III SAB/Gd 471/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (sprawozdawca), Asesor sądowy WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 września 2026 r. sprawy ze skargi L. R. na bezczynność R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje R. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. do rozpoznania wniosku skarżącego L. R. z dnia 14 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. dopuściła się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na rzecz skarżącego L. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. L. R. (dalej jako: "skarżący"), powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz., 902; powoływanej dalej jako: "u.d.i.p."), zwrócił się do R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (w skrócie także zwana: "spółką") z wnioskiem o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1. Czy stacja zlewna ścieków dowożonych - leżąca w Bąkowie przy ul. Wieczornych Mgieł, działka nr [...] - spełnia wymagania środowiskowe, w tym zapisy z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 sierpnia 2023 r. w sprawie warunków wprowadzania nieczystości ciekłych do stacji zlewnych? 2. Jaki wolumen ścieków trafia do ww. stacji zlewnej? 3. Jaki jest koszt zrzutu 1 m³ ścieków dowożonych do ww. stacji zlewnej? Spółka, odpowiadając na powyższy wniosek, poinformowała skarżącego, w piśmie datowanym na dzień 7 maja 2026 r., że: Ad. 1. otrzymała decyzję w dniu 27 marca 2025 r. (znak GO.6233.4.2024) dotyczącą zmiany decyzji z dnia 21 grudnia 2023 r. (znak GO.6233.10.2023) w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie opróżniania zbiornika bezodpływowego i transport nieczystości ciekłych na terenie gminy Kolbudy, polegającej na dopisaniu dodatkowego punktu zlewnego zlokalizowanego w miejscowości Bąkowo przy ul. Wieczornych Mgieł, na działce nr [...]; Ad. 2. wolumen ścieków przyjmowanych do stacji zlewnej wyniósł w I kwartale 2026 r. 8612,85 m³. Wolumen ścieków trafiających do stacji zlewnej nie jest stały i zależy od bieżącej liczby oraz częstotliwości dostaw. Ilość ta podlega wahaniom w zależności od okresu oraz zapotrzebowania na usługę; Ad. 3. nie posiada żądanej informacji w zakresie ceny zrzutu 1 m³ ścieków dowożonych do stacji zlewnej zlokalizowanej w Bąkowie przy ul. Wieczornych Mgieł. Przedmiotowa stacja zlewna nie jest bowiem wykorzystywana do świadczenia usług przyjmowania ścieków dowożonych od podmiotów zewnętrznych. W konsekwencji, nie została ustalona cena za rzut ścieków dowożonych. Skarżący, nawiązując do otrzymanej odpowiedzi na wniosek z dnia 5 maja 2026 r., wystosował do spółki wiadomość datowaną na dzień 11 maja 2026 r., w której w pierwszej kolejności wskazał, że nie otrzymał odpowiedzi na punkt pierwszy wniosku, tj. czy punkt zlewny zlokalizowany w Bąkowie przy ul. Wieczornych Mgieł spełnia wymogi prawne. Podając, że odpowiedź w formie numeru decyzji nie informuje go, czy przedmiotowy punkt zlewny spełnia wymagania ustawowe, gdyż nie zna treści tej decyzji. Następnie skarżący, powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w wiadomości z dnia 11 maja 2026 r. zawarł wniosek o udostępnienie informacji w zakresie: 1. Czy stacja zlewna ścieków dowożonych - leżąca w Bąkowie przy ul. Wieczornych Mgieł, działka nr [...] - spełnia wymagania środowiskowe, w tym zapisy z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 sierpnia 2023 r. w sprawie warunków wprowadzania nieczystości ciekłych do stacji zlewnych? 2. Czy ww. stacja zlewna została dopuszczona do użytkowania, czyli do zrzucania w niej nieczystości ciekłych ze zbiorników bezodpływowych i jaki organ tą decyzję wydał? Spółka odpowiadając na wniosek z dnia 11 maja 2026 r., w piśmie z dnia 13 maja 2026 r., poinformowała skarżącego, że otrzymała w dniu 21 grudnia 2023 r. pozytywną decyzję (znak GO.6233.10.2023) wydaną przez organ administracji publicznej - Wójta Gminy Kolbudy, w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie opróżniania zbiornika bezodpływowego i transport nieczystości ciekłych na terenie gminy Kolbudy. Dnia 27 marca 2025 r. organ administracji publicznej - Wójt Gminy Kolbudy, wydał pozytywną decyzję (znak GO.6233.4.2024) polegającą na dopisaniu do wydanej decyzji z dnia 21 grudnia 2023 r. dodatkowego punktu zlewnego zlokalizowanego w miejscowości Bąkowo przy ul. Wieczornych Mgieł, na działce nr [...]. Skarżący w wiadomości z dnia 14 maja 2026 r. skierowanej do Spółki, ponownie wskazał, że nie otrzymał odpowiedzi na punkt pierwszy wniosku, zatem wnosi o udostępnienie informacji w zakresie: 1. Czy stacja zlewna w Bąkowie zlokalizowana na działce nr [...] zapewnia hermetyczny zrzut nieczystości ciekłych? 2. Czy stacja zlewna w Bąkowie zlokalizowana na działce nr [...] wyposażona jest w urządzenia do separowania zanieczyszczeń stałych? 3. Czy stacja zlewna w Bąkowie zlokalizowana na działce nr [...] zapewnia pomiar objętości dowożonych nieczystości ciekłych? 4. Czy stacja zlewna w Bąkowie zlokalizowana na działce nr [...] zapewnia pomiar parametrów ścieków dowożonych taki sam, jak w stacji zlewnej zlokalizowanej w Pręgowie, tj. czy w stacji zlewnej w Bąkowie zlokalizowanej na działce nr [...] ścieki dowożone podlegają takiemu samemu oprogramowaniu, kontroli, rejestracji, separacji zanieczyszczeń, jak w stacji zlewnej w Pręgowie? Spółka w piśmie z dnia 28 maja 2026 r. poinformowała skarżącego, że w dniu 27 maja 2026 r. złożyła wniosek do Urzędu Gminy Kolbudy o wykreślenie punktu zlewnego zlokalizowanego w miejscowości Bąkowo przy ul. Wieczornych Mgieł, na działce nr [...]. W skardze wniesionej w dniu 9 czerwca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L. R., zarzucając R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, wniósł o zobowiązanie spółki do udzielenia informacji publicznej, a także o zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie otrzymał pełnej odpowiedzi od spółki na zadane pytania, tj. na pierwsze pytanie z dnia 5 maja 2026 r. oraz z dnia 11 maja 2026 r., natomiast na pytania z dnia 14 maja 2026 r. nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Skarżący zaznaczył, że złożenie wniosku o zamknięcie zlewni nie oznacza, iż została ona zamknięta. Pytania były zadane w czasie, kiedy z pewnością zlewnia funkcjonowała, więc spółka powinna odnieść się do daty sprzed złożenia wniosku o zamknięcie. W odpowiedzi na skargę R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi w całości. Spółka stoi na stanowisku, że udzieliła skarżącemu wnioskowanych informacji. Spółka wyjaśniła, że w Bąkowie przy ul. Wieczornych Mgieł nie znajduję się stacja zlewna nieczystości ciekłych, a wyłącznie punkt zlewny, który stanowił dodatkowy zastępczy punkt zlewny, określony w ostatecznej decyzji Wójta Gminy Kolbudy z dnia 21 grudnia 2023 r. (nr G0.6233.10.2023), zmienionej decyzją z dnia 27 marca 2025 r. (nr GO.6233.4.2024). Stacja zlewna w gminie Kolbudy znajduje się natomiast w Pręgowie przy ul. Dworcowej 18. Do tej stacji zlewnej odprowadzane są nieczystości ciekłe ze zbiorników bezodpływowych przez przedsiębiorców prywatnych prowadzących działalność w tym zakresie i posiadających odpowiednie zezwolenie. Stacja zlewna w Pręgowie jest również wykorzystywana przez Spółkę R. do własnej działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i jest ona wpisana także w posiadanej przez Spółkę ww. decyzji. Zgodnie z udzieloną odpowiedzią na informację publiczną z dnia 28 maja 2026 r. oraz z dnia 10 czerwca 2026 r., spółka R. złożyła w dniu 27 maja 2026 r. wniosek do Wójta Gminy Kolbudy o wykreślenie punktu zlewnego w Bąkowie z posiadanej decyzji i obiekt ten został wyłączony z użytkowania przez spółkę. Wszystkie te okoliczności, w tym w szczególności udzielone informacje publiczne, zdaniem spółki wskazują, że skarga jest bezprzedmiotowa, w związku z czym postępowanie winno podlegać umorzeniu w całości. Na marginesie podano, że skarżący nie zgadzając się z bliżej nieokreślonymi działaniami spółki, notorycznie i bezpodstawnie inicjuje liczne postępowania, składając skargi, doniesienia oraz wnioski do rozmaitych organów i instytucji. W ocenie spółki, obrany przez skarżącego sposób postępowania zmierza wyłącznie do paraliżowania bieżącej działalności spółki, nękania jej władz oraz generowania zbędnych obciążeń o charakterze administracyjnym i wizerunkowym. Skarżący w sposób uporczywy i instrumentalny wykorzystuje instytucje prawa. W ocenie spółki, celem tych działań nie jest ochrona jakiegokolwiek uzasadnionego interesu prawnego, lecz wyłącznie bezprawna i złośliwa chęć utrudnienia spółce prowadzenia normalnej działalności. Świadczy o tym chociażby sam fakt skierowania skargi do Sądu w dniu 9 czerwca 2026 r., mimo, że termin udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 28 maja 2026 r. upływał dopiero w dniu 11 czerwca 2026 r. i w tym dniu obszerna odpowiedź została udzielona skarżącemu. W piśmie procesowym, stanowiącym replikę na odpowiedź spółki na skargę, skarżący zaprzeczył twierdzeniom spółki, że jego działania miały charakter "bezzasadny, złośliwy", czy zmierzały do "paraliżowania bieżącej działalności Spółki". Skarżący podkreślił, że jako obywatel korzysta z konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyłącznie w celu kontroli społecznej nad sposobem zarządzania mieniem komunalnym oraz w trosce o ochronę środowiska naturalnego. Jego intencją jest upewnienie się, że publiczna infrastruktura zrzutu ścieków w Bąkowie spełniała rygorystyczne normy prawne. Skarżący wyjaśnił, że skarga dotyczy przede wszystkim braku merytorycznej odpowiedzi na punkt pierwszy wniosku z dnia 5 maja 2026 r. i 11 maja 2026 r. W punkcie pierwszym zadano pytanie o spełnianie wymagań środowiskowych wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 sierpnia 2023 r. Spółka, w piśmie z dnia 7 maja i 13 maja, całkowicie zignorował to pytanie, ograniczając się do wskazania ogólnych decyzji administracyjnych, co nie stanowi odpowiedzi na pytanie o faktyczny stan techniczny obiektu i jego zgodność z rozporządzeniem. Natomiast, w odpowiedzi na wniosek z dnia 14 maja 2026 r., Spółka poinformowała jedynie o zamknięcie punktu zlewnego. Spółka nie odpowiedziała na żadne z czterech pytań technicznych (dotyczących m.in. hermetyczności zrzutu i separatorów), pomimo że w dacie zadawania pytań obiekt funkcjonował. Fakt późniejszego zamknięcia obiektu nie zdejmuje ze spółki obowiązku udzielenia informacji o jego parametrach w czasie eksploatacji. Koincydencja czasowa związana z złożonymi wnioskami o informację publiczną, a datą złożenia przez spółkę wniosku o zamknięcie punktu zlewnego w Bąkowie, zdaniem skarżącego, nie jest przypadkowa i dowodzi słuszności jego postępowania w trosce o środowisko naturalne i interes społeczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga podlega uwzględnieniu. W niniejszej sprawie skarżący zarzuca R. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej. I tak, skarżący domagał się we wnioskach datowanych odpowiednio na dzień: 5 maja 2026 r., 11 maja 2026 r. i 14 maja 2026 r. (treść wniosków została przywołana na początku niniejszego uzasadnienia) udostępnienia informacji w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotowa ustawa reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Na gruncie przepisów u.d.i.p., bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) bądź w przypadku, gdy organ nie jest w posiadaniu danej informacji, nie zawiadamia o tym wnioskodawcy. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. Nie było sporne w sprawie, że skarżona spółka, będąca spółką komunalną gminy Kolbudy, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. We wniesionej skardze, skarżący zarzucił spółce nie udzielenie odpowiedzi na pytanie pierwsze objęte wnioskiem z dnia 5 maja 2026 r. i z dnia 11 maja 2026 r. (pytanie o tożsamej treści) oraz brak odpowiedzi na wniosek z dnia 14 maja 2026 r. Spółka stała natomiast na stanowisku, że udzieliła skarżącemu informacji (odpowiedzi) odpowiednio pismami z dnia 11 maja 2026 r., z dnia 14 maja 2026 r. i z dnia 28 maja 2026 r. Poglądu tego nie można jednak podzielić. Przed dalszymi rozważaniami trzeba zaznaczyć, że przedmiotem skargi nie są objęte inne wnioski kierowane przez skarżącego do spółki i udzielone w związku z nimi odpowiedzi. Tym samym kontrola sądowa nie obejmuje wniosku skarżącego z dnia 28 maja 2026 r. czy z dnia 9 czerwca 2026 r. przywołanych przez spółkę w odpowiedzi na skargę. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w ocenie Sądu orzekającego, pytanie pierwsze sformułowane we wniosku z dnia 5 maja 2026 r. oraz z dnia 11 maja 2026 r. nie stanowi informacji publicznej. Jego treść jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowe pytanie dotyczy oceny prawnej "spełnienia wymagań środowiskowych" przez stację zlewną ścieków dowożonych leżącej w Bąkowie. Skarżący tym samym oczekuje od spółki dokonania określonej analizy prawnej poprzez pryzmat wskazanego w przedmiotowych wnioskach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 sierpnia 2023 r. w sprawie warunków wprowadzania nieczystości ciekłych do stacji zlewnych. Taka ocena (informacja) żądana przez skarżącego nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy o udostępnianiu informacji publicznej. Oznacza to innymi słowy, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Trzeba podkreślić, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wówczas, gdy informacja fizycznie istnieje (zob. wyrok NSA z dnia 26 września 2024 r., III OSK 2615/22). Aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów (tak też NSA w wyroku z 27 listopada 2024 r., III OSK 1332/24). Tym samym nie stanowią informacji publicznej pytania niedotyczące faktów, a np. ocen zaistniałego stanu rzeczy. Nadto należy pamiętać, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów czy mienia, którym dysponują. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei rodzaje informacji, które ustawa w ramach katalogu otwartego uznaje w szczególności za informację publiczną, określone zostały w art. 6 u.d.i.p. Udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji oraz o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach czy majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. f u.d.i.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., informację publiczną stanowi również informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym m.in. o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (pkt 3 lit. a) oraz dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a). Podobnie informacją taką są dane o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). W świetle powyższych uwag, nie można przyjąć aby skarżona spółka pozostawała w bezczynności w odniesieniu do pytania pierwszego zawartego we wnioskach z dnia 5 maja 2026 r. i z dnia 11 maja 2026 r. W tej też części skarga nie mogła zostać uwzględniona (punkt 3 sentencji wyroku). Natomiast wnioskiem o informację publiczną może być objęte pytanie o określone fakty. Tym samym wniosek skarżącego z dnia 14 maja 2026 r., zdaniem Sądu orzekającego, dotyczył niewątpliwie informacji publicznej, czego również nie kwestionowała spółka. Niemniej, wbrew stanowisku reprezentowanemu w odpowiedzi na skargę, odpowiedź na niego nie została przez spółkę udzielona. W piśmie z dnia 28 maja 2026 r., na które powołuje się spółka, spółka jedynie informuje skarżącego, że "w dniu 27 maja 2026 r. złożyła wniosek do Urzędu Gminy Kolbudy o wykreślenie punktu zlewnego zlokalizowanego w miejscowości Bąkowo przy ul. Wieczornych Mgieł, na działce nr [...], gm. Kolbudy", nie odpowiadając tym samym na żadne z czterech pytań zawartych we wniosku. Nie odnosi się do nich również w jakikolwiek inny sposób. Pismo spółki z dnia 28 maja 2026 r. nie stanowi zatem odpowiedzi na zadane pytania. Co istotne, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że odpowiedź niepełna, niejasna czy nieprecyzyjna, nie stanowi realizacji obowiązku w zakresie udzielenia informacji publicznej. Powyższe potwierdza, że w realiach niniejszej sprawy doszło do bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 14 maja 2026 r. Termin 14-dniowy do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. upłynął bezskutecznie. Przedmiotowy wniosek skarżącego nie został załatwiony. W konsekwencji, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku i zobowiązał spółkę do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 14 maja 2026 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie drugim sentencji wyroku Sąd orzekł, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Orzekając w zakresie uregulowanym w przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., II SAB/Bk 38/17; WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony. Nadto, rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Z taką sytuacją, zdaniem Sądu orzekajacego, nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Pomimo, że spółka nie udostępniła wnioskowanej informacji nie można też uznać, aby jej zachowanie się stanowiło przejaw uporczywości w braku udzielenia informacji lub złej woli, zwłaszcza że skarżący kierował w tym okresie do spółki także inne wnioski. Spółka nie pozostała całkowicie bierna wobec wniosku skarżącego. Wobec takiej postawy spółki, Sąd orzekający nie znalazł podstaw do wymierzenia jej grzywny, o co wnosił skarżący w replice na odpowiedź na skargę z dnia 21 lipca 2026 r. O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając w punkcie czwartym sentencji wyroku od spółki na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod internetowym adresem: "orzeczenia.nsa.gov.pl".