II GZ 375/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 8 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1368/25 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2025 r. nr BP.513.2.2025.2408.DM w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 grudnia 2025 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2025 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. B. w B. (dalej: "skarżąca"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2025 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Pismem z dnia 22 lipca 2025 r., skarżącą wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie postanowienie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA stwierdził, że skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można poprzestać na jego zgłoszeniu, przy jednoczesnym nieprzedstawieniu dokumentów źródłowych obrazujących – w tym przypadku – stanu finansów skarżącej na chwilę złożenia żądania. WSA stwierdził również, że powołane we wniosku zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla wniosku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.). Skarżąca wniosła zażalenia, w którym zaskarżyła postanowienie WSA w całości i zarzuciła mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 2 p.p.s.a. w zw. z 197 § 1 p.p.s.a.: 1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na: a) przyjęciu, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy wykonanie decyzji cofającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego prowadzi do natychmiastowego paraliżu działalności gospodarczej, utraty przychodów, jak również do istotnego naruszenia interesu gospodarczego spółki, b) pominięciu realnych, uprawdopodobnionych skutków gospodarczych i organizacyjnych, takich jak utrata przychodów, kontraktów, floty, kierowców, reputacji oraz pozycji rynkowej, które w razie uwzględnienia skargi nie będą możliwe do przywrócenia, c) pominięciu, że wykonanie decyzji może prowadzić do dalszych konsekwencji wtórnych (wypowiedzenia leasingów, utrata ubezpieczeń flotowych/warunków, kary umowne, roszczenia kontrahentów), które wykraczają poza zwykłe następstwa i potęgują nieodwracalność. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie VI Wydział Orzeczniczy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych Po wniesieniu zażalenia, a przed jego przekazaniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrokiem z 11 marca 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżącego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, co skutkowało przeniesieniem rozpoznania sprawy pod właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie zażaleniowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z kolei art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji w skutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. postanowienia NSA z: 3 października 2018 r., sygn. akt II GZ 325/18; 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GZ 414/21). Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 13 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 261/19; 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II GZ 499/23). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 461/19). W niniejszej sprawie, wobec wydania przez WSA w Warszawie wyroku oddalającego skargę skarżącej, postępowanie zażaleniowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dotyczące postanowienia WSA w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało umorzyć z powodu jego bezprzedmiotowości. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania zażaleniowego