II SA/Ol 280/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Grzegorz Klimek Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2026 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z 9 października 2025 r. Wójt Gminy E. (dalej jako: Wójt Gminy lub organ pierwszej instancji), na podstawie art 59 ust. 1 i 2, art 52 ust. 1, art. 53 ust. 4, art. 54 i art. 56 w związku z art. 64, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130, dalej jako: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku I.C. (dalej jako: wnioskodawczyni, strona lub skarżąca) z 1 kwietnia 2025 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, planowanej do realizacji na działce nr (...), obręb P., gmina E., jako niewypełniającej warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podał, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie istnieje obowiązek opracowania takiego planu na podstawie przepisów odrębnych i gmina nie przystąpiła do opracowania takiego planu. Wskazano, że teren objęty wnioskiem jest niezabudowany i posiada dostęp do drogi powiatowej publicznej oraz do sieci elektroenergetycznej. W skład terenu wchodzą użytki gruntowe oznaczone jako RVI i RV. Powierzchnia terenu inwestycji wynosi 0,3000 ha i jest on położony jest poza obszarami objętymi prawnymi formami ochrony przyrody, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Jednocześnie podano, że w granicach przedmiotowej działki znajdują się udokumentowane złoża kopalin mieszanych żwirowo-piaskowych o nr (...) o nazwie "P.", dla której nadzór prowadzi Okręgowy Urząd Górniczy w Warszawie. W związku z tym wskazano, że zgodnie z art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji o warunkach zabudowy przekazano do uzgodnienia Marszałkowi Województwa Warmińsko-Mazurskiego, który postanowieniem z 25 czerwca 2025 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji, stwierdzając, że planowana inwestycja stoi w sprzeczności z celem, jakim jest ochrona złóż kopalin i ochrona możliwości ich kompleksowego wykorzystania jako bogactwa naturalnego kraju. Na skutek zażalenia złożonego przez stronę, postanowieniem z 29 września 2025 r., Minister Klimatu i Środowiska utrzymał w całości zaskarżone postanowienie w mocy. Podniesiono, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p., a zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w z. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy jest niezbędnym wymogiem wydania takiej decyzji. Zatem brak uzgodnienia decyzji przez Marszałka Województwa stanowi przesłankę do odmowy wydania decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła: - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną ocenę spełnienia tzw. zasady "dobrego sąsiedztwa" - organ nie uwzględnił możliwości dopuszczenia zabudowy w obszarach o charakterze rolnym, w których występuje zabudowa rozproszona i możliwe jest kontynuowanie istniejącego sposobu użytkowania terenów; - naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności brak analizy możliwości harmonijnego wkomponowania planowanej zabudowy w otoczenie i niewzięcie pod uwagę charakteru lokalizacji (teren rolny z dostępem do drogi publicznej i sąsiedztwem terenów rolnych oraz leśnych); - nieprawidłowe zastosowanie art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie obowiązku uzgodnienia projektu decyzji z właściwymi organami, pomimo że planowana inwestycja nie koliduje faktycznie z eksploatacją złoża "P.", które nie jest obecnie przedmiotem wydobycia i nie stanowi realnej przeszkody dla lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W związku z tym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z 30 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że ze sporządzonej analizy urbanistycznej wynika, że w granicach przedmiotowej działki znajduje się udokumentowane złoże kopalin mieszanych żwirowo-piaskowych o nr (...) o nazwie "P.", dla którego nadzór prowadzi Okręgowy Urząd Górniczy w Warszawie. Wskazano, że granice złoża uwidocznione są w ogólnodostępnym serwisie internetowym Państwowego Instytutu Geologicznego - Państwowego Instytutu Badawczego: System Gospodarki i Ochrony Bogactw Mineralnych "MIDAS". Ponadto złoże widnieje w rejestrze złóż kopalin, tj. w Bilansie Zasobów Złóż Kopalin w Polsce prowadzonym przez Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy. Podano, że faktów dotyczących lokalizacji złoża nie kwestionuje również strona, wskazując jedynie na brak wydobywania istniejącego na działce złoża. Wyjaśniono, że postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., jest wydawane w ramach uznania administracyjnego, ale organy właściwe do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie mają kompetencji do badania słuszności, czy też celowości uzasadnienia ostatecznego postanowienia w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy. Zatem ocena tego, czy planowana inwestycja narusza ochronę złóż kopalin nie należy do Wójta Gminy, lecz do wyspecjalizowanego organu jakim jest Marszałek Województwa oraz Minister Klimatu i Środowiska. Wskazano przy tym, że nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego powoduje, że jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne, w szczególności w przypadku negatywnych postanowień uzgodnieniowych. W przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia, wzruszenie takich postanowień może nastąpić wyłącznie w trybach nadzwyczajnych. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obiegu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę. Wskazano, że odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy związana jest zatem z tym, że planowana inwestycja nie spełnia wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a mianowicie nie spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z przepisami art. 53 ust. 4 pkt 5, art. 53 ust. 5 u.p.z.p. oraz art. 157, art. 161b pkt 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. Fakt, że strona nie podziela stanowiska zajętego przez organ I instancji nie świadczy o naruszeniu przez niego przepisów postępowania, zaś okoliczności dotyczące braku wydobycia przedmiotowego złoża nie mają znaczenia dla sprawy. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia: - art. 8 k.p.a. poprzez brak jednakowego traktowania właścicieli nieruchomości - działka znajdująca się na tym samym złożu (...) P. otrzymała pozwolenie na budowę; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że samo występowanie udokumentowanego złoża uniemożliwia wydanie decyzji; - zasady proporcjonalności oraz konstytucyjnej ochrony prawa własności (art. 21 i 64 Konstytucji RP); - brak wykazania realnego konfliktu pomiędzy planowaną inwestycją a możliwością eksploatacji złoża; - zasady, że ochrona złóż powinna być realizowana na etapie planowania przestrzennego, a nie przy wydawaniu decyzji jednostkowych; - zasady zaufania obywatela do państwa poprzez różnicowanie decyzji dla działek znajdujących się tym samym złożu. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżąca podniosła, że wprawdzie jej działka znajduje się w granicach udokumentowanego złoża kopaliny, ale złoże to nie jest objęte koncesją ani terenem górniczym i nie jest aktualnie eksploatowane. Ponadto wskazała, że w odległości około 200 m od działki skarżącej, na terenie tego samego złoża, wydano pozwolenie na zabudowę, a zatem zaskarżona decyzja narusza zasadę jednakowego traktowania właścicieli nieruchomości w analogicznych warunkach oraz zasadę zaufania obywatela do państwa. Skarżąca zarzuciła, że organy nie wykazały realnej kolizji planowanej zabudowy z możliwością eksploatacji złoża, a przyjęły jedynie automatyzm, że obecność złoża uniemożliwia wydanie decyzji. Ponadto, zdaniem skarżącej, organy nie udowodniły konieczności ingerencji w prawo własności, która byłaby proporcjonalna do ochrony złoża. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione wraz z argumentacją w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z 10 lipca 2026 r. skarżąca wniosła o dołączenie do akt sprawy i uwzględnienie przy jej rozpoznawaniu dołączonych do pisma dokumentów, tj. odpowiedzi Starosty E. dotyczącej położenia działek nr (...) i (...) na terenie udokumentowanego złoża (...) "P." oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy, a także odpowiedzi organu pierwszej instancji w kwestii wydanych pozwoleń na budowę dla przedmiotowych działek. Skarżąca wyjaśniła, że z odpowiedzi Starosty E. wynika, że działki nr (...) oraz (...) położone są na terenie udokumentowanego złoża kopaliny; przy czym dla działki nr (...) wydano decyzję o warunkach zabudowy z 4 maja 2015 r., a następnie ostateczną decyzję z 28 września 2015 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zaś dla działki nr (...) wydano decyzję o warunkach zabudowy z 28 maja 2018 r., a następnie ostateczną decyzję z 23 sierpnia 2018 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz decyzję z 16 września 2021 r. zmieniającą to pozwolenie. Wskazano, że dokumentacja geologiczna złoża "P." została zatwierdzona decyzją Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 3 listopada 1993 r., a zatem już po udokumentowaniu złoża wydawane były decyzje umożliwiające realizację zabudowy mieszkaniowej na nieruchomościach położonych w granicach tego samego złoża. W kolejnym piśmie z 20 sierpnia 2026 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. decyzji Wójta Gminy z 30 lipca 2026 r. odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, odwołania do Kolegium oraz pisma przewodniego Wójta Gminy przekazującego odwołanie na okoliczność wykazania, że dla działek nr (...) i (...) na spornym złożu kopaliny (...) "P." toczyły się postępowania planistyczne, podejmowania przez organ prób uniemożliwienia przeprowadzenia pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji poprzez blokowanie dostępu do dokumentów urzędowych oraz naruszenia zasady równego traktowania obywateli wobec prawa i zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Skarżąca zgłosiła też wniosek ewentualny o zobowiązanie Wójta Gminy do przedłożenia przedmiotowych dokumentów do akt sprawy. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 8 września 2026 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte oraz wyjaśnił, że skarżąca nie składała skargi na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z 29 września 2025 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przy czym z uwagi na datę wszczęcia postępowania (wniosek z 1 kwietnia 2025 r. - data wpływu do organu) oraz treść art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688) w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r. oraz nie mają zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922, z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Decyzja o warunkach zabudowy jest zatem rozstrzygnięciem związanym. Oznacza to, że wydanie decyzji pozytywnej możliwe jest wyłącznie w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań określonych przepisami art. 61 u.p.z.p. Przy czym w myśl art. 60 ust. 1 decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Takie unormowanie koresponduje z zasadą wolności zagospodarowania terenu, określoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., stanowiącą, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych ustawą. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 5 lit. a u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z marszałkiem województwa - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, innych niż złoża strategiczne. Uzgodnienie to dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W myśl art. 106 § 5 k.p.a., zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, a w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Wydane postanowienie może być także wzruszone w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych w art. 145-152 k.p.a. oraz art. 156-159 k.p.a. (art. 126 k.p.a.). Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego, powoduje, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne, w szczególności w przypadku negatywnych postanowień uzgodnieniowych. Weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2023 r. (sygn. akt II OSK 1306/20, dostępny w CBOSA) uzgodnienie oznacza wyrażenie zgody, a nie tylko niewiążącej opinii. Innymi słowy, organ główny nie może wydać decyzji pozytywnej w sytuacji, w której organ współdziałający odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nadanie uzgodnieniu formy postanowienia, na które inwestorowi przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego, powoduje, że ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne oraz przez sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności decyzji wydanej przez organ główny na skutek skargi inwestora. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie nadzwyczajnym wyeliminowane z obrotu prawnego, organ prowadzący postępowanie główne ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyrokach NSA z 7 listopada 2013 r. (sygn. akt II OSK 1284/12), z 23 kwietnia 2020 r. (sygn. akt II OSK 1493/19), z 6 grudnia 2022 r. (sygn. akt II OSK 3905/19) - wszystkie dostępne w CBOSA. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że w granicach działki objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy znajduje się udokumentowane złoże kopalin mieszanych żwirowo-piaskowych o nr (...) o nazwie "P.", dla którego nadzór prowadzi Okręgowy Urząd Górniczy w Warszawie. W związku z tym, z mocy powołanych wyżej przepisów, niezbędne było uzyskanie uzgodnienia projektu decyzji z Marszałkiem Województwa. Niesporne jest także, że postanowieniem z 25 czerwca 2025 r. organ ten odmówił uzgodnienia projektu decyzji, a po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, postanowieniem z 29 września 2025 r., Minister Klimatu i Środowiska utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Co więcej, na rozprawie przez tut. Sądem w dniu 8 września 2026 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że skarżąca nie wywiodła skargi do sądu administracyjnego na to postanowienie. Przy czym ze znajdującego się w aktach sprawy postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska wynika, że w postanowieniu tym zawarte było pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem postanowienie odmawiające uzgodnienia jest nie tylko ostateczne, ale także prawomocne. Skoro zatem, z wyżej podanych względów, organy orzekające w niniejszej sprawie, związane były pozostającym w obiegu prawnym postanowieniem odmawiającym uzgodnienia projektu decyzji, to odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy była prawidłowa, gdyż nie zostały spełnione wszystkie warunki określone w art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślić przy tym należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie jest uprawniony do badania legalności postanowienia uzgodnieniowego, gdyż – jak podano wyżej – podlegało ono zaskarżeniu w innym postępowaniu, z czego skarżąca nie skorzystała. Z tych względów nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące tego postanowienia, a mianowicie naruszenia zasady proporcjonalności ingerencji w prawo własności z uwagi na konieczność ochrony złoża oraz braku wpływu planowanej inwestycji na możliwość eksploatacji złoża. Także okoliczność, że w innych sprawach organ podejmował inne decyzje nie przesądza o nieprawidłowości decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Sąd ocenia wyłącznie legalność zaskarżonej decyzji, a w związku z tym nie może się odnosić do rozstrzygnięć organów zapadłych w innych sprawach, dodatkowo nie znając stanu faktycznego i prawnego, w jakich one zapadły. Z tych samych względów postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 8 września 2026 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącą jako nie mające znaczenia w niniejszej sprawie. W tych okolicznościach Sąd uznał, że organy w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy i dokonały jego oceny, uwzględniając stanowisko organu wyspecjalizowanego. Ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.