelarii pełnomocnika załączonej do zażalenia). Natomiast przesyłka, w której – według oświadczenia pełnomocnika – miało znajdować się prawidłowe pełnomocnictwo, nie znajduje się w aktach sprawy, w związku z czym należało przyjąć, że w ogóle nie wpłynęła do Sądu Wojewódzkiego. Z uwagi na powyższe nie można było przyjąć, aby uzupełnienie ww. braku formalnego skargi nastąpiło w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny akcentuje jednocześnie, że dokonując na tym etapie postępowania analizy zasadności zażalenia pełnomocnika Skarżącego, nie ocenia kwestii związanych z okolicznościami nadania do Sądu I instancji drugiej przesyłki oraz jej ewentualnego zagubienia przez operatora pocztowego. Ustalenie czy nieuzupełnienie ww. braku formalnego skargi w terminie nastąpiło bez winy strony będzie przedmiotem analizy Sądu Wojewódzkiego na etapie postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania ww. czynności, wszczętego wnioskiem złożonym przez pełnomocnika Skarżącej po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Wniosek ten podlega odrębnemu rozpoznaniu na podstawie art. 86 i nast. Ppsa, a jego wniesienie nie jest równoznaczne z przywróceniem terminu ani nie pozwala w niniejszym postępowaniu zażaleniowym przyjąć, że brak formalny skargi został skutecznie usunięty, w sytuacji gdy do dnia upływu ww. terminu Sąd otrzymał jedynie pełnomocnictwo nieobejmujące umocowania do działania przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że wszystkie zrzuty zażalenia są niezasadne, a Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.